[G-Seed Fiction แปล] Princess' Sonata (*จบตอนแล้วจ้ะ 26/10/08*)

กระทู้จากหมวด 'Fiction' โดย kumi, 4 ธันวาคม 2007.

  1. kumi

    kumi Active Member

    EXP:
    805
    ถูกใจที่ได้รับ:
    0
    คะแนน Trophy:
    36
    ฉลองดองนานข้ามปีมากๆ ก๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกก!! ทำใจแล้วถ้าหากไม่มีคนอ่าน (ฮา.......) ที่เอามาลงนี่เพราะแปลไว้แล้วหรอกนะ ก็เลย...เอาวะ ไหนๆ แปลไว้แล้ว ลงก็ได้ฟะ ฮ่าฮ่า!

    แต่ก่อนหน้านั้นมันต้องลงย้อนหลังน่ะสิ = =??? .........หรือไม่ต้องคะ = A =???

    เอาเถอะ...สำหรับแฟนๆ G-Seed หน้าใหม่ๆ(มันจะมีมั้ยเนี่ย???) ที่ไม่เคยอ่านในบอร์ดเก่าก็แล้วกัน

    ใครอยากจะเนียนปั้ม Exp ก็โพสเม้นต์ให้กำลังใจระหว่างการโพสย้อนหลังหน่อยก็ดีนะ~

    [action]โดนสตาฟตบ!! แอ๊ฟฟ~ฟ![/action]

    เหตุที่คุมิกลับมาแปลอีกครั้งไม่ใช่อะไรหรอกค่ะ...รู้สึกภาษาอังกฤษตัวเองห่วยลงอย่างรุนแรง เมื่อเทียบกับตอนที่ยังแปลเรื่องนี้อยู่ -*- ทั้งๆ ที่อ่าน text ภาษาอังกฤษทุกวันแท้ๆ แต่ทำไมทักษะกลับแย่ลงก็ไม่รู้ เลยคิดจะรื้อฟื้นตัวเองสักหน่อย กลับมาแปลฟิคเรื่องนี้ต่อแล้วกัน =[]=b!!

    คาดว่ามันก็คงจะดอง...แต่ก็คงไม่น่าล่ม แต่อาจจะอัพช้าเท่านั้นเอง = W =""

    ใจจริงไม่ได้คาดหวังคนติดตามเท่าไหร่ (เพราะทุกคนคงไปอ่านออริจินอลกันหมดแล้ว) แต่ช่วยติคำบรรยายกับการใช้ศัพท์หน่อยก็ดีค่ะ เพราะตอนนี้นอกจากอังกฤษจะอ่อนแอแล้ว ภาษาไทยยังไม่แข็งแรงอีกต่างหาก = ="

    (อ่านตอนแรกแล้วรู้สึก...ทำไมฉันแปลได้เพราะจังฟะ~)

    อยากไปอ่านเวอร์ชั่นภาษาอังกฤษเองก็ตามสบาย ตามนี้เลยนะคะ หวังก็แต่มิริอาเอะซังจะไม่ล่มซะก่อนนะ T[]T,, http://www.fanfiction.net/s/2238472/1/

    P.S. บอร์ดใหม่นี่เหมาะสำหรับการโพสฟิคจริงๆ เลย T[]T,,~

    + + + + + + + + + + + + + + + + + + + + + + + +




    The Princess’ Sonata


    Credit Author: Miriae Translator : Kumiko ~Arrow~





    CHAPTER 1 – เลขาคนใหม่

    “เธอถูกไล่ออก!”

    เสียงทุ้มต่ำหากทรงอำนาจดังมาจากห้องทำงานใหญ่ที่รายล้อมไปด้วยใบประกาศนียบัตรและเหรียญทองเชิดชูเกียรติจนเต็มชั้นวางของสีน้ำตาลหม่นๆ แสดงให้เห็นถึงความสามารถอันล้ำเลิศของบุคคลผู้เป็นเจ้าของห้องได้เป็นอย่างดี

    เบื้องหลังโต๊ะไม้โอ๊กราคาแพงนั้น อัสรัน ซาล่า ชายหนุ่มร่างสูงวัย 20 ปี ใช้สายตาจับจ้องร่างบอบบางของหญิงสาวคนหนึ่งที่กำลังคุกเข่าขอความเมตตาทั้งที่เนื้อตัวสั่นเทิ้มอยู่เบื้องหน้า

    “ท่านประธานซาล่า ได้โปรดให้โอกาสดิฉันอีกสักครั้งเถอะนะคะ!” เธออ้อนวอน นัยน์ตาคู่สวยบัดนี้เปี่ยมล้นด้วยน้ำใสๆ ไหลรินปริ่มขอบตา
    “ฉันไม่ชอบวิธีการเขียนรายงานของเธอ และนั่นคือเหตุผลที่ฉันไล่เธอออก” เขาพูดเสียงเรียบ

    สิ้นคำกล่าวหญิงสาวก็ก้มตัวลงต่ำกว่าเดิมจนศีรษะแทบจะแตะชิดกับพื้น “ได้โปรดเถอะค่ะ ท่านประธานซาล่า! ให้โอกาสดิฉันอีกสักครั้งเถอะนะคะ!”

    “เธอไม่พอใจการตัดสินใจของฉันอย่างนั้นหรือ?” อัสรันเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงนิ่งสนิท หากแต่แฝงด้วยอันตรายอย่างยิ่ง

    “ดิฉันมิบังอาจ!! แต่ดิฉันขอ...”

    “โอกาส? นี่สาวน้อย...จะให้ฉันยอมรับคนที่ไร้ความสามารถอย่างเธอมาเป็นเลขาฯ ส่วนตัวของฉันมันก็ไม่ไหวหรอกนะ ทั้งที่เป็นโคออดิเนเตอร์แท้ๆ แต่ก็ยัง...โง่เง่า”

    น้ำตาอุ่นๆ ไหลรินออกจากขอบตาทันทีที่สิ้นคำปรามาสของผู้มีอำนาจเหนือกว่า

    นี่เธอทำได้แค่ยอมรับมัน...เท่านั้นหรือ?

    แม้จะรู้ทั้งรู้ว่าถึงดื้อดึงไปก็คงไม่มีอะไรดีขึ้น...แต่เธอก็ยัง...

    “ได้โปรดเถอะนะคะท่าน ดิฉัน...”

    อัสรันถอนหายใจเบาๆ ขณะที่เอนตัวพิงพนักเก้าอี้บุนวมสีดำสนิทก่อนออกคำสั่งสั้น

    “ไปได้แล้ว”

    “ได้โปรดเถอะค่ะท่านประธาน! ดิฉันต้องการงานนี้จริงๆ นะคะ!!”

    “จะออกไปดีๆ หรือจะต้องให้ฉันใช้กำลัง?” แม้คำกล่าวจะฟังดูเย็นเยียบแต่อารมณ์ของผู้พูดในขณะนั้นกลับร้อนระอุเสียยิ่งกว่าอุณหภูมิบนดาวอังคารเสียอีก!

    “แต่ท่านคะ...”

    อัสรันหมุนเก้าอี้หันไปเหม่อมองทิวทัศน์ด้านนอกผ่านหน้าตาสไตล์ฝรั่งเศสบานใหญ่ ทำให้หญิงสาวเห็นแต่เพียงแผ่นหลังของบุรุษผู้ทรงอำนาจเท่านั้น

    “ออกไป ก่อนที่ฉันจะอารมณ์เสียไปมากกว่านี้”

    “ท่านคะ!”

    ชายหนุ่มเอื้อมมือกร้านไปกดปุ่มสีแดงเล็กๆ บนเก้าอี้หนังมันขลับนั้น ก่อนเสียงทุ้มต่ำจะออกคำสั่งเสียงเครียด

    “ช่วยพาคุณผู้หญิงคนนี้ให้ไปไกลๆ สายตาชั้นหน่อย”

    “ท่านคะ ได้โปรด! โปรดเมตตาด้วย!!”

    ในเวลาไม่ถึงนาที ชายฉกรรจ์ 2 คนในเครื่องแบบทหาร ZAFT เรียบกริบถูกก็เดินเข้ามาพร้อมกับกระบอกปืนสีดำสนิทในมือ ทั้งคู่ยกมือทำความเคารพท่านประธานสภาสูงชั่วครู่หนึ่ง ก่อนจะลากตัวหญิงสาวผู้โชคร้ายคนนั้นไปจากห้องสีเทาหม่นชวนอึดอัดหายไป

    “ท่านประธาน ได้โปรด เมตตาดิฉันด้วยย~~” เสียงอ้อนวอนขอร้องค่อยๆ ดังแผ่วลงๆ จนในที่สุดก็เงียบหายไป ชายหนุ่มยังคงยืนอยู่ ณ ตำแหน่งเดิม ปล่อยสายตาให้เหม่อมองชมทัศนียภาพใจกลางเมืองอย่างเงียบๆ ก่อนจะขยับมือไปกดปุ่มอินเตอร์โฟนบนเก้าอี้อีกครั้ง

    “ช่วยต่อสายท่านแพทริก ซาล่าให้หน่อย” ภายในเวลาไม่นานหลังจากที่โอเปอร์เรเตอร์เอ่ยให้รอสาย เสียงแหบห้าวของชายหนุ่มวัยกลางคนก็เอ่ยแทรกขึ้นมา

    “มีอะไรอีกล่ะ อัสรัน?”

    “ผมต้องการเลขาฯคนใหม่ครับ ท่านพ่อ” อัสรันตอบหน้าตาเฉย

    แพทริกถอยหายใจเบาๆ ก่อนพูดด้วยน้ำเสียงเหนื่อยหน่าย “อัสรัน...นี่เพิ่งจะปีเดียวเท่านั้นเองนะ ที่แกมาทำงานแทนชั้นในตำแหน่งประธานวุฒิสภา และตอนนี้แกก็ใช้เลขาฯ รวมทั้งหมด 5 คนแล้วนะ ! แค่นี้ยังไม่พอใช้อีกรึยังไง!?”

    “ก็พวกเธอทำให้ผมหัวเสีย คนแรกก็ทำกาแฟหกลงบนกองเอกสารที่ผมต้องเซ็น คนที่สองก็โยนเจ้าฮาโล่ลงไปในสระน้ำเพราะรำคาญเสียงของมัน ทำให้ลักซ์เสียใจมาก ผมก็เลยต้องหาเวลามานั่งซ่อมเจ้าของเล่นนั่นกว่าค่อนวัน ส่วนคนที่สามดันหนีงานออกไปเที่ยวกับแฟนหนุ่มเนเชอรัล...จริงอยู่ที่ผมมีอคติ แต่หนีงานไปยังไงมันก็รับไม่ไหวหรอกนะครับ...สำหรับคนที่สี่ขอลาออกเองเพราะว่าทนผมขึ้นเสียงไม่ไหว พวกเธออ่อนแอเกินไป และคนสุดท้ายที่เพิ่งไล่ออกไปเมื่อครู่...ทำงานชุ่ยมาก รายงานมีแต่ข้อผิดพลาดเต็มไปหมด” อัสรันอธิบายการทำงานของเลขาฯ สาวแต่ละคนเสียยาวยืด

    “แค่ตักเตือนก็พอ...ไม่เห็นต้องถึงขนาดไล่ออกเลยนี่”

    “ท่านพ่อ...ผมก็เหมือนกับท่านพ่อนะครับ ผมไม่มีข้อแก้ตัวอะไรทั้งนั้น และผมต้องการผลสรุปที่สมบูรณ์แบบ ทุกอย่างต้องไร้ข้อผิดพลาด และท่านพ่อคิดว่าเลขาฯ พวกนี้สมควรได้รับโอกาสงั้นเหรอครับ?”

    เงียบ...ไร้ซึ่งเสียงสอดแทรก อัสรันขมวดคิ้วเข้าหากันอย่างงงๆ ก่อนเรียกบุรุษสูงวัยซ้ำอีกครั้งเมื่อเห็นปลายสายเงียบไปนาน

    “…..ท่านพ่อ?”

    “ชั้นจะไปหาเลขาฯ คนใหม่มาให้ก็ได้ แต่แกต้องสัญญาว่าเธอจะต้องอยู่กับแกอย่างน้อย 1 ปี เข้าใจไหม?”
    คำกล่าวที่เขาจะตอบรับอะไรอย่างอื่นได้นอกจากคำว่าตกลง....

    “ก็เหมือนจะเป็นทางเลือกเดียวที่ผมมีตอนนี้นี่ครับ...เอาเถอะ ยังไงผมก็ขอให้เธอรับผิดชอบสมกับตำแหน่งหน่อยก็แล้วกัน”

    “ก็ดี...แต่มันมีปัญหาอยู่อย่าง...” เสียงแหบห้าวของบุรุษสูงวัยกว่าเอ่ยน้ำเสียงเคร่งเครียดมาตามสาย คำกล่าวเน้นขึ้นลงหนักแน่นในท่วงทุกประโยค ชายหนุ่มมิได้เอ่ยขัดอะไร เขากลับนิ่งเงียบเว้นให้ผู้เป็นบิดากล่าวต่อไปแม้ในใจจะรู้สึกสงสัยกับคำเริ่มประโยคนั้นไม่น้อยก็ตาม

    “เพื่อความสัมพันธ์อันดีระหว่างเนเชอรัลกับโคออดิเนเตอร์ ทางสหพันธ์โลกได้เสนอทางฝ่ายเรามาว่าควรจะให้
    เนเชอรัลเข้ามาทำงานใน Plant บ้าง ส่วนเราเองก็คงต้องส่งคนไปที่นั่นด้วยเหมือนกัน...”

    อัสรันมุ่นคิ้วเข้าหากันอย่างรู้สึกขัดใจเล็กน้อยเมื่อได้ยินคำกล่าวนั้น ก่อนสมองจะเริ่มทำการตีความหมายนัยๆ ที่แฝงอยู่ออกมา

    พวกเนเชอรัลนี่ช่างมักใหญ่ใฝ่สูงซะจริงนะ....

    “ผมเชื่อว่าทางสหพันธ์โลกเสนอเรื่องนี้ขึ้นมาเพื่อหวังกอบโกยผลประโยชน์ทางด้านเทคโนโลยีจากฝ่ายเราต่างหากล่ะครับ”

    “พวกเราก็รู้ แต่เราก็ทำอะไรไม่ได้อยู่ดี เพราะยังไงซะ ลักซ์ ไคลน์ก็เป็นแกนนำในการสนับสนุนแนวความคิดนี้…แกเองก็รู้ดีนี่ว่าตัวเธอมีอิทธิพลต่อประชาชนของเราแค่ไหน...”

    อัสรันขยับรอยยิ้มบาง นัยน์ตาสีเขียวมรกตพลันอ่อนแสงลงเล็กน้อยเมื่อชื่อของ ‘ลักซ์ ไคลน์’ ถูกหยิบยกขึ้นมาอ้างอิงถึง หญิงสาวงดงามสมบูรณ์แบบที่มีศักดิ์เป็นถึงคู่หมั้นของเขาเสียตั้งแต่ก่อนเขาจะลืมตาดูโลกเสียอีกกระมัง...เขารักเธอมาก...มากเท่าที่ผู้ชายคนหนึ่งจะสามารถรักผู้หญิงคนหนึ่งได้ เพราะฉะนั้นการโกรธหรือเกลียดในสิ่งที่ผู้หญิงที่เขาเทิดทูนกระทำนั้นเป็นเสียยิ่งกว่าตราบาปหนาในชีวิตเขาเสียอีก...

    “ในบางเรื่องลักซ์เองก็...บางที แม้แต่ผมก็เถอะ.....ไม่เข้าใจเธอเลยจริงๆ.....” ชายหนุ่มเอ่ยตอบพึมพำเสียงแผ่ว ปลายสายที่นิ่งเงียบไปนานอีกครั้ง ก่อนออกคำสั่งเคร่งเครียดทิ้งท้าย

    “อัสรัน......แกเข้าใจใช่ไหม ถ้าหากทำตามเงื่อนไขในข้อตกลงนี่ คนที่จะมาเป็นเลขาฯ ของแก.....จะต้องเป็น ‘เนเชอรัล….’ ”


    + + + + + + +

    นัยน์ตาสีน้ำผึ้งจับจ้องอยู่หน้าจอสี่เหลี่ยมของเครื่องคอมพิวเตอร์ตัวบางบนตักของตัวเองนิ่งนานจนแทบจะลืมกะพริบตา ความเคร่งเครียดเริ่มก่อตัวขึ้นอย่างช้าๆ ขณะที่ ‘คางาริ ยูระ อัสฮา’ สาวน้อยหน้าหวานวัย 19 ปีกำลังก้มหน้าก้มตาอ่านรายงานในมือซ้ำไปซ้ำมาเป็นรอบที่ร้อย คิ้วบางได้รูปเริ่มขมวดเข้าหากันอย่างคนใช้ความคิด

    “คางาริ ทำอะไรอยู่น่ะ?”

    เสียงแหบห้าวที่เอ่ยถามขึ้นมาเรียกความสนใจให้เธอเหลือบสายตาขึ้นไปสบกับ ‘เอ็ดนีล คิซากะ’ ชายหนุ่มร่างยักษ์ตำแหน่งการ์ดส่วนบุคคลของเธอกำลังจ้องเขม็งมาที่เธอด้วยสายตาคาดคั้นรอฟังคำตอบอย่างสงบ

    หญิงสาวหลุบสายตาลงต่ำกลับไปให้ความสนใจกับเครื่อง labtop ตรงหน้าเหมือนเดิม ก่อนริมฝีปากบางจะแย้มตอบขมุบขมิบ

    “พอดีชั้นได้ยินข่าวมาว่า ZAFT จะทำการบุกประชิด ORB...โชคดีที่ตอนนี้ PLANT กำลังมีปัญหาไฟฟ้าขัดข้องอยู่พอดี ระบบรักษาความปลอดภัยก็เลยไม่ทำงาน ชั้นเลยกะว่าจะเจาะเข้าไปในฐานข้อมูลดูสักหน่อย...ใช้เวลาไม่นานหรอก เดี๋ยวชั้นจะดาวโหลดไฟล์มาเก็บไว้ก่อนที่พวกมันจะรู้ตัว”

    คิซากะหยิบเอกสารตรงหน้ามาอ่านผ่านตาชั่วระยะหนึ่ง ก่อนทอดสายตากลับไปมองสาวน้อยร่างเล็กอีกครั้งด้วยความเป็นห่วง

    “ผมรู้ว่าท่านกังวลใจ แต่เรายังกลับไปที่ ORB ไม่ได้เช่นเดียวกับการที่เราจะเปิดเผยตัวท่านให้ใครรู้ไม่ได้เหมือนกัน เจ้าหญิง...ผมเคยบอกแล้วว่าตัวท่านได้รับการฝากฝังไว้กับครอบครัวผม และพวกเราเองก็หวังให้ท่านเติบโตเป็นเจ้าหญิงที่เข้มแข็งและสง่างาม...เพราะฉะนั้นผมจะยอมเสียช่วงเวลาที่ผ่านมาไปไม่ได้เด็ดขาด!

    ผมไม่ยอมเอาตัวท่านไปเสี่ยงเพราะข่าวลือบ้าๆ ว่า PLANT จะบุกโจมตี Orb หรอกนะ!!”

    ปัง!!

    เสียงฝ่ามือกระแทกโต๊ะทำให้ชายหนุ่มชะงักในทันที ความเงียบเริ่มเกิดขึ้นในชั่วอึดใจ อารมณ์คุกรุ่นของสตรีร่างเล็กที่เพียรเก็บไว้เป็นเวลานานปะทุขึ้นมา พร้อมกับความรู้สึกบีบคั้นในจิตใจที่เริ่มปริแตกออกอย่างช้าๆ

    “นายก็พูดแบบนี้ทุกทีแหละ!! นายมักจะเทศน์ให้ชั้นฟังอยู่เรื่อยเลยว่าชั้นควรจะหลีกเลี่ยงนี่ ควรจะออกห่างนั่น เพราะว่าชั้นเป็น ‘เจ้าหญิง’!!” คางาริตวาดเสียงลั่น ร่างบางเริ่มสั่นระริกไปมาเบาๆ พร้อมๆ กับหยาดน้ำใสๆ ที่เริ่มไหลคลอเต็มสองข้างแก้ม

    “ให้ตายสิ! ตลอดเวลาที่ผ่านมา ชั้นรู้แค่ว่าท่านพ่อของชั้นเป็นผู้นำของประเทศ ORB! ชั้นรู้แค่ว่าบ้านเกิดของชั้นเป็นชาติเดียวที่วางตัวเป็นกลางท่ามกลางสงคราม!! นอกจากนั้น.......นอกจากนั้นแล้วชั้นไม่รู้อะไรเลย!! แล้วนายจะให้ชั้นทำตัวให้เหมาะสมกับตำแหน่งเจ้าหญิงนั้นยังไงในเมื่อชั้นมีความรู้ในหัวอยู่เพียงแค่นี้น่ะ!!!” สิ้นคำกล่าวคางาริก็ทรุดตัวนั่งลงกับเก้าอี้อย่างแรง พยายามกลั้นเสียงสะอื้นเสียจนตัวโยน

    ภาพที่บอดี้การ์ดหนุ่มทำได้แค่ถอนหายใจ มือใหญ่ถูกเอื้อมไปลูบหัวสีทองๆ ของเด็กสาวที่เขารักยิ่งกว่าลูกในไส้เบาๆ

    “อย่าทำตัวเป็นเด็กๆ แบบนี้สิ...คางาริ”

    หญิงสาวสะบัดหัวออกอย่างแรง ในใจรู้สึกทั้งเสียใจ น้อยใจ หงุดหงิดทุกครั้งที่ได้ยินคำกล่าวนั้น แม้จะรู้ว่าเขาต้องการปลอบเธอก็ตามที

    “เด็ก!!?? นายบอกว่าชั้นทำตัวเป็นเด็กอย่างนั้นเหรอ!? นายเรียกคนที่ต้องการจะช่วยเหลือประเทศชาติของตัวเอง และจะต้องขึ้นปกครองประเทศในอนาคตข้างหน้านี่ว่า ‘เด็ก’ อย่างนั้นเหรอ!! ชั้นแค่ต้องการจะช่วย ORB เท่านั้น! เรื่องง่ายๆ แค่นี้ทำไมนายถึงไม่เข้าใจเสียทีฮะ คิซากะ!!”

    คิซากะเฝ้ามองดูการตีโพยตีพายของเด็กสาวตรงหน้าด้วยอาการนิ่งเฉย ก่อนเสียงทุ้มต่ำจะเอ่ยคำถามราบเรียบ

    “งั้นบอกผมสิ คางาริ…ท่านจะทำอะไรได้?”

    หญิงสาวชะงักในทันที นัยน์ตาสีอำพันเบิกกว้าง น่าแปลกเหมือนกันที่ความอวดดีที่ตนมีเมื่อครู่ดูจะไม่ช่วยให้เธอตอบคำถามข้างต้นได้เลยแม้สักนิด

    “อ่า...ชั้น....ชั้น….”

    “เห็นไหม? ยังไงซะ...ตอนนี้ท่านก็ทำอะไรไม่ได้อยู่ดี ดังนั้นผมขอแนะนำให้ตอนนี้ท่านรอดูอยู่เฉยๆ อย่างน้อยก็สัก 2 เดือน...เพราะเมื่อถึงวันนั้น ท่านจะอายุครบ 20 ปี และมีสิทธิ์โดยชอบธรรมในการสืบทอดประเทศ ORB”

    “แต่เราก็ไม่รู้ว่า ZAFT จะโจมตีเมื่อไหร่นี่!? เราต้องเคลื่อนไหวได้แล้วนะ!”

    “เราทำไม่ได้...! และผมจะไม่ยอมเอาตัวท่านไม่เสี่ยงกับปัญหาในครั้งนี้เด็ดขาด!”

    “แต่ว่า...” คางาริทำท่าจะจะค้าน แต่กลับมีเสียงแทรกขึ้นมาเสียก่อน

    “คิซากะ! คางาริ! มาดูนี่เร็วเข้า” ‘เอริก้า ซิมมอน’ โวยวายเสียงดังขณะก้าวพรวดเข้ามาในห้องพร้อมกับหนังสือพิมพ์ในมือ

    โดยไม่รีรอ คิซากะคว้าหนังสือพิมพ์ในมือมาอ่านตรงบริเวณที่วงกลมสีแดงไว้แทบจะทันที



    รับสมัครด่วน! – เลขานุการ

    คุณสมบัติ : อายุ 18 ปีขึ้นไป มีบุคลิกภาพและมนุษยสัมพันธ์ดี ที่สำคัญเป็นเนเชอรัล

    ติดต่อ : 0920-555 , ZAFT OFFICE​



    นัยน์ตาสีอำพันเบิกกว้างทันทีที่อ่านโฆษนาตรงหน้าจบ

    “สำนักงาน ZAFT! เนเชอรัล! นี่มันอะไรกันเนี่ย!?”

    เอริก้ามองหน้าคนทั้งคู่สลับไปมา ก่อนเอ่ยตอบเสียงเรียบ “ชั้นเองได้ยินมาเหมือนกันว่าทางสหพันธ์โลกมีโครงการที่จะแลกเปลี่ยนบุคลากรระหว่างเนเชอรัลกับโคออดิเนเตอร์ แต่เท่าที่รู้มันก็ยังไม่ได้ถูกประกาศออกมาชัดเจนหรอกนะ”

    คำอธิบายที่ทำให้ชายหนุ่มคนเดียวในห้องต้องมุ่นคิ้วเข้าหากัน “ถ้ามันยังไม่ได้ประกาศออกมาเป็นทางการ แล้วจะมาลงโฆษนาอย่างนี้ทำไม? ZAFT วางแผนอะไรอยู่รึเปล่านะ....”

    “ชั้นจะลงสมัคร!” เสียงหวานที่เอ่ยขึ้นอย่างหนักแน่นทำเอาคนที่เหลือสองคนถึงกับสะดุ้งโหยง

    “ไม่ได้นะ คางาริ! ผมยอมไม่ได้หรอก!” บอดี้การ์ดหนุ่มเอ่ยค้านแทบจะทันที “ท่านเองก็จะกลับไปที่ ORB เร็วๆ นี้อยู่แล้ว มันจะไม่เป็นการดีแน่ถ้าให้ใครๆ เห็นหน้าท่านตอนนี้”

    คางาริเบือนหน้ากลับมาสบตาชายหนุ่ม นัยน์ตาสีน้ำผึ้งฉายประกายจริงจัง

    “ถ้าชั้นลงสมัครงานนี้ละก็...บางทีชั้นอาจจะสามารถสืบข้อมูลได้ก็ได้ว่าพวกนั้นวางแผนทำอะไรอยู่ มันเป็นเรื่องเดียวที่ชั้นสามารถทำเพื่อ ORB ได้ในตอนนี้!”

    “ไม่นะ...คางาริ...”

    “ถึงนายจะห้าม ชั้นก็จะไป…นายก็รู้นิสัยชั้นดีนี่ คิซากะ...” คางาริโต้กลับทันที คราวนี้กลับเป็นเขาเสียเองที่นิ่งอึ้งพูดไม่ออก

    “ชั้นว่าเธอเอาจริงนะคิซากะ...ยังไงซะเธอก็เป็นเจ้าหญิงหัวดื้อไม่ฟังใครอยู่แล้วนี่” เอริก้าออกความเห็นพลางผ่อนลมหายใจเบาๆ แทนคำจำนน

    “แต่ว่า.......”

    “ถ้านายไม่สบายใจ จะมาด้วยกันก็ได้นะ” คางาริรีบเสริมทันควัน เมื่อชายหนุ่มเห็นรอยยิ้มกว้างบวกกับดวงหน้าใสซื่อของเด็กสาวตรงหน้าแล้วก็ถึงกับพูดไม่ออก สุดท้ายก็ได้แต่ถอนหายใจเฮือกใหญ่

    “ก็ดูเหมือน...มันจะเป็นทางเลือกเดียวที่ผมมีอยู่ตอนนี้สินะ....”

    + + + + + + +

    นัยน์ตาสีเขียวมรกตพลันเบิกโพลงเพราะเสียงรบกวนแหลมสูงของโทรศัพท์เครื่องเล็ก ในใจเขานึกอยากจะฆ่าเจ้าคนเฮงซวยไร้มารยาทที่กล้ามาปลุกเวลาพักผ่อนที่มีอยู่น้อยนิดของเขาใจจะขาด ชายหนุ่มเอื้อมมือกร้านไปคว้ามือถือเครื่องบางบนโต๊ะไม้เล็กๆ หัวเตียง ก่อนจะตะคอกกลับไปอย่างหงุดหงิด

    “มีอะไร?”

    “อรุณสวัสดิ์ประธานซาล่า?” เสียงทุ้มต่ำกวนๆ ของชายหนุ่มปลายสายเอ่ยขึ้น “ขอโทษทีที่โทรมารบกวนเวลาพักผ่อนนะ”

    อัสรันกลอกตาไปมาอย่างหัวเสียเมื่อรู้ว่าใครเป็นคนโทรมา

    “ก็สมควรอยู่หรอกอิซาค ไม่งั้นนายก็เตรียมโลงขนาดเท่าตัวนายไว้ได้เลย!”

    “ถ้างั้นผู้บัญชาการจูลก็ขอเชิญท่านประธานสภามาในพิธีรดน้ำศพด้วยก็แล้วกัน” อิซาคโต้กลับด้วยคำพูดกลั้วหัวเราะ พร้อมกับความภาคภูมิใจเต็มแก่แฝงอยู่ในน้ำเสียงยียวนที่ตั้งใจใช้ป่วนประสาทเขา

    คำเชื้อเชิญที่ประธานสภาสูงแห่ง ZAFT ผู้ทรงเกียรติทำได้แค่กลอกตาระงับความหงุดหงิดอีกรอบหนึ่งก็เท่านั้น

    “ชั้นชักอยากจะรู้ว่านายมีเรื่องคอขาดบาดตายอะไรมิทราบ ถึงต้องโทรศัพท์มาหาชั้นตอนนี้ ผู้บัญชาการจูล” อัสรันพูดแดกดันตอบกลับไป

    “ชั้นก็แค่จะมาเตือนนายเรื่องการเลขาฯ ของนายก็เท่านั้นแหละ”

    “ว่ามา”

    “ชั้นว่าการรับเนเชอรัลมาทำงานนี่มันงี่เง่าสิ้นดีเลย แค่ชั้นส่งสายตาขู่มันหน่อยเดียวก็อ่อนปวกเปียกแล้ว ขนาดกับชั้นมันยังกลัวแทบบ้าขนาดนี้ แล้วอยู่กับนายทุกวันมีได้หวังอายุสั้นแน่” คำกล่าวของเพื่อนร่วมรุ่นทำให้ชายหนุ่มปลายสายต้องขยับยิ้ม

    “ถ้าอย่างนั้นชั้นคงต้องยกเลิกคำสั่งนี้เสียแล้วละมั๊ง”

    “ก็ว่างั้นแหละ....หือ? เมื่อกี๊นายว่าอะไรนะ นิโคล...รอแป๊ปนึงนะ….” เสียงฝีเท้ากระทบกับพื้นดังกึกๆ กลบเสียสนทนาไปช่วงหนึ่ง คาดว่าอิชาคคงจะไปคุยกับนิโคลเพื่อนชายผมสีเขียวในหน่วยเดียวกับอยู่เป็นแน่ อัสรันผ่อนลมหายใจมาเบาๆ ก่อนจะเอนตัวลงบนที่นอนรอสายต่ออย่างเงียบๆ

    เวลาผ่านไปไม่นาน ผู้บัญชาการหนุ่มก็กลับมาก่อนกล่าวกลั้วหัวเราะ “แหม น่าปลาบปลื้มใจเสียไม่มีล่ะครับ ท่านประธานซาล่า กระผมอยากจะเรียนให้ทราบว่า เลขาฯ คนใหม่ของท่านมาแล้ว และนิโคลกำลังสัมภาษณ์เธออยู่”

    คำกล่าวกลั้วหัวเราะที่ทำเอาเส้นสมองคนฟังตึงเปรี๊ยะ ชักคันเบื้องล่างอยากจะประเคนเท้าให้คนที่อยู่ปลายสายขึ้นมาตงิดๆ อัสรันขมวดคิ้วเข้าหากัน ก่อนเอ่ยคำสั่งเสียงเฉียบขาด

    “อย่า-ปล่อย-ให้-เธอ-ผ่าน-เด็ด-ขาด!”

    “นั่นนายต้องไปบอกนิโคลเอง ไม่ใช่ชั้น” ชายหนุ่มปลายสายตอบกลับด้วยน้ำเสียงขบขัน

    “อิซาค…” เสียงเย็นเยียบชวนเสียวสันหลังวาบถูกงัดมาใช้อีกครั้ง บ่งบอกอารมณ์ผู้พูดตอนนี้ได้เป็นอย่างดีว่าคงจะหงุดหงิดเกินเยียวยาแล้ว

    “อย่ารับคนไร้ความสามารถเข้ามาทำงานเพียงเพราะนายต้องการจะมาป่วนประสาทชั้น!!”

    “ทำไมชั้นต้องป่วนประสาทนายด้วยล่ะ อัสรัน เรามันเพื่อนกันไม่ใช่เรอะ?”

    “อิซาค…” อัสรันขบกรามแน่นอย่างฉุนเฉียว...ไม่บอกก็รู้ ไอ้หมอนี่มันกำลังป่วนประสาทเขาเห็นๆ!!!

    “น่าๆ ใจเย็นๆ น่า....หือ? โอ้ ข่าวดีแฮะ อัสรัน!” อิซาคพูดพลางกระตุกรอยยิ้มเหยียด “ดูท่าทางนิโคลจะถูกใจเธอมาก ให้เธอผ่านแล้วล่ะ คะแนนดีเสียด้วย เอาไว้นายรอดูเลขาฯ สาวคนสวยวันพรุ่งนี้ก็แล้วกัน...โอ๊ะ ลืมไปอย่าง...อย่าทำเธอชีช้ำกลับมาล่ะ” ชายหนุ่มพูดพลางหัวเราะหึๆ อย่างอารมณ์ดี

    “บ้าชิบ!” อัสรันสบถอย่างหัวเสีย

    “ก็ขอให้นายโชคดีแล้วกัน...เฮ้ย! อะไรเนี่ย นิโคล!!” เสียงโทรศัพท์พลันขาดห้วงไปช่วงหนึ่ง ก่อนเสียงใสๆ ของเด็กหนุ่มผมสีเขียวจะดังขึ้นปนเปกับเสียงโวยวายของอิซาคที่ดังอยู่ด้านหลัง

    “เฮ้ อัสรัน!” นิโคลเอ่ยทักด้วยเสียงสดใส ไม่บอกก็รู้ หมอนี่แย่งโทรศัพท์ผู้บัญชาการหัวหงอกนั่นมาแหงๆ

    “ชั้นหวังว่านายคงไม่โมโหเรื่องที่ชั้นยอมให้คางาริผ่านนะ..เอ่อ นั่นชื่อเธอแนะ คางาริ ยูละ…หง่า...เอาเป็นว่า! ชั้นมองว่าเธอมีคุณสมบัติพอที่จะรับผิดชอบหน้าที่นี้ก็แล้วกัน...อ่า อยากจะเตือนนายนิดนึง จริงๆ แล้วเธอเป็นคนฉลาดนะ แต่ดูท่าจะอารมณ์ผันผวนเร็วไปสักหน่อย แต่ชั้นว่าอย่างนายน่าจะรับมือเธอไหวล่ะ”

    “ไม่ต้องเป็นห่วงหรอกนิโคล ชั้นไม่ถือสาหรอก ก็แค่...ของเล่นฆ่าเวลาเองนี่นา จริงไหม?” ชายหนุ่มตอบกลับเสียงเรียบ นัยน์ตาสีมรกตวาววับขณะกระตุกรอยยิ้มชั่วร้ายขึ้นบนมุมปาก

    นิโคลนิ่งเงียบไปอยู่พักหนึ่ง ก่อนจะเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงจริงจัง

    “ทางที่ดีนายอย่าเล่นกับเธอจะดีกว่านะ...ชั้นว่าเธอเป็นคนแข็งๆ รักศักดิ์ศรีพอตัวล่ะ”

    “ยังไงซะเธอก็เป็นเนเชอรอล เพราะฉะนั้นเธอก็ต้องอ่อนแอ” คำสรุปที่ทำให้คนปลายสายต้องถอนหายใจเฮือก ก่อนตอบด้วยน้ำเสียงเหนื่อยๆ

    “ชั้นไม่รู้หรอกนะว่านายเกลียดพวกเนเชอรัลมากแค่ไหน อัสรัน...แต่ชั้นก็อยากเตือนไว้ว่าคางาริ...ไม่เหมือนคนอื่น...”

    คำเตือนที่ทำให้ประธานสภาหนุ่มต้องมุ่นหัวคิ้วเข้าหากัน อัสรันมองดูโทรศัพท์ในมืออย่างไม่อยากจะเชื่อ

    หมอนี่ไปเข้าข้างพวกเนเชอรัลตั้งแต่เมื่อไหร่กัน...?

    “ทำไมนายต้องดีกับเจ้าพวกเนเชอรัลนั่นนัก”

    “เธอชื่อคางาริ อัสรัน...และชั้นไม่ได้เข้าข้างเธอ แต่ชั้นแค่สังหรณ์ใจว่าเธอเป็นอะไรมากกว่าที่เราเห็น....ชั้นรู้สึกถึงบางอย่างในตัวเธอน่ะ....”

    “แล้วนายจะเปิดสำนักหมอดูนี่เมื่อไหร่กันล่ะ?” ชายหนุ่มตอบกลับเสียงยียวน

    “ปัทโธ่อัสรัน! ชั้นจริงจังนะ! ยังไงซะ เอาเป็นว่านายก็ต้องทำงานกับเธอคนนี้อย่างน้อยหนึ่งปี เข้าใจชั้นใช่ไหม?”

    “ใช่ๆ ต้องทนมองความอ่อนแอปวกเปียกของพวกเนเชอรัลตั้งปี มันไม่สนุกเลยนะ ว่าไหม?”

    นิโคลได้แต่ถอนหายใจเฮือกรับคำยืนกรานของเพื่อนรักผ่านทางโทรศัพท์ด้วยความรู้สึกหมดหวัง

    คงเป็นไปได้ยากที่จะทำให้อัสรันยอมรับและปฏิบัติตนกับเนเชอรัลได้โดยไร้การดูถูกเหยียดหยาม....

    เพราะเขามีความทรงจำอันเลวร้ายที่ฝังรากลึกเกินกว่าจะเปลี่ยนแปลง...

    “นายก็ทนๆ ไปจนกว่าจะหมดสัญญาก็แล้วกัน ชั้นจะวางหูแล้วนะ อิซาคเองก็เพิ่งปึงปังออกจากห้องไปเมื่อกี้นี้เหมือนกัน แล้วต้องเตรียมเอกสารกับยานอวกาศให้ไปรับเธอต่อด้วย”

    “อืม งั้นแค่นี้นะ”

    “โชคดีอัสรัน”

    -ขวับ-

    หลังจากที่วางหูโทรศัพท์ ชายหนุ่มก็ค่อยๆ ยืนขึ้นอย่างช้าๆ ร่างสูงก้าวเดินไปยังหน้าต่างบานใหญ่ริมห้อง ก่อนเอื้อมมือไปสัมผัสผ้าม่านสักหลาดสีควันบุหรี่ให้เปิดออกเผยให้เห็นสวนพันธุ์ไม้งามหลากสีสันด้านหลังคฤหาสน์ตระกูลซาล่า

    รอยยิ้มเหยียดปรากฏขึ้นบนดวงหน้าคมคาย ก่อนเอ่ยคำพูดเย็นเยียบขึ้นแผ่วเบา

    “คางาริ ยูละงั้นเหรอ...หึๆ แล้วชั้นจะแสดงให้เธอดูว่าพวกเนเชอรัลน่ะ อ่อนแอขนาดไหน....”

    ------------------------------To Be Continued...
  2. Siegfried

    Siegfried Member

    EXP:
    69
    ถูกใจที่ได้รับ:
    0
    คะแนน Trophy:
    6
    Re: [G-Seed Fiction แปล] Princess' Sonata (กำลังจะลงตอนใหม่)

    มาจองที่ปั๊มละ....

    ไม่ใช่ล่ะ

    จำได้ว่าเคยอ่านเมื่อนานมาแล้วล่ะ แต่ก็ไม่ได้อ่านไปนานมากๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ ถึงมากที่สุดเลย
    แต่ก็จำได้อยู่ที่คางาริมาเป็นเลขา เปิดมาก็ อ้าว ไอ้นี่หรอกเหรอคือที่คุบี้แปลๆ มาลง

    ลงตั้งแต่ตอน 1 ใหม่ก็ดี จะได้ตามอ่านด้วย*-*b
  3. kumi

    kumi Active Member

    EXP:
    805
    ถูกใจที่ได้รับ:
    0
    คะแนน Trophy:
    36
    Re: [G-Seed Fiction แปล] Princess' Sonata (กำลังจะลงตอนใหม่)

    CHAPTER 2 – ไปทำงานสาย!?

    แสงอาทิตย์ยามรุ่งอรุณยามเช้าวันจันทร์ช่างดูสดใสและเงียบสงบยิ่งนัก กลิ่นไอจางๆ ของใบหญ้าสีเขียวซึ่งยังเจือหยาดน้ำค้างยามค่ำคืนทำให้รู้สึกสดชื่นควบคู่ไปกับเสียงเพลงกังวานใสขับขานโดยบรรดานกกระจิบตัวน้อยๆ ดังเป็นท่วงทำนองไพเราะดุจเสียงสวรรค์เพื่ออวยพรต้อนรับวันใหม่ให้กับชาวเมืองทุกคนให้เริ่มปฏิบัติหน้าที่ต่างๆ ของตัวเองอย่างมีชีวิตชีวา

    ....แต่ก็......ละสาวน้อยร่างเล็กผมสีทองนี่ไว้ซักคนก็แล้วกัน......

    คางาริ ยูระ อัสฮาเบิกนัยน์ตาสีอำพันของตนเองออกกว้าง เมื่อตวัดสายตาเหลือบไปเห็นนาฬิกาเรือนสีขาวบนหัวเตียง ซึ่งกำลังฉายบอกเวลา 7: 55 !!!

    จริงๆ วันนี้อาจจะไม่ใช่เรื่องสลักสำคัญนักสำหรับชีวิตของเจ้าหญิงรัชทายาทองค์น้อยคนนี้ เพราะปัญหาที่เธอกำลังประสบอยู่มันก็แค่....ตามตารางการรายงานตัวของเธอมันเริ่มตอน 8 โมงตรง เพราะฉะนั้นหลังจากบวกลบคูณหารจากนาฬิกาสีขาวบนโต๊ะเสร็จสรรพ....เธอก็แค่เหลือเวลาอยู่แค่ 5 นาทีเท่านั้นเอง!!!

    5 นาทีงั้นเหรอ พระเจ้า!!!

    ไม่ตายงานนี้....แล้วจะตายงานไหนล่ะ!?


    “คิซากะ ทำไมนายไม่ปลุกชั้นฮะ!!!??” คางาริตะโกนเสียงก้อง ร่างบางกระเด้งตัวลุกจากเตียงทันที มือเรียวคว้าลูกบิดประตูและเปิดกระชากออกอย่างแรง หญิงสาววิ่งหน้าเริดเข้าไปในครัวพลางกวาดสายตาหาเป้าหมายไปทั่วห้อง จนกระทั่งไปสะดุดอยู่กับโน้ตแผ่นเล็กๆ บนโต๊ะ




    ถึง คางาริ

    ที่ผมต้องรีบออกไปแต่เช้าก็เพราะต้องไปเก็บสัมภาระที่พวกเราลืมทิ้งไว้บนโลกเมื่อเย็นวานนี้ ไม่ต้องห่วงผมเตรียมอาหารเช้าไว้ให้บนโต๊ะแล้ว คิดว่าคงไม่มีปัญหาอะไร...แล้วอย่าลืมล่ะว่างานเริ่ม 8 โมง สำนักงาน ZAFT เองก็อยู่ไม่ไกลนัก คิดว่าท่านคงไม่หลงหรอก
    และที่สำคัญ...ทำตัวดีๆ นะครับ........อย่าแม้แต่จะคิดทำอะไรพิเรนทร์ๆ ขณะที่ผมไม่อยู่เชียวนะ!! สุดท้ายผมขอย้ำ

    ‘ห้ามชกหน้าไอ้เจ้าพวกปากเสียที่ชอบดูถูกเนเชอรัลเด็ดขาดนะ!!’

    แล้วชื่อที่ผมใช้สมัครไปคือ คางาริ ยูละนะครับ...ถ้าหากมีคนถามถึงประวัติครอบครัวละก็ ตอบแบบเดิมๆ ไปก็แล้วกัน

    คิซากะ

    ปล. อย่าไปทำงานสายล่ะ!!!






    หญิงสาวขยำกระดาษแผ่นเล็กในมือโยนทิ้งถังขยะไปด้วยความรวดเร็ว ก่อนจะตะโกนเสียงลั่น

    “แต่ตอนนี้มันสายแล้ว (โว้ย)!!!!!”

    + + + + + + + +

    อัสรันเอนตัวพิงพนักเก้าอี้ขณะเหลือบสายตาไปมองนาฬิกาเรือนสวยสีเงินวาววับบนโต๊ะทำงานเงียบๆ ก่อนจะมุ่นคิ้วเข้าหากันช้าๆ

    ตอนนี้ก็ 8: 30 แล้ว... 8 โมงกับอีก 30 นาที....ความจริงเวลานี้เลขาฯ คนใหม่ของเขาควรจะต้องมานั่งทำงานบนโต๊ะหน้าห้องตั้งแต่เมื่อ 30 นาทีที่แล้วๆ ด้วยซ้ำ!!! แต่ตอนนี้.....แม้แต่เงายังไม่โผล่มาให้เห็น....

    ที่สำคัญ เขาเองก็เริ่มจะหมดความอดทนแล้วด้วย....แน่นอน เวลาที่อัสรัน ซาล่าหมดความอดทนเมื่อไหร่...มันไม่ใช่สัญญาณที่ดีแน่....

    + + + + + + + +

    30

    20

    อีก 10 เมตร.....


    จำนวนตัวเลขที่ผุดขึ้นในใจขณะที่ร่างเพรียวบางของสาวน้อยหน้าหวานกำลังเร่งสปีดสับขาสุดชีวิตพร้อมกับแซนด์วิชชิ้นโตที่คาบไว้ในปาก (ซึ่งสันนิษฐานได้ว่าคงจะเป็นอาหารเช้า) เส้นผมสีทองยาวฟูฟ่องรุงรังไปหมดเนื่องจากเจ้าตัวไม่มีเวลาแม้จะหวี และที่สำคัญกว่าก็คือ...เธอยังอยู่ในชุดเสื้อยืดรัดรูปสีแดงสดกับกางเกงผ้าใบสีเขียวแทนที่ชุดฟอร์มทำงานที่สมควรจะได้รับตอนเช้าหลังจากเข้ารายงานตัววันนี้อยู่เลย!

    “อีกนิดเดียวเอง คางาริ เธอทำได้อยู่แล้วน่า” หญิงสาวพยายามพูดให้กำลังใจตัวเอง ขณะยัดแซนด์วิชแฮมเข้าปากพลางเคี้ยวกร้วมๆ

    5

    4

    3

    2

    1


    “สำเร็จ!!!!” เธอตะโกนเสียงกึกก้องเมื่อก้าวขาข้างสุดท้ายพ้นขอบประตูเข้ามาในสำนักงาน ก่อนจะเอนร่างพิงกำแพงเพื่อพักหายใจหลังออกกำลังกายตอนเช้าเสร็จเรียบร้อย

    “อะแฮ่ม....” เสียงกระแอมที่ดังขึ้นเรียกความสนใจเธอให้หันไปมอง ภาพที่ปรากฏตรงหน้าคือชายหนุ่มร่างสูงในชุดเครื่องแบบ ZAFT เต็มยศ อายุน่าจะมากกว่าเธอประมาณซักปีหรือสองปีได้ เส้นผมสีเงินที่ถูกตัดให้สั้นประมาณใบหูทำให้ชายคนนี้ดูหน้าหวานราวกับผู้หญิง เสียก็แต่ว่าดวงตาสีฟ้าเยือกเย็นที่มองมาอย่างเอาเรื่องเท่านั้นแหละ ที่ทำให้เธอหายใจไม่ทั่วท้อง

    “เธอก็คือคุณยูระงั้นสินะ” เขาถามพลางไล่สายตามองดูเธอราวกับประเมินผลอยู่ในใจ

    “อ่า ใช่ ถูกแล้วล่ะ” ชายหนุ่มพยักหน้าครั้งหนึ่ง ก่อนมือใหญ่จะคว้าหมับที่ข้อมือเธอพลางกึ่งลากกึ่งจูงเธอออกไปนอกห้อง

    “เฮ้ย! นี่นายจะทำอะไรน่ะ!!” คางาริโวยวายเสียงลั่นพลางหมุนข้อมือไปมาให้หมายหลุดจากการเกาะกุม แต่แรงของคนจับมีมากกว่าเธอเลยทำอะไรไม่ได้มากไปกว่าการดิ้นไปดิ้นมาพลางตะโกนโหวกเหวกส่งเสียงดังรบกวนเท่านั้น

    “นี่ ฟังชั้นอยู่รึเปล่า! นายจะพาชั้นไปไหน!! นี่!!!” เมื่อการโวยวายอย่างเดียวดูท่าจะไม่ได้ผล แม่เจ้าประคุณก็เลยเริ่มออกแรงทุบหลังคนตรงหน้าดังพลั่กๆ แทนเสียเลย

    ท่ามกลางทางเดินสีขาวทอดยาวที่ทั้งคู่เดินไปนั้น นอกจากเสียงฝีเท้าที่กระทบกับพื้นหินขัดดังกึกๆ และเสียงโวยวายของสาวน้อยผมสีทองนั้นก็มีแต่ความเงียบสงัด รอบด้านก็รายล้อมด้วยผนังสีขาวกับกระจกสีดำสนิทแล้ว และประตูบานใหญ่สีขาวหลายต่อหลายบานที่เรียงขนาบข้างยาวไปจนสุดทางทำให้บรรยากาศดูน่าวังเวงอย่างบอกไม่ถูก

    มาถึงตอนนี้เหมือนกับความอดทนของชายหนุ่มผมหงอก(?)จะถึงขีดจำกัดแล้ว เมื่อเขาออกแรงดึงหญิงสาวเข้ามาใกล้ ก่อนจะตะคอกใส่เธออย่าหงุดหงิด

    “นี่เธอคิดว่าเธอกำลังทำอะไรอยู่มิทราบ!?”

    คางาริสะบัดมือออกพลางโต้กลับเสียงแข็ง “และนายล่ะคิดว่าทำอะไรอยู่!! นายจะพาชั้นไปไหนกัน! นี่ชั้นยังไม่รู้จักนายเลยนะ!!”

    “อ๋อเหรอ โทษทีนะ ชั้นกำลังจะพาเธอเตรียมรายงานตัวกับเจ้านายเธออยู่ไงเล่า!!” ชายหนุ่มตะคอกกลับแทบจะทันที ก่อนจะเริ่มรวบรวมกำลังลากเธอใหม่

    “อะไรนะ!?”

    “เธอน่ะ ยังไม่มีแม้แต่เครื่องแบบ ZAFT เลยด้วยซ้ำ เนเชอรัล”

    “และนายเป็นใครมาจากไหนมาถึงออกคำสั่งใส่ชั้นแถวนี้” คำถามที่ทำให้เขาหมุนตัวกลับมามองหน้าเธออีกครั้ง รอยยิ้มเหยียดขยับกว้างพร้อมกับมือสองข้างที่ถูกยกขึ้นกอดอกอย่างภาคภูมิ ก่อนจะเอ่ยแนะนำตัวเองเสียงเข้ม

    “ชั้นก็เป็นแค่ผู้บังคับบัญชาระดับสูงของหน่วยนี้เท่านั้นแหละ เนเชอรัล” เสียงทุ้มแฝงด้วยอำนาจเอ่ยอย่างภาคภูมิใจ โดยไม่ลืมเน้นความเป็นตัวตนของหญิงสาวให้หนักแน่นด้วยในช่วงท้ายของประโยค

    คางาริเชิดหน้าใส่ผู้บัญชาการหนุ่มตรงหน้าอย่างไม่เกรงกลัว พลางพูดล้อเลียนเสียงแหลม

    “แหม ขอโทษนะคะคุณผู้บัญชาการ…แล้วไงไม่ทราบยะ!?”
    นัยน์ตาสีฟ้าพลันส่อประกายหงุดหงิดฉายให้เห็นทันที เส้นด้ายในสมองใกล้จะขาดผึงเพียงเพราะยัย....เนเชอรัลไร้มารยาทนี่คนเดียวแท้ๆ

    เฮ้อ ทำตัวแบบนี้...น่าสงสาร เห็นทีคงอยู่ด้วยกันได้ไม่ยืด....

    “หุบปากน่า เนเชอรัล” คำกล่าวสั้นสุดท้าย ก่อนมือหนาจะคว้าตัวเธอโยนเจ้าไปในห้องสีขาวที่อยู่ตรงหน้าและลงกลอนประตูด้วยความรวดเร็ว...ทิ้งไว้แต่เพียงเนเชอรัลปากกล้าไว้ข้างในคนเดียวเท่านั้น....

    + + + + + + + +

    “ท่านประธานซาล่า เลขาฯ คนใหม่ของท่านมาถึงแล้วครับ” ภาพของพันเอกอิซาค จูลฉายขึ้นบนจอมอนิเตอร์

    อัสรันหมุนเก้าอี้หนังสีดำสนิทกลับมาดูภาพบนจอมอนิเตอร์ตรงหน้าช้าๆ พลางเลิกคิ้วสูง

    “อ้อ นี่สรุปเธอตัดสินใจมาทำงานแล้วงั้นสินะ...ว่าแต่...นายไปกินรังแตนที่ไหนมารึเปล่าฮึ? อิซาค”

    คำกล่าวทักที่คนฟังต้องเผลอตัวกัดฟันกรอดอย่างอารมณ์เสียทันทีเมื่อนึกถึงต้นเหตุที่ทำให้เขาหงุดหงิด

    “ก็จะอะไรเสียอีกล่ะ ยัยเลขาฯ คนสำคัญของนายนั่นแหละ! ยัยนี่น่าจะถูกจับส่งไปอบรมเรื่องมารยาทเสียใหม่! ไม่รู้จักเคารพผู้บังคับบัญชาเลย ให้ตายสิ เป็นผู้หญิงที่น่ารำคาญจริงๆ!”

    รอยยิ้มกว้างฉายวาบขึ้นบนใบหน้าของท่านประธานสภาวูบหนึ่ง ก่อนน้ำเสียงเย็นเยียบจะเอ่ยต่อไป

    “งั้นเหรอ...น่าสนใจดีนี่...แล้วตอนนี้เธออยู่ไหนล่ะ?”

    “เธอกำลังเปลี่ยนเครื่องแบบอยู่ในห้องครับ”

    “เสร็จเมื่อไหร่บอกให้รีบมารายงานตัวที่นี่เลยก็แล้วกัน” สิ้นคำสั่ง ชายหนุ่มก็กดสวิตซ์ปิดหน้าจอการสนทนาให้ดับวูบลง

    + + + + + + + +

    อีกด้านหนึ่ง คางาริกำลังถูกทิ้งไว้อยู่เพียงลำพังภายในห้องแคบๆ สีหม่นๆ ซึ่งเธอมารู้ทีหลังว่าเป็นห้องเปลี่ยนเสื้อผ้า เนื่องจากมีกองยูนิฟอร์มวางเรียงกันเป็นกองพะเนิน หลากหลายไซส์ให้ได้เลือกหยิบใส่ ตรงกลางห้องมีกระจกเงาขนาดเท่าตัววางอยู่ คาดว่าคงไว้ให้พวกพนักงานสาวๆ ตรวจดูความเรียบร้อยของเครื่องแบบที่ตนสวมใส่กับเช็คความงามของตัวเองเป็นแน่แท้

    เธอถอนหายใจเบา ก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้ที่อยู่ตรงข้ามกับกระจกบานยักษ์อย่างเซ็งๆ นัยน์ตาสีอำพันเหลือบมองกองเสื้อฝั่งนี้ทีฝั่งนู้นทีอย่างเบื่อๆ

    “เจ๋งเป้ง! แล้วชั้นจะทำยังไงต่อดีล่ะทีนี้” เธอบ่นกระปอดกระแปด

    ระหว่างนั้นเองประตูอัตโนมัติก็เลื่อนเปิดออกพร้อมกับร่างเพรียวบางของสาวน้อยในชุดเดียวกับกองเสื้อผ้าตรงหน้าจะเดินฉีกยิ้มเข้ามาหา เธอเป็นผู้หญิงหน้าตาน่ารักพอสมควร เส้นผมสีน้ำตาลคาราเมลถูกดัดให้เป็นลอนปลายพองออกทำให้ใบหน้ารูปไข่ดูโดดเด่นขึ้นเป็นกอง

    “เธอคงจะเป็นคางาริสินะ” หญิงสาวกล่าวทักพร้อมกับรอยยิ้ม คางาริพยักหน้ารับ น่าแปลกดีเหมือนกันที่บรรยากาศรอบด้านดูสว่างไสวขึ้นมากเมื่อเธอคนนี้เข้ามาในห้อง

    โดยไม่พูดพล่ามทำเพลง เจ้าหล่อนสาวเท้ายาวๆ ไปค้นเสื้อผ้ากองพะเนินทางด้านหลังทันที

    “เธอเป็นเนเชอรัลงั้นสินะ”

    “ก็ใช่” คำตอบรับสั้นที่ทำให้หญิงสาวยิ้มหน้าบาน เธอหมุนตัวกลับมายื่นชุดฟอร์มให้คางาริก่อนเอ่ยต่อเสียงสดใส

    “รู้อะไรไหม ชั้นก็เป็นเนเชอรัลแหละ”

    “จริงเหรอ!?” คางาริย้อนถามไปอย่างไม่อยากจะเชื่อหู อย่างน้อยก็ไม่ได้มีแค่เธอคนเดียวที่ต้องคุดคู้ทำงานอยู่ในสำนักงานเหยียดพันธุ์นรกนี่!

    “กรณีของชั้นก็เหมือนกับเธอนั่นแหละ เพียงแต่ชั้นถูกเข้ารับทำงานก่อนเธออาทิตย์นึง เอาล่ะ ไปเปลี่ยนชุดดีกว่า ไม่งั้นประธานซาล่าจะโมโหเอานะ” เธอแนะ

    คางาริพยักหน้าเข้าใจ ก่อนถามต่อ “แล้วเธอชื่ออะไรล่ะ?”

    “มิริอัลเรีย ฮาวล์ เรียกชั้นว่ามิลลี่ก็ได้”

    “ใช้ชีวิตอยู่ที่ PLANT นี่ลำบากไหม?” คางาริถามเสียงอู้อี้ ขณะเข้าไปในห้องเพื่อเปลี่ยนเสื้อผ้า

    “ก็ไม่เท่าไหร่หรอก แต่ชั้นก็ยังคิดถึง ORB อยู่ดี”

    “เอ๋ เธอมาจาก ORB เหรอ?”

    มิริอัลเรียพยักหน้ารับทันที “ใช่แล้ว แล้วเธอล่ะ มาจาก ORB เหมือนกันเหรอ?”

    “อ่า...ก็ไม่เชิงหรอก” คางาริตอบอุบอิบ พลางคลี่เสื้อผ้าที่เพื่อนใหม่ส่งมาให้ดูด้วยความสนใจ แต่แล้วก็ต้องชะงักค้าง

    “มิลลี่....นี่เธอแน่ใจนะว่ามันคือชุดฟอร์ม???” คางาริยื่นหน้าออกมานอกห้องลอง พลางแยกเขี้ยวงุดอย่างไม่พอใจ ขณะยกกระโปรงสั้นในมือขึ้นโบกไปมา

    “ชั้นไม่ยอมใส่กระโปรงเด็ดขาด!!”

    “แต่นั่นเป็นเครื่องแบบของผู้หญิงที่นี่นะ เธอจะเรื่องมากนักไม่ได้หรอก” คำกล่าวยืนยันของอีกฝ่ายทำเอาคนฟังถึงกับอ้าปากค้าง

    “ชั้นจะไม่ยอมใส่ไอ้กระโปรงบ้าๆ นี่เด็ดขาด!!!”

    “เอาน่า ชั้นว่าเธอใส่แล้วน่ารักออก” คำคาดเดาของสาวน้อยผมสีน้ำตาลทำเอาสาวทอมบอยต้องตะลึงค้างรอบสอง

    “น่ารัก? น่ารักเนี่ยนะ!!” เสียงเอ็ดตะโรโวยวายตามสไตล์คนไม่ยอมคนก็เริ่มแผลงฤทธิ์ขึ้นมาอีกจนได้ สาวน้อยผมสีทองวิ่งรุดๆ ไปที่กองเสื้อผ้าและเริ่มรื้อชุดในกองอย่างเมามัน

    “พวกเธอไม่มีอะไรที่มันใส่สบายๆ กว่านี้รึยังไง...? ชั้นหมายถึงพวกกางเกงขายาว หรือไม่ก็เสื้อเชิร์ตหลวมๆ ซักตัวอะไรแบบนี้น่ะ เพราะชั้นจะไม่ยอมใส่ชุดฟอร์มงี่เง่านี่มาทำงานเด็ดขาด!”

    “ไม่มีจ๊ะ เพราะฉะนั้นยอมใส่ๆ ไปเถอะนะ”

    “ไม่-มี-ทาง” คนหัวดื้อก็ยังคงยืนกรานปฏิเสธเสียงแข็ง

    “แน่นอน เธอต้องใส่ เพราะถ้าเธอไม่ยอม รับรองประธานซาล่าได้หัวเสียแน่ๆ เลย”

    และแล้วเวลาก็ผ่านไป 5 นาทีกว่ามิริอัลเรียจะเกลี้ยกล่อมคางาริให้ยอมใส่ชุดผู้หยิ๊งผู้หญิงที่เธอเกลียดนักเกลียดหนาลงได้....

    หญิงสาวผมสีทองยืนจ้องมองสภาพตัวเองผ่านกระจกเงาบานใหญ่กลางห้องด้วยสีหน้าหงิกงอ ตอนนี้เธออยู่ในชุดเข้ารูปสีเขียวเข้มซึ่งตัดขอบด้วยสีขาว ทองและดำกับกระโปรงสั้นระดับเข่าสีเดียวกัน เข้าชุดกับหมวกสีเขียวใบเล็กบนหัวของเธอ และแน่นอน แม้แต่รองเท้าเธอก็จำใจต้องใส่ส้นสูงสีน้ำตาลซึ่งมิลลี่กล่าวย้ำนักย้ำหนาว่ายังไงก็ต้องใส่เพื่อให้ดูภูมิฐาน ซึ่งตอนนี้เธอเองก็ยังหาคำตอบให้ตัวเองไม่ได้ว่า ไอ้รองเท้าสูงๆที่เธอใส่อยู่เนี่ย มันใส่แล้วช่วยให้ดูภูมิฐานขึ้นตรงไหนกัน?

    “แหม....พอใส่ชุดนี้แล้ว...เธอดูดีมากๆ เลยนะเนี่ย” มิริอัลเรียกล่าวชมพร้อมกับรอยยิ้มกว้าง ทำเอาใบหน้าขาวๆ ของคนฟังชักเริ่มขึ้นสีพอถูกชมตรงๆ

    “ชั้นไม่ได้ดูดีขนาดนั้นซักหน่อย! นี่ดูดีๆ ซิ ชั้นน่ะดูน่าเกลียดน่ากลัวจะตาย เวลาใส่ชุดนี้ ใส่นี่! นี่! แล้วก็นี่!! ให้ตาย ชุดผู้หญิงๆ~!!! ชั้นไม่อยากใส่กระโปรง! และก็เจ้าส้นสูงบ้าๆ นี่ด้วย!!” พอได้สติแม่เจ้าประคุณก็เริ่มบ่นยาวเสียไม่มีเบรก คนปลอบก็ทำได้แค่เพียงหัวเราะแหะๆ

    “น่า อย่ากังวลไปเลยน่า เดี๋ยวก็ชินเองแหละ” มิลลี่พูดให้กำลังใจ ก่อนจะเปิดประตูสีขาวบานใหญ่ออก

    “เธอต้องไปรายงานตัวกับท่านประธานซาล่าที่ห้องตอนนี้เลยนะ...เอ่อ มันอาจจะยุ่งยากซักหน่อยนะ....” เธอพูดพลางตวัดนัยน์ตาสีฟ้าน้ำทะเลไปที่นาฬิกาไม้เรือนใหญ่บนฝาผนัง ซึ่งตีเวลา 8 : 45 แล้ว

    เวลาที่ทำให้คนมองตามต้องกลืนน้ำลายเอื๊อก

    “นั่น...น่ะสินะ.....”

    ทั้งคู่เดินกลับมาในทางเดิมที่ปูยาวด้วยหินขัดสีขาวสะอาดตา พลางทำความเคารพพวกทหารยศสูงๆ ที่เดินผ่านไปมาตลอดทาง สิ่งที่เห็นทำให้คางารินึกอะไรขึ้นมาได้ลางๆ

    “มิลลี่ เธอรู้จักนายทหารคนที่สูงๆ ตัวขาวๆ ผมสีเงินๆ ไหม ที่ชอบคุยโม้ว่าตัวเองเป็นผู้บริหารระดับสูงของที่นี่บ่อยๆ ...คนที่เป็นคนลากตัวชั้นมานี่น่ะ”

    “ถ้าอย่างนั้นก็คงเป็นผู้บัญชาการอิซาค จูลละมั๊ง” มิลลี่ตอบสั้น ขณะที่คางาริได้แต่มุ่นหัวคิ้วเข้าหากัน

    “หมอนั่นเป็นใคร?”

    “จริงๆ แล้วเขาเป็นที่รู้จักดีเลยนะ เพราะความสามารถทางการรบของเขาในสงครามครั้งที่ผ่านมาร่วมกับดิอัคก้า เอลท์แมน และก็อัสรัน ซาล่าน่ะ เป็นที่กล่าวขวัญมากเลย พวกเขาสามคนมียศเป็นถึง Ace Pilot ของหน่วยทหารที่ขึ้นชื่อว่าเก่งที่สุดในกองร้อยเชียวนะ”

    “ขนาดนั้นเชียว......เดี๋ยว...อัสรัน ซาล่านี่ เกี่ยวข้องอะไรกับประธานซาล่ารึเปล่า?”

    “ก็...จริงๆ แล้วเขาเป็นคนๆ เดียวกันน่ะ” คำตอบจากเพื่อนสาวทำเอาคางาริชะงักกึก เบือนหน้ามาสบตาคนพูดใหม่แทบจะทันที

    “นี่เธอหมายถึง...ชั้นกำลังจะได้ทำงานกับนายทหารที่เก่งที่สุดใน PLANT อย่างนั้นเหรอ!? โห...นี่มันสุดยอดเลยนะเนี่ย!!!”

    “อ่า จะว่าอย่างนั้นก็ได้นะ แต่ว่า....” คำพูดตะกุกตะกักของมิลลี่ทำให้คางาริต้องหันไปมองอย่างงงๆ

    “แต่ว่า...?” หญิงสาวนิ่งเงียบไปพักหนึ่ง ทั้งคู่เดินมาเรื่อยๆ จนมาหยุดอยู่ที่หน้าประตูบานใหญ่ มิริอัลเรียถอนหายใจเฮือกหนึ่ง ก่อนจะหันมาต่อประโยคให้จบ

    “ท่านประธานซาล่าน่ะไม่ใช่คนมีมนุษยสัมพันธ์ที่ดีนักหรอกนะ เขาเป็นโคออดิเนเตอร์อัจฉริยะ ชนิดที่พวกเดียวกันเองยังต้องยอมรับ ถึงอย่างนั้น....บุคลิกของเขาน่ะ.....เอาเป็นว่า ระวังตัวให้ดีแล้วกันนะคางาริ...อย่าทำให้เขาอารมณ์เสียเด็ดขาดล่ะ!” มิลลี่เอ่ยเน้นย้ำคำสุดท้ายด้วยน้ำเสียงจริงจัง คางาริก็ได้แต่ยิ้มบางๆ กลับไปอย่างซึ้งใจในความหวังดีของเพื่อนสาว

    “ชั้นจะพยายามอย่างดีที่สุดก็แล้วกัน” เมื่อได้รับคำกล่าวมั่นเหมาะ สาวน้อยเนเชอรัลอีกคนค่อยยิ้มออก ก่อนจะกล่าวลาและขอตัวกลับไปทำหน้าที่ต่อ ทิ้งแต่หญิงสาวผมทองให้เผชิญชะตากรรมของตัวเองเพียงลำพัง

    คางาริสูดลมหายใจเข้าปอด ก่อนพึมพำเบาๆ “เอาล่ะ นับหนึ่ง...สอง...สาม…”

    สิ้นเสียง เธอก็รูด ID CARD ของเธอเข้ากับระบบล็อคดิจิตอลให้ประตูใหญ่เปิดกว้างออกมา

    ณ ที่นั้นเอง อัสรัน ซาล่ากำลังนั่งรอเธออยู่เบื้องหลังเก้าอี้ไม้โอ๊กชั้นดีพร้อมกับรอยยิ้มเหยียดกว้างที่ฉายอยู่บนริมฝีปากแดงชาด

    “แหม วันนี้ช่างเป็นวันที่น่ายินดีจริงๆ นะ อรุณสวัสดิ์ตอนเช้า คุณยูระ”

    -------------------------To Be Continued...
  4. citrus

    citrus New Member

    EXP:
    608
    ถูกใจที่ได้รับ:
    0
    คะแนน Trophy:
    0
    Re: [G-Seed Fiction แปล] Princess' Sonata (กำลังจะลงตอนใหม่)

    อ๊าคคคคดีใจเอามาลงอีกรอบบบบบ ดีค่ะไม่ได้อ่านนานมากแล้ว (ลืมไปแล้วว่าอ่านไปครั้งสุดท้ายเมื่อไหร่) รอตอนต่อค่ะ :D
  5. kumi

    kumi Active Member

    EXP:
    805
    ถูกใจที่ได้รับ:
    0
    คะแนน Trophy:
    36
    Re: [G-Seed Fiction แปล] Princess' Sonata (กำลังจะลงตอนใหม่)

    CHAPTER 3 -- สถานกักกันใน PLANT

    ท่าอากาศยาน PLANT จัดเป็นหนึ่งในสถานที่ที่มีความชุลมุนวุ่นวายที่สุดของโคโลนี่เลยก็ว่าได้ คิซากะเอนตัวพิงกำแพงหน้าอย่างเหนื่อยหอบ เพราะกว่าเขาจะหาช่องทางฝ่าฝูงชนอันน่าปวดหัวออกมาได้ก็เล่นเอาแทบหมดแรงเลยทีเดียว เสียงหวีดหวิวแหลมสูงของเครื่องดีดส่งยานอวกาศดังขึ้นติดต่อกันทุกๆ 10 นาทีสลับกันไปเรื่อยๆ รวมกับเสียงเซ็งแซ่ของเหล่าคณะนักเดินทางที่กว่าจะผ่านการตรวจสอบอาวุธและเอ็กซ์เรย์กันมาได้ ก็เล่นเอาสนามบินที่นี่สบสันอลม่านไปหมด

    ถ้ามันไม่ใช่เพราะลืมของทิ้งไว้บนโลกละก็ ความคิดที่จะกลับมาเยือนท่าอากาศยานแห่งนี้คงจะไม่มีอยู่ในหัวของบอดี้การ์ดหนุ่มผู้รักสงบคนนี้แน่นอน…

    ป้ายบอกชื่อสถานที่กะพริบวาบๆ เป็นจังหวะเตือนให้เขารู้ว่าใกล้จะถึงจุดหมายที่เขาต้องการลงแล้ว มือกร้านขยับแว่นกันแดดสีดำให้เข้าที่ ก่อนร่างสูงจะสาวเท้ายาวๆ เข้าไปยังเคาทเตอร์รับรอง

    “อรุณสวัสดิ์ค่ะ มีอะไรให้ช่วยไหมคะ?” เสียงหวานๆ จากนักประชาสัมพันธ์สาวเอ่ยถามพร้อมรอยยิ้มกว้างที่ดูจะเป็นการโชว์ฟันขาวๆ ชวนแสบตาเสียมากกว่าการยิ้มต้อนรับด้วยความจริงใจ

    “ผมมาเอาสัมภาระที่ผมสั่งมาจากโลกนะครับ” เขาตอบพลางยื่นใบสั่งของให้หญิงสาวรับไปพิจารณา

    เธอใช้เวลาในการอ่านเอกสารในมือด้วยความรวดเร็วชนิดที่คิซากะยังอดทึ่งกับความสามารถของความเป็นโคออดิเนเตอร์ไม่ได้ ไม่นานนักเธอก็ส่งกระดาษแผ่นนั้นกลับคืนพร้อมฉีกรอยยิ้มกว้าง

    “ไปรับสัมภาระที่สายพานด้านนั้นได้เลยค่ะ คุณคิซากะ”

    คิซากะพยักหน้ารับพร้อมกับกล่าวคำขอบคุณสั้นๆ ก่อนจะหมุนตัวเดินไปเอาของที่ต้องการเงียบๆ

    + + + + + + + +

    ‘เหนือความคาดหมาย’ น่าจะเป็นคำจำกัดความที่เหมาะสมที่สุดกับสถานการณ์ที่เธอกำลังเผชิญอยู่ตอนนี้

    ทุกครั้งที่เธอนึกถึงงานที่เธอต้องทำ เธอมันจะจินตนาการถึงอัสรัน ซาล่าในสภาพชายแก่หงำเหงือก ใบหน้าตอบดูซูบซีด จมูกงองุ้มภายใต้แว่นสายตาหนา บุรุษสูงวัยที่ชอบเก๊กมาดเคร่งอยู่ตลอดเวลาว่า ข้าคือผู้ดี เป็นชนชั้นระดับสูงหรืออะไรประมาณนั้น แม้กระทั่ง 5 วินาทีที่แล้วเธอก็ยังวาดภาพนั้นไว้ในสมองอยู่เลย

    ซึ่งมันผิดกับอัสรัน ซาล่าที่เธอกำลังเผชิญอยู่ตอนนี้โดยสิ้นเชิง...

    เขาเป็นชายหนุ่มที่ดูภูมิฐาน สีหน้าที่สงบตลอดเวลาดูเหมาะเจาะกับนัยน์ตาสีเขียวมรกตที่แฝงความสุขุมไว้อย่างสมบูรณ์แบบ เรือนผมสีน้ำเงินเข้มถูกซอยให้ยาวลงมาประบ่าเข้ากับดวงหน้าขาวทำให้คนๆ นี้ดูดีไม่น้อย แม้กระทั่งลักษณะการนั่งธรรมดาๆ ยังทำให้ชายคนนี้รู้สึกน่าเกรงขามอย่างบอกไม่ถูก เขาอยู่ในชุดเครื่องแบบ ZAFT ระดับสูงสีม่วงลาเวนเดอร์ขลิบด้วยสีดำและสีทอง ถ้าเทียบจากประสบการณ์ทั้งหมดของเธอแล้ว ชายหนุ่มตรงหน้านี้ดูมีความเป็นผู้นำสูงกว่าคนอื่นๆ ที่เธอเคยพานพบมาตลอด 19 ปีเสียอีก

    ยอมรับว่าน้อยครั้งนักที่เธอจะจ้องมองใครสักคนอย่างพิจารณาและใช้เวลานานขนาดนี้….

    แต่ก็น่าแปลกที่ในสายตาของคางาริชายหนุ่มตรงหน้าไม่ใช่คนรูปหล่อดูดีอย่างที่ใครๆ คาดคิด.....

    ในทางตรงข้าม...เธอกลับรู้สึกว่าเขาดู....สวยอย่างประหลาด.....

    + + + + + + +

    คิซากะสูดลมหายใจเข้าปอดอย่างแรงขณะพยายามหาทางออกจากชุมชนแออัดที่พลัดหลงเข้ามากว่าชั่วโมง ฝูงชนในท่านอวกาศยานนี้แทบจะทับตัวใหญ่ๆ ของเขาให้แบนตายอยู่ที่นี่เสียด้วยซ้ำ ภาพชายร่างใหญ่หอบกระเป๋าถือใบโตสองใบดูพะรุงพะรังคงทำให้คนเดินผ่านไปผ่านมาหัวเราะในความเก้ๆ กังๆ ของเขาพอดู และดูเหมือนเขาเองก็จะรู้ตัว บอดี้การ์ดหนุ่มแค่นยืมฝืนๆ อย่างประหม่า พลางนึกไปว่าเจ้าหญิงองค์น้อยคงจะหัวเสียน่าดูหลังจากที่รู้ว่าเขาไปขุดเอา ‘ชุดกระโปรงบานแฉ่ง’ มาให้เธอแทนที่เสื้อยืดกับกางเกงผ้าใบที่สัญญาเอาไว้อีกแล้ว

    “ท่านสุภาพบุรุษและสุภาพสตรีคะ! ตอนนี้เรากำลังมีการสัมภาษณ์พิเศษกับคุณหนูลักซ์ ไคลน์ค่ะ!!” คำประกาศทางวิทยุเรียกศีรษะของชายผิวแทนให้เงยขึ้นไปสนใจจอโทรทัศน์เครื่องใหญ่ตรงหน้าทันที

    ภาพหญิงสาวหน้าตาสะสวยในชุดสีขาวบริสุทธิ์เข้ากันได้ดีกับเรือนผมสีชมพูหวานที่ปล่อยยาวสยายลงมาถึงกลางหลังทำให้เธอดูงดงามราวกับนางฟ้าบนสรวงสวรรค์เลยทีเดียว นัยน์ตาสีฟ้าใสส่องประกายเจิดจรัสคู่กับดอกเดซี่สีหวานที่ปักอยู่บนเส้นผม

    “การได้เป็นถึงคู่หมั้นของท่านประธานสภาซาล่าทำให้ชีวิตเป็นอย่างไรบ้างคะ? คุณหนูลักซ์” นักข่าวสาวยิงคำถามแทบจะทันทีที่มีโอกาส
    สตรีสาวร่างบอบบางขยับรอยยิ้มหวานส่งมาให้วูบหนึ่ง ก่อนเสียงกังวานใสจะเอ่ยตอบ

    “อัสรันเป็นคนดีมากค่ะ พวกเราเองก็เป็นเพื่อนกันมาตั้งแต่เด็กแล้ว” เธอหยุดพูดไปช่วงหนึ่ง ก่อนจะกล่าวต่อ “แม้จะเป็นเด็กผู้ชายอย่างเขาก็เถอะนะคะ”

    คิซากะมุ่นหัวคิ้วเขาหากันอย่างงงๆ ประธานซาล่า? นั่นมันชื่อเจ้านายของคางาริไม่ใช่รึยังไงน่ะ? งั้นหมอนี่ก็มีคู่หมั้นแล้วงั้นสิ....ตลกชะมัด...ลักซ์ ไคลน์...ผู้หญิงคนนี้ ดูยังไงก็ดูสาวเกินกว่าที่จะเป็นคู่หมั้นของท่านประธานสภา....

    ช่างน่าเสียดายจริงๆ....

    + + + + + + +

    “แหม วันนี้ช่างเป็นวันที่น่ายินดีจริงๆ นะ อรุณสวัสดิ์ตอนเช้า คุณยูละ”

    คางาริกะพริบตาถี่ๆ สองสามครั้งอย่างตั้งตัวไม่ถูกเมื่อเสียงทุ้มต่ำของชายหนุ่มผู้ดำรงตำแหน่งประธานสภากล่าวทักขึ้น เธอเหลียวหลังมองไปรอบๆ ห้องอย่างประหม่า ไม่รู้ว่าควรจะทำอะไรก่อนหลัง ก็สภาพห้องสีเทาทะมึนทึมดูขมุกขมัวแบบนี้มันทำให้เธอรู้สึกเสียวสันหลังวาบพิกล
    มันไม่ได้เลวร้ายถึงขนาดนรกอเวจีทำนองนั้นหรอกนะ....ก็แค่เหมือนกับสถานกักกันบนดาวพลูโตก็เท่านั้นเอง....

    “คุณไม่คิดจะปิดประตูแล้วเข้ามาข้างในหรอกรึ?” ชายหนุ่มเอ่ยถามอย่างอารมณ์ดี แม้กระนั้นคางาริก็ยังสังเกตเห็นแววตาไม่น่าไว้ใจในดวงตาสีมรกตคู่สวยนั่นอยู่ดี แต่เธอก็ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากทำตามคำสั่ง หญิงสาวพยักหน้าช้าๆ ก่อนจะสาวเท้ายาวๆ ไปที่โต๊ะทำงานของเขา

    ไม่บ่อยนักหรอกที่คนอย่างเธอจะตกอยู่ในสถานการณ์ ‘คับขัน’ ขนาดพูดอะไรไม่ออกแบบนี้ เธอรู้ดีว่าประธานซาล่าเป็นคนอันตราย....จากตำแหน่งที่เขานั่งอยู่และสายตาที่เขาเพ่งมองมาราวกับมีรังสีประหลาดพวยพุ่งออกมาทำให้อุณหภูมิในห้องนี้เย็นลงถนัดตา....แต่ไม่ว่ายังไงคางาริก็คือคางาริ....เธอไม่ใช่พวกขี้ขลาดอยู่แล้ว...

    “อรุณสวัส--” ยังไม่ทันจะกล่าวจบประโยค ชายหนุ่มตรงหน้าก็ยกมือเป็นสัญญาณห้ามเธอเสียก่อน ทำเอาเธอหุบปากฉับ

    “ชั้นค่อนข้างงานยุ่งมากนะ” เขาเอ่ยสั้น โดยไม่ละสายตาจากจอคอมพิวเตอร์ขนาดเล็กตรงหน้าเพื่อสบตาเธอเลยด้วยซ้ำ

    “แล้วรู้ไหม ชั้นต้องเสียเวลาเท่าไหร่ กว่าเลขาฯ คนใหม่ของชั้นจะมาทำงานได้”

    ชายหนุ่มเน้นคำหนักแน่นในประโยค ทำเอาคางาริรู้สึกฉุนนิดๆ เธอมุ่นคิ้วเข้าหากันทันที

    “แต่ว่า คุณน่ะ....”

    “ชั้นไม่รู้หรอกนะว่าทำไมเธอถึงมาทำงานสาย” เขาพูดตัดบท “ตลกดีนะ ที่คุณก็มีชื่อเดียวกับเธอเสียด้วยสิ คางาริ ยูละ”

    “ขอประทานโทษนะคะ แต่....”

    “คุณว่าเพราะอะไรเธอถึงมาสายงั้นเหรอ? ใช่เหตุผลเรื่องรถติดรึเปล่านะ” ชายตรงหน้ายังไม่สนใจคำคัดค้านของเธอเลยแม้แต่น้อย เขายังคงใช้น้ำเสียงเรียบสนิทกวนประสาทเธอต่อไป

    “ขอโทษนะคะ!” คางาริชักเริ่มจะทนต่อไปไม่ไหว หญิงสาวเริ่มขึ้นเสียงสู้ แต่ดูถ้าคนตรงหน้าจะไม่สนใจ

    “เอ...หรือนาฬิกาปลุกที่บ้านเธอมันจะเสียกัน”

    “เอ่อ....!”

    “หรือว่าเธอจะเผลอนอนเพลิน”

    “นี่คุณ…!” คราวนี้ดูเหมือนสาวเจ้าจะเริ่มฉุนขาดแล้ว ถ้านี่คือวิธีการเอาคืนเรื่องที่เธอมาทำงานสายละก็ ต้องยอมรับว่ามันใช้ได้ผลดีมากเลยทีเดียว

    “หรือมันเป็นเพราะว่าเธอเป็นเนเชอรัลกันนะ” เป็นครั้งแรกหลังจากการต่อความอันยาวยืดที่เขาตวัดนัยน์ตาสีมรกตมาสบกับนัยน์ตาสีน้ำผึ้งของเธอตรงๆ หญิงสาวไม่มีทีท่ากลัวเกรงหรือหลบสายตา ตรงกันข้ามเธอกับจ้องลึกลงไปในดวงตาของอีกฝ่ายพลางเลิกคิ้วสูงอย่างไม่เข้าใจ

    “หมายความว่ายังไง?”

    ท่านประธานสภาเอนตัวพิงพนักเก้าอี้สีดำขลับด้วยท่าทีสบายๆ ก่อนจะกล่าวไขความกระจ่างต่อ

    “ก็ใครจะไปรู้ล่ะ บางทีเรื่องที่เธอมาสายอาจจะเป็นเพราะเธอเป็นเนเชอรัลก็ได้ เพราะพวกนี้โง่เง่า ไม่ค่อยมีสมอง ที่สำคัญยังอ่อนแอ ไม่เคยทำสิ่งได้ถูกต้องเลยซักครั้ง” คำดูถูกและรอยยิ้มเหยียดของชายหนุ่มตรงหน้าทำให้คางาริต้องกำหมัดแน่นอย่างสะกดกลั้นอารมณ์

    “นายต้องการจะบอกอะไรชั้นกันแน่!!?” เธอเริ่มขึ้นเสียง พร้อมเตือนสติตัวเองอยู่ในใจ

    คางาริ เย็นไว้ๆ จำที่คิซากะพูดได้ไหม.....ห้ามอารมณ์เสียนะ...

    “ก็พวกเนเชอรัลมันหยิ่งและจองหอง พวกมันพยายามทุกวิถีทางที่จะโยนความผิดทั้งหมดให้โคออดิเนเตอร์รับผิดชอบ เพราะพวกนั้นเชื่อว่าพวกเราจะทำให้ ‘โลกสีครามอันบริสุทธิ์’ ของพวกมันแปดเปื้อน ทั้งที่ความจริงแล้วความผิดทั้งหมดก็มาจากพวกมันนั่นแหละ” เขากล่าวต่อไป แสดงความเกลียดชังชัดเจนอยู่ในน้ำเสียงเรียบๆ นั้น

    มาถึงบัดนี้ความอดทนของเธอก็มาถึงจุดสุดยอดแล้ว ตอนนี้เธอกำลังหัวเสีย....มากๆ กับ....อีตา.....โคออดิเนเตอร์จองหองนี่! อ๊ากกกกก!! นี่ถ้าเธอไม่ได้ดำรงตำแหน่งเป็นเจ้าหญิงของประเทศละก็นะ เธอคงจะเสยหน้าไอ้หมอนี่ให้ลงไปกองกับพื้นแล้วบังคับให้ถอนคำพูดทั้งหมดไปแล้ว!!

    “และคนที่งี่เง่าที่สุดก็คงจะเป็น อุซุมิ นาระ อัสฮา นี่ละมั๊ง ตาแก่นั่นจริงๆ แล้วก็เป็นแค่คนบ้าอุดมการณ์คนหนึ่งก็เท่านั้น มีความเชื่อบ้าๆ ว่าเนเชอรัลกับโคออดิเนอร์เตอร์จะสามารถใช้ชีวิตอยู่ร่วมกันได้ เฮอะ...งี่เง่าสิ้นดีเลย” อัสรัน ซาล่าพูดพลางแค่นหัวเราะเบาๆ

    คำพูดเมื่อครู่ยิ่งทำให้เธออารมณ์เสียหนักเขาไปใหญ่....หมอนี่กล้าดูถูก ‘อุซุมิ นาระ อัสฮา’...พ่อของเธองั้นเหรอ!! ถึงแม้ว่าเธอจะไม่เคยพบหน้าเขาเลยซักครั้งหนึ่งก็เถอะ ไม่ว่ายังไงเขาก็เป็นพ่อของเธอที่เธอเคารพและเทิดทูนยิ่งกว่าอะไรทั้งนั้น! เพราะฉะนั้นใครหน้าไหนบังอาจมาดูถูกพ่อบังเกิดเกล้าของเธอต่อหน้าลูกสาวอย่างเธอถือว่าคิดผิดมหันต์ทีเดียวแหละ!

    “ท่านอุซุมิไม่ได้งี่เง่านะ” หญิงสาวพึมพำแผ่วเบา ตอนนี้เองที่เธอเพิ่งรู้สึกว่าร่างเล็กๆ ของเธอกำลังสั่นด้วยความโกรธ ผิดกับอัสรันที่ยังคงรักษามาดสุขุมและสงบเสงี่ยมเหมือนเดิม

    “หมายความว่าเธอไม่เห็นด้วยกับชั้นงั้นสิ?” เขาเอ่ยถามด้วยท่าทีเฉยเมย ท่าทางที่เธอรู้สึกคันเบื้องล่างอยากจะกระทืบคนตรงหน้าให้จมดินไปซักสองสามที

    หญิงสาวสาวเท้ายาวๆ มาข้างหน้าสองสามก้าว ก่อนจะกระแทกมือเรียวบางสองข้างลงบนโต๊ะไม้โอ้กราคาแพงอย่างแรง! เธอสูดลมหายใจเข้าท้องเฮือกหนึ่งอย่างสะกดกลั้นอารมณ์....

    ตอนนั้นเองที่น็อตที่มันหลวมอยู่แล้วเต็มแก่จะหลุดกระเด็นออกมาจากหัว....

    ความจริงการปล่อยตัวเองให้หัวเสียขนาดนี้ในการทำงานวันแรกมันอาจจะไม่ใช่เรื่องดีเลยก็ได้....

    “ก็แหงล่ะ ใครมันจะไปเห็นด้วยกับความคิดงี่เง่าของนายกันล่ะ เจ้าบ้าเอ๊ย~!! ให้ตาย นายนี่เป็นผู้ชายที่ยโสโอหัง ที่สุดเท่าที่ชั้นเคยเห็นมาในชีวิตเลย!! โอ๊ะโอ๋ ขอประทานโทษด้วยสินะคะ…ชั้นยังไม่อยากจะแน่ใจเลยด้วยซ้ำว่านายเป็นผู้ชายรึเปล่า!? เพราะหน้านายนี่เหมือนกับกะเทยไปแปลงเพศมาชัดๆ !!!”

    ได้โอกาสพูดทีเจ้าหล่อนก็เลยใส่เสียเป็นชุด ทั้งที่ในใจตัวเองก็สงสัยเหมือนกันว่าเธอใช้เวลาเรียบเรียงคำพูดมากมายเหล่านั้นในสมองได้อย่างไรภายในเวลาไม่กี่วินาที

    “และก็ขอประทานโทษด้วยที่พวกเราชาวเนเชอรัลไม่ได้ประเสริฐเลิศเลอผิดมนุษย์มนาเหมือนที่พวกนายชาวโคออดิเนเตอร์เป็น! แต่ชั้นก็ยังรู้สึกยินดีที่ได้เกิดมาเป็นประชาชนชาวเนเชอรัล อย่างน้อยก็ไม่ต้องคบค้าสมาคมกับไอ้คนน่ารังเกียจ งี่เง่า จองหองแบบนาย!!!”

    ถ้อยคำเจ็บแสบยาวยืดสารพัดที่ถูกส่งมาจากหญิงสาวผมทองตรงหน้าไม่ได้ทำให้ชายหนุ่มแสดงอารมณ์ใดๆ ออกมาเลย ตรงกันข้ามอัสรันยังคงนั่งนิ่งด้วยท่าทีสงบเสงี่ยมเหมือนเดิมจนเธอชักอยากรู้แล้วเหมือนกันว่าเจ้าหมอนี่หล่อรูปปั้นหน้าตัวเองมาหลอกให้เธอด่าใส่อยู่รึเปล่า!?

    จริงอยู่ที่ผู้บริหารระดับเขาจะต้องเรียนรู้วิธีการรับมือกับอารมณ์ชั่ววูบของผู้ร่วมงานอยู่แล้ว แต่วิธีการที่หมอนี่ไล่สายตามองเธอตั้งแต่หัวจรดเท้านี่สิ!

    มันเกินไปแล้วนะ!!!

    อัสรันหลับตาลงอย่างเหนื่อยหน่าย ก่อนจะเอ่ยสรุปเสียงแผ่ว

    “เฮ้อ เนเชอรัลนี่....มีแต่พวกป่าเถื่อน ช่างน่ารังเกียจจริงๆ”

    “นี่นายกล้าดียังไงเนี่ย!!!” โดยไม่รอช้าหญิงสาวกำหมัดแน่นพุ่งสวนหมายจะซัดหน้าเป้าหมายให้หงายไปซักตุ้บสองตุ้บ แต่มือใหญ่ของคนตรงหน้ากับคว้าข้อมือบางของเธอไว้ได้ก่อน

    “อย่าประเมินชั้นต่ำขนาดนั้น” เขาพูดด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบชวนขนลุก ขณะออกแรงบีบมือเธอแน่น แรงบีบที่ไม่ใช่น้อยๆ นั่นทำให้เธอเจ็บมากเสียจนอยากจะร้องออกมาดังๆ แต่ก็ต้องฝืนกลั้นไว้

    จะให้หมอนี่เห็นว่าชั้นอ่อนแอไม่ได้เด็ดขาด!

    หลังจากนั้นไม่นานนัก อัสรันก็คลายมือเธอออก พลางกวาดสายตาพิจารณาหญิงสาวตรงหน้าใหม่อีกครั้ง เธอกำลังหอบหายใจหนักอย่างเหนื่อยอ่อน ใบหน้าขาวเริ่มซับเลือดสีแดงระเรื่อเพราะต้องทนอดกลั้นความเจ็บปวดเมื่อครู่ รอยยิ้มเหยียดฉายวาบขึ้นบนมุมปาก....ผลสรุปได้ว่าศึกครั้งนี้เขาชนะ...

    แต่แล้วรอยยิ้มเย็นเยียบก็ปรากฏขึ้นบนริมฝีปากแดงชาดของอีกฝ่ายเช่นเดียวกัน

    “นายเองก็ดูถูกชั้นเกินไป”

    ภายในเวลาชั่วอึดใจ หมัดหนักๆ ของหญิงสาวตรงหน้าก็พุ่งสวนเข้าไปที่หน้าเขาจังๆ!! แต่ก็เป็นดังคาด ชายหนุ่มอดีต Ace Pilot รับมันได้อย่างง่ายดาย รอยยิ้มบางแห่งชัยชนะฉายขึ้นบนมุมปาก แต่เมื่อเธอดึงมือเธอกลับลากเอามือใหญ่ของเจ้าคนโอหังนั่นให้ตามมาด้วย! เพราะความตกใจทำให้เกิดช่องโหว่ หญิงสาวใช้มือซ้ายที่ว่างอยู่อีกข้างออกแรงตบลงใบหน้าคมคายของคนตรงหน้าอย่างแรง!

    เพี๊ยะ!!

    ตอนนั้นเองที่อัสรันต้องยอมปล่อยมือเธอออก…

    “นับแต่นี้ต่อไป นายอย่ามาพูดจาดูถูกเนเชอรัลอย่างนั้นอีก” เธอพูดเสียงเรียบทั้งที่ยังหอบหายใจหนัก อัสรันเอื้อมมือข้างที่ว่างไปสัมผัสบริเวณที่เพิ่งโดนตบไปหมาดๆ เบาๆ ก่อนส่งสายตาอาฆาตกลับไปยังเลขาฯ สาวผมทองที่จ้องประสานกลับมาอย่างไม่กลัวเกรง ความเงียบโรยตัวขึ้นอย่างช้าๆ ก่อนร่างบางจะหมุนตัวเดินกลับไปหาประตู

    “อ้อ ลืมบอกไป...ท่านประธานซาล่าคะ ดิฉันชื่อคางาริ ยูละ นับแต่นี้ต่อไปจะมาเป็นเลขาฯ ส่วนตัวให้คุณนะคะ หวังว่าพวกเราคงจะทำงานด้วยกันได้อย่างราบรื่น” เธอเน้นหนักในประโยคสุดท้ายก่อนจะเดินผ่านประตูอัตโนมัติออกไปนอกห้อง

    “ถ้าดิฉันจำไม่ผิด โต๊ะทำงานของดิฉันคงจะอยู่ด้านนอกล่ะสินะคะ?” คำกล่าวสุดท้ายก่อนร่างบางระหงจะเดินออกจากห้องหายไปโดยไม่รอแม้แต่จะให้ผู้เป็นเจ้านายกล่าวอนุญาตสักคำ

    + + + + + + +

    คางาริแทบอยากจะกระแทกกระเป๋าถือใบเล็กของเธอลงบนโต๊ะทำงานด้วยความฉุนเฉียวเกินบรรยาย

    ตั้งแต่เกิดมาเธอไม่เคยโกรธใครมากขนาดนี้มาก่อนเลย!!

    ใช่ ตั้งแต่เกิดมาเธอไม่เคยหัวเสียกับใครเกินกว่าเวลาที่เธออยู่กับ ยูน่า โรมา เซรัน ...อ๋อ...เขาเป็นใครกันนะเหรอ? จะอะไรเสียอีกล่ะ เจ้าหมอนั่นเป็นคู่หมั้นคู่หมายของเธอตั้งแต่เด็กๆ ที่ใครที่ไหนไม่รู้เป็นคนต้นคิดให้แต่งงานกับเธอในอนาคตน่ะสิ!! เธอเจอกับเขาครั้งแรกตอนอายุได้ 4 ปีและหลังจากนั้นก็ไม่เคยได้พบหน้ากันอีกเลย แม้กระนั้นเธอก็ยังจำท่าทางอวดดีที่เขาปฏิบัติกับเธอดี

    “แหม ไม่ยักรู้เลยนะเนี่ยว่าเด็กผู้ชายก็เป็นเจ้าหญิงได้ด้วย....”

    คางาริขบกรามแน่น คำกล่าวนั้นยังคงฝังรากลึกอยู่ในความทรงจำของเธอจนถึงเดี๋ยวนี้ ถ้อยคำดูถูกที่ทำให้เธอเจ็บช้ำมาตลอด 15 ปี...แต่นี่...มันเทียบไม่ได้เลยกับผู้ชายอีกคนหนึ่งที่ได้ทำสถิติใหม่ทะลุเป้าไปแล้ว!!

    ใช่....ผู้ชายคนนั้นก็คือ อัสรัน ซาล่า...เจ้านายคนใหม่ของเธอเอง....

    ฟังชื่อหมอนั่นขึ้นมาแล้วรู้สึกอยากขย้อนของเก่าออกมาตงิดๆ เธอมันโง่เองที่ไปหลงปลื้มว่าเขาเคยเป็นนายทหารที่มากด้วยความสามารถ...อ๋อ แหงล่ะ นายทหารผู้แสนเก่งกาจ....หุ่นยนต์รบที่ไร้หัวใจ....

    ถ้าเธอได้ดำรงตำแหน่งเป็นผู้นำของ ORB เมื่อไหร่นะ เธอจะรีบเขียนใบลาออกทันทีโดยไม่ใช้เวลาตริตรองเลยแม้แต่วินาทีเดียว เธอคงรับไม่ได้แน่ถ้าหากจะต้องเขาประชุมโดยมีอีตาอัสรัน ซาล่านั่งรวมอยู่ด้วย....ไม่งั้นชาวบ้านคงจะได้ดูคู่มวยสดกลางสภาสูงแน่ๆ....

    “คางาริ!” เสียงเรียกชื่อทำให้เธอต้องหันกลับไปมอง และก็พบกับเพื่อนสาวผมสีน้ำตาลกำลังวิ่งเข้ามาหา

    “ว่าไง” คางาริทักกลับสั้นๆ แสดงความหงุดหงิดออกมาเต็มประดา ทำเอามิลลี่ต้องถอนใจเฮือก

    “ชั้นบอกเธอแล้ว” เธอเอ่ยเสียงเครียด คางาริเผลอตัวกัดริมฝีปากล่างของตัวเองอย่างเคยชิน เธอมักจะทำอย่างนี้ทุกครั้งเวลาโมโหถึงขีดสุด

    “ชั้นเกลียดหมอนั่น!” เธอกัดฟันพูดขึ้นในที่สุดพลางตวัดมือทั้งสองข้างให้อยู่ในท่ากอดอก ก่อนจะกระแทกตัวนั่งลงบนเก้าอี้ทำงานตรงหน้า

    “เธอเกลียดเขาไม่ได้นะ เธอต้องทำงานกับเขานี่!”

    “แต่ชั้นเกลียดหมอนั่น! เจ้าบ้านั่นพูดจาดูถูกเนเชอรัล!!” คำกล่าวที่อีกฝ่ายรู้ดีอยู่แล้ว ก็ทำได้แค่ผ่อนลมหายใจเบา

    “เขามีอคติกับทุกอย่างที่เกี่ยวข้องกับเนเชอรัลน่ะ...เรื่องนี้ทุกคนรู้ดี ส่วนสาเหตุ....มันยังคลุมเครือ...”

    คางาริกำหมัดแน่นพลางกระแทกลงกับโต๊ะดังปัง!

    “ยังไงชั้นก็เกลียดหมอนั่น!!”

    “แต่ในอีกมุมนึง เขาเป็นคนที่สาวๆ ทุกคนใน PLANT ยอมทำทุกวิถีทางเพื่อจะได้มาอยู่ใกล้ชิดนะรู้ไหม?” คำอธิบายของมิลลี่ทำเอาคนฟังต้องเบิกตากว้างขึ้นอย่างไม่เชื่อหู

    “โอยย ทำไมพวกโคออดิเนเตอร์มันถึงได้โง่เง่าอย่างนี้!!” เธอครางอย่างหงุดหงิด มิริอัลเรียเบิกตาโพลง ยกนิ้วขึ้นจุ๊ปาก พลางกวาดตาไปรอบๆ ห้องเพื่อยืนยันว่าไม่มีใครได้ยินประโยคสิ้นคิดเมื่อครู่

    “โธ่คางาริ! ระวังคำพูดหน่อยสิ!! อย่าลืมนะว่ามีเราแค่สองคนในอาคารนี้ที่เป็นเนชอรัลน่ะ!”

    “โอ๊ะ โทษที” เธอเอ่ยขอโทษเสียงเบา

    “เอาล่ะ ชั้นจะมาบอกเรื่องการทำงานให้ฟังนะ” มิริอัลเรียพูดขึ้น พลางแจกแจงแยกเอกสารบนโต๊ะเตรียมฝึกคนมาใหม่อย่างกระตือรืนร้น

    “ชั้นก็ได้แต่หวังว่าจะลบภาพรอยยิ้มกวนประสาทของหมอนั่นออกไปได้นะ” คางาริบ่นพึมพำเสียงแผ่ว ก่อนจะตั้งอกตั้งใจฟังคำแนะนำของคนตรงหน้าต่อไป

    + + + + + + + +

    อัสรันเพ่งมองดูบานประตูใหญ่ที่ว่างเปล่าเป็นเวลานานสองนาน มือข้างหนึ่งยังคงกุมใบหน้าส่วนที่ฝากรอยประทับไว้นิ่ง แล้วรอยยิ้มเย็บเยียบวูบหนึ่งก็กระตุกฉายขึ้นบนมุมปาก

    “น่าสนใจมาก.....”

    ชายหนุ่มหมุนตัวเดินกลับไปที่โต๊ะทำงานอีกครั้ง พลางไล่นัยน์ตาสีเขียวมรกตของเขาไปตามตัวหนังสือบนเอกสารการสมัครงานตรงหน้า

    “คางาริ ยูละ อายุ 19 ปี ประวัติครอบครัว- เสียชีวิตไปแล้ว อาศัยอยู่ในอาพาร์ทเมนต์แถวถนน Garnet , Aprillus City….เธอนี่น่าสนใจจริงๆ....”
    มือใหญ่เอื้อมไปแตะรอยแดงบนใบหน้าอีกครั้งอย่างแผ่วเบา...ความจริงแล้วมันก็ไม่ได้เจ็บอะไรมากมาย เพียงแต่การที่คนตบเป็นผู้หญิงมันก็สร้างความปวดร้าวให้เพิ่มขึ้นเป็นเท่าตัว....นี่ขนาดยังไม่ได้รวมว่าเธอเป็นเนเชอรัลนะ.....

    พาดหัวข่าวที่น่าสนใจวันนี้ : ประธานสภาพความมั่นคงแห่ง PLANT อัสรัน ซาล่า บุรุษผู้เป็นอัจฉริยะที่สุดในบรรดาโคออดิเนเตอร์ สิ้นท่าถูกสาวทอมบอยเนเชอรัลตบหน้า!!

    ...ช่างน่าประทับใจเสียไม่มีล่ะ....

    เขาเองก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทำไมถึงได้นึกขำกับไอ้ประโยคลอยๆ นี่ขึ้นมาเสียเฉยๆ ทั้งที่ปกติแล้วเขาคงจะกัดฟันตัวเองกรอดๆ อย่างหัวเสียทั้งอับอาย และคงจะออกคำสั่งให้ทหารไปลากคอยัยผู้หญิงไร้สมองนั่นคนนั้นมารับโทษแล้วเป็นแน่ แม้ว่าเธอจะเป็นผู้หญิงก็เถอะ...

    แต่ก็น่าประหลาดใจเสียเหลือเกินที่เขากลับสนุกสนานกับสถานการณ์ตรงหน้ามากมายขนาดนี้

    สีหน้าของเธอตอนที่ถูกเขาบีบมือก็คุ้มค่าพอแล้วสำหรับวันนี้ น่าแปลกที่เขากลับรู้สึกมีความสุขทุกครั้งตอนที่เธอตะโกนโวยวายใส่เขา ไม่รู้ตัวเองเหมือนกันว่าทำไมถึงได้สนุกสนานกับการแกล้งเธอเล่นนัก...

    หรือว่าอัสรัน ซาล่ากลายเป็นคนซาดิตส์ไปแล้ว...!?

    ฟังดูไม่น่าอภิรมย์เท่าไหร่เลยนะ....

    เห็นทีเขาคงสนุกกับการนั่งมองสีหน้าที่เปลี่ยนแปลงไปโดยสิ้นเชิงของผู้หญิงคนนั้นเขาให้แล้วละมั๊ง จากคนที่ดูเงียบๆ ไร้เดียงสา กลายเป็นผู้หญิงอารมณ์รุนแรง โกรธเกรี้ยวได้ถึงขนาดนั้น...

    ดูๆ ไปแล้วการได้เธอมาเป็นเลขาฯ เขาก็คงไม่น่าเบื่ออย่างที่คิด....

    + + + + + + + +

    สาวน้อยหน้าหวานหน้าห้องชักเริ่มจะเป็นเหมือนเครื่องจักรหมดสภาพแล้วทุกทีๆ ....ก็แหงล่ะ จะไม่ให้เปรียบเปรยอย่างนั้นได้ยังไง ก็นับตั้งแต่ก้าวแรกที่เธอเกินมานั่งที่เก้าอี้ตัวนี้ก็ปาเข้าไป 3 ชั่วโมงเศษๆ แล้ว...และงานตรงหน้านี่ก็ไม่ได้น้อยลงเลยซักนิด!!!!

    บริษัทนี้มันใช้งานพนักงานคุ้มจริงๆ ให้ตายสิ....

    อาชีพเลขานุการตามที่เธอเข้าใจแล้ว มันก็แค่หน้าที่คอยรับโทรศัพท์ จัดตารางนัดหมายเพื่อจัดเข้าระบบจัดการของเจ้านาย มันก็แค่งานง่ายๆ ที่แม้หลับตาทำก็ยังทำได้........

    ......ซะเมื่อไหร่ล่ะ.....ดูน้ำเสียงแต่ละคนที่โทรเข้ามาซะก่อนสิ.....


    กริ๊งงงงง

    “ค่ะ ห้องทำงานของประธานซาล่าค่ะ”

    “ผมต้องการจะนัดพบท่านประธานวันพรุ่งนี้ตอน 7 โมงตรง” น้ำเสียงกระด้างจากปลายสายออกคำสั่ง

    “ขอโทษนะคะ แต่ตารางนัดของท่านประธานเต็มแล้วทั้งสองอาทิตย์เลยค่ะ” คางาริตอบหลังจากพลิกสมุดตารางนัดหมายเล่มหนาปึกออกมาตรวจดูเรียบร้อยแล้ว

    “ผมไม่สนใจ! ผมต้องการพบกับท่านประธานซาล่า!! ยังไงซะคุณต้องนัดเวลาให้ผมให้ได้!!” ถ้อยคำโอหังที่กล่าวมาทำเอาเธอเผลอตัวขบกรามแน่นตามนิสัยเดิม ก่อนจะเป็นฝ่ายขึ้นเสียงบ้าง

    “ดิฉันบอกแล้วไงคะ ว่าท่านประธานซาล่าไม่ว่าง! และดิฉันก็ไม่สามารถแทรกการนัดหมายท่านลงไปในตารางได้อีกแล้ว เข้าใจไหมคะ!” เธอพูดตัดบทก่อนจะกระแทกโทรศัพท์ลงกับเครื่องดังโครม!

    ....และนี่ก็เป็นอีกหนึ่งตัวอย่างสายแปลกๆ ที่โทรเข้ามาในวันนี้

    กริ๊งงงงง

    “ฮัลโหล ขอโทษนะคะ ขอสายท่านประธานอัสรัน ซาล่าหน่อยได้ไหมคะ?” เสียงหวานแหลมปรี๊ดฟังดัดจริตแปลกๆ เอ่ยขึ้นเรียบๆ ถึงแม้จะเป็นผู้หญิงเหมือนกัน แต่คนฟังอย่างเธอก็ยังอดขนลุกไม่ได้

    “ขอดิฉันทราบชื่อคุณหน่อยได้ไหมคะ จะได้เรียนสายท่านถูก”

    “แหม...ชั้นเป็นภรรยาเขาค่ะ” เสียงนั้นตอบกลับพร้อมหัวเราะคิกคัก

    คางาริกลอกตาไปมา ก่อนจะพยักหน้าอย่างเหนื่อยหน่าย “อ่า ทราบแล้วค่ะ”

    ปากก็ตอบไปอย่างนั้น แต่ความจริงเธอก็รู้อยู่เต็มอก....อัสรัน ซาล่ายังโสดสนิท...ข้อนี้ไม่ต้องเป็นถึงเลขาฯ ประจำตัว ประชาชนชาว PLANT ก็คงรู้กันอยู่ทั้งบาง

    “ขอโทษนะคะ คุณอย่าทำเสียงแบบนั้นจะได้ไหม! ชั้นเป็นภรรยาเขาจริงๆ นะคะ!! และชั้นต้องการคุยกับสามีชั้น เดี๋ยวนี้!!!” คราวนี้หญิงสาวปริศนาเริ่มตะคอก

    “ขอโทษจริงๆ นะคะ แต่ตอนนี้ท่านกำลังยุ่งอยู่....” เธอตอบกลับไปตามหน้าที่ แต่แล้วก็พลันชะงัก รอยยิ้มสวยระบายขึ้นบนมุมปาก พร้อมคำว่า ‘แก้แค้น’ ถูกสะกดให้มาลอยเด่นอยู่ตรงหน้า

    หญิงสาวตอบกลับเสียงใส “เอ...รู้สึกว่าท่านประธานน่าจะอยากคุยกับคุณนะคะ”

    “อย่างนั้นเหรอคะ! ขอบคุณมากค่ะ” น้ำเสียงแข็งกร้าวพลันอ่อนลงทันที คางาริหมุนตัวไปกดปุ่มสีขาวบนเครื่องโทรศัพท์เพื่อทำการโอนสาย เธอสูดลมหายใจลึก ก่อนจะพยายามดัดเสียงให้เรียบ....ที่สุดเท่าที่เธอจะทำได้

    “ท่านประธานซาล่าคะ มีสายสำคัญเข้ามาค่ะ”

    + + + + + + +

    อัสรันกำลังเครียดกับเอกสารกองเป็นภูเขาตรงหน้าโต๊ะทำงานของเขาอยู่พอดีตอนที่เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น ตามมาด้วยเสียงเย็นๆ ของเลขาฯ ประจำตัวของเขา

    “ท่านประธานซาล่าคะ มีสายสำคัญเข้ามาค่ะ”

    คิ้วเข้มถูกเลิกขึ้นช้าๆ แต่อัสรันก็ไม่ได้ว่าอะไร มือกร้านเอื้อมไปกดปุ่มรับโทรศัพท์ แต่พอเสียงแหลมๆ ของ ‘สายสำคัญ’ ดังขึ้นก็เล่นเอาเขาแทบตกลงจากเก้าอี้

    “อัสรัน! ที่รักขา!!” เสียงหวานที่บรรจงดัดสุดชีวิตเอ่ยโพล่งขึ้นมาแทบจะทันที

    “เธอ-เป็น-ใคร!?” ชายหนุ่มตะคอกกลับไปอย่างมะนาวไม่มีน้ำ พลางจ้องโทรศัพท์ตรงหน้าเขม็ง

    “ทำไมพูดอย่างนั้นล่ะคะ! ชั้นเป็นภรรยาของคุณนะ!!”

    “ขอประทานโทษนะครับ คุณผู้หญิง ผมยังไม่ได้แต่งงาน! ไม่มีภรรยาที่ไหนทั้งนั้น!” ชายหนุ่มตอบกลับเย็นเยียบ พลางตวัดสายตากลับไปมองที่ประตูห้อง....ยัยผู้หญิงนั่นอีกแล้ว....คิดจะลองดีกับชั้นงั้นสินะ…

    “แต่ชั้นเป็นภรรยาของคุณนะ! ชั้นเองไง ลักซ์ ไคลน์!!” เสียงหวานนั้นยังไม่ยอมแพ้ แต่ก่อนที่เธอจะได้พูดอะไรต่อ เสียงตวาดที่หาได้ยากของชายหนุ่มผู้ดำรงตำแหน่งประธานสภาก็ตะคอกกลับไปเสียก่อน

    “อย่าพูดจาดูหมิ่นลักซ์อย่างนี้! เธอไม่ใช่ผู้หญิงแบบคุณ! และอย่าโทรเข้ามาที่นี่อีกถ้ายังอยากจะเห็นเดือนเห็นตะวันอยู่! และสำหรับคุณยูละ…ผมคิดว่าการดักฟังเวลาคนอื่นเขาคุยโทรศัพท์กันมันไม่ดีเท่าไหร่หรอกนะ!” สิ้นคำกล่าวอัสรันก็กระแทกโทรศัพท์ลงแป้นอย่างแรง ก่อนจะเผลอตัวคลี่ยิ้มออกมาอย่างอารมณ์ดี

    คิดจะลองของกับชั้นน่ะ มันยังเร็วไปสิบปี....

    + + + + + + +

    คางาริ ยูละ เธอก้าวล้ำเส้นเข้ามาเสียแล้ว!

    เธอรู้ดีว่างานนี้เธอตายแหงๆ....เผลอๆ ศพอาจจะไม่สวยเสียด้วยสิ!

    หญิงสาวกัดริมฝีปากล่างของตัวเองเบาๆ หัวสมองพาลคิดไปต่างๆ นานาว่าเธอจะถูกเจ้านายบ้าๆ ของเธอรุมด่าว่าและดูถูกเผ่าพันธุ์ของเธอต่อยังไง

    ให้ตาย ชั้นแค่ล้อเล่นนิดเดียวก็เท่านั้น....ไม่เห็นจะต้องจริงจังขนาดนี้เลย....

    งานนี้สงสัยชั้นคงได้ตายจริงๆ....


    ‘ใจเย็นๆ น่า’ คางาริคิดพลางสูดลมหายใจเจ้าปอดลึกๆ เธอตวัดสายตาไปมองนาฬิกาเรือนใหญ่พลางนึกตัดสินใจในใจ

    นี่ก็ใกล้เวลาพักแล้ว...ดีมาก....ชั้นจะรีบเผ่นออกจากที่นี่ด่วนจี๋เลย เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้...แต่จะไปที่ไหนล่ะ!? ...อ่า เรื่องนั้นไม่สำคัญเท่าไหร่ เอาแค่เป็นที่ๆ อัสรัน ซาล่าจะหาตัวชั้นไม่เจอแค่นั้นก็พอแล้ว....

    โอ้ข้าแต่พระเจ้า....ชั้นต้องมาตายที่นี่จริงๆ เหรอนี่?

    มือเรียวสวยเอื้อมไปคว้ากระเป๋าสะพายสีเขียวข้างตัวทันที เธอยืนขึ้นตั้งท่าเตรียมจะเผ่นไปที่ลิฟท์ด้วยความเร็วแสงถ้าไม่ใช่ว่ามือของใครบางคนกลับรั้งเธอเอาไว้ก่อน

    “คุณยูละ ช่วยทำอะไรให้ชั้นอย่างนึงจะได้ไหม?” เสียงของอัสรัน ซาล่าดังขึ้นจากด้านหลัง พอสมองตื้อๆ ของเธอตีความออกหญิงสาวผมทองถึงกับช็อกค้าง ร่างกายทุกส่วนเกร็งไปหมด แม้แต่จะหุบปากยังทำไม่ได้ด้วยซ้ำ!

    ใช้เวลาสักพักในการสูดลมหายใจเข้าปอด ก่อนตีหน้าเคร่งไปเผชิญบุรุษข้างหลัง และแน่นอน สิ่งที่รอเธออยู่ก็คือรอยยิ้มกวนๆ ของอีตาประธานสภาอีกแล้ว!!

    “ชั้นรู้สึกอยากทานเค้กขึ้นมาเฉยๆ น่ะ ร้านเค้กที่ดังที่สุดของ PLANT อยู่ที่ถนนสายหลักที่ 2...อยู่ใกล้แค่นี้เอง ชั้นโทรศัพท์ไปสั่งไว้แล้วเมื่อกี้ แต่ดูท่าทางที่ร้านคงยุ่งมากเลยไม่มีคนมาส่ง เธอช่วยไปรับมาให้ชั้นหน่อยได้ไหม?”

    “ต...แต่ว่า...นี่ก็ใกล้ถึงเวลาพักกลางวันแล้ว....ให้ชั้นไปรับทีหลังได้ไหมคะ?” คางาริพูดต่อรองตะกุกตะกัก พลางพร่ำภาวนาในใจให้มันได้ผล

    ....ทำไมเธอจะไม่รู้...อีตาอัสรัน ซาล่านี่ต้องวางแผนแก้แค้นเธออยู่แหงๆ

    ชายหนุ่มแกล้งทำเป็นถอนหายใจ “แย่จริงนะ ชั้นอุตส่าห์คิดว่าถ้าได้เค้กมาวันนี้จะแบ่งให้เธอสักหน่อยแท้ๆ ชั้นเองก็ไม่ใช่คนใจร้ายใจดำนักหรอกนะรู้ไหม?”

    คำกล่าวเรียบๆ ของคนตรงหน้าทำเอาหญิงสาวต้องบิดชายกระโปรงแน่นด้วยความตึงเครียด...เป็นครั้งแรกที่เธอสังเกตเห็นว่ามันยาวเหนือเข่ามาเธอมาแค่ไม่กี่นิ้วเท่านั้น....

    “แต่ว่า....” เธอยังพยายามหาเหตุผลร้อยพันมาอธิบาย และก็คงทำสำเร็จไปแล้วตามประสาคนชอบเถียงถ้าหัวสมองเธอมันไม่ว่างเปล่าขนาดนี้!

    “ไม่ต้องห่วงหรอก อยู่ใกล้แค่นี้เอง” อัสรันกล่าวต่ออย่างไม่รู้สึกอะไร พลางล้วงธนบัตรในกระเป๋าหนังใบหรูยัดลงบนมือเธออย่างง่ายดาย ก่อนสั่งกำชับ

    “เอ้า เอาเงินนี่ไปซื้อล่ะ โชคดี!” คำพูดสุดท้ายก่อนร่างสูงของคนตรงหน้าจะเดินหายลับกลับเข้าห้องไปพร้อมกับรอยยิ้มกว้างที่เธอไม่มีโอกาสได้เห็น

    คางาริมองธนบัตรในมือพลางอ้าปากค้างด้วยความตะลึง...อย่างนี้เธอคงไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากไปซื้อเค้กนั่นตามคำสั่งล่ะสิ....

    ร่างบางกระแทกเท้าเดินออกไปอย่างฉุนเฉียว ทำให้ใครไม่สามารถบอกเธอได้เลยว่า...ไอ้ถนนสายหลักที่ 2 น่ะ มันไม่ได้อยู่ใน Aprillus City….

    -------------------------To Be Continued...
  6. kumi

    kumi Active Member

    EXP:
    805
    ถูกใจที่ได้รับ:
    0
    คะแนน Trophy:
    36
    Re: [G-Seed Fiction แปล] Princess' Sonata (กำลังจะลงตอนใหม่)

    CHAPTER 4 -- รสชาติของการแก้แค้นนั้นดีกว่าเค้กเป็นไหนๆ

    คางาริทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้พลาสติกตัวเล็กใสแจ๋วหน้าป้ายรถเมล์อย่างหงุดหงิด เส้นผมสีทองยาวสลวยที่ปกติมักจะฟูฟ่องอยู่เสมอบัดนี้กลับเปียกลู่ด้วยน้ำฝนเสียโชก

    ความจริงก่อนจะผลุนผลันออกจากบ้าน ถ้าเธอเงี่ยหูฟังช่องพยากรณ์อากาศมาซักนิด มันก็คงจะดีกว่านี้ เพราะเจ้าหญิงของเราไม่ได้นำร่มติดตัวมาแน่นอน.....แต่ที่จริงก็โทษอะไรไม่ได้หรอกนะ.....ก็วันนี้มันดันดวงซวย และเธอก็ตื่นสายนี่นา จริงไหม?

    ความจริงแล้วเรื่องที่จู่ๆ ฝนก็เทกระหน่ำลงมาไม่ได้ทำให้หญิงสาวผมทองคนนี้หัวเสียถึงขนาดอยากฆ่าคนได้แบบนี้หรอกนะ…แต่มันเป็นเพราะเธอใช้เวลาตลอดช่วงบ่ายตามหาร้านเค้กชื่อโด่งดังที่ตั้งอยู่บนถนนหลักสายที่สอง ที่ใครบางคนบอกว่าอยู่ใกล้แค่นี้เองต่างหาก!!!

    ใกล้แค่นี้ของนายมันนรกขุมไหนกันฮะ...!!??

    จะไม่ให้เธออารมณ์เสียเลยมันก็เกินไปหน่อยแหละ ก็แหม...คุณลองคิดสภาพการเดินเท้าตลอดระยะเวลา 3 ชั่วโมง เตร่ตามถนน Aprilius One แล้วจู่ๆ ฝนก็ตกลงมาแล้วยังไม่มีทีท่าว่าจะหยุดมาไม่ต่ำกว่า 2 ชั่วโมงแล้วดูสิ! แถมยังต้องคอยลากขาเดินตรงปรี่เข้าไปหาคนที่พอจะถามทางไปได้ไปเรื่อยๆ ในสภาพใส่เจ้าส้นสูงบ้าๆ นี่!! แทบอยากจะล้มหน้าคะมำให้รู้แล้วรู้รอดไปตั้งสามสี่หน!! แม้ว่าจะลงทุนขนาดนั้นแล้วก็ตาม....เธอก็ยังหาทางไปไม่เจอซะทีว่าไอ้เจ้าถนนหลักสายที่สองนี่มันอยู่ที่ไหนกันแน่......

    ที่สำคัญเวลาเธอจะเข้าไปถามทางทีไร ผู้คนก็ดูขยาดๆ เธอชอบกล...สงสัยจะเป็นเพราะเครื่องแบบ ZAFT ที่เธอใส่อยู่กระมังที่ทำให้ใครๆ เขาไม่อยากเข้าใกล้…

    ตอนนี้เธอก็เลยทำได้แค่นั่งจุ้มปุ๊กพักเหนื่อยคิดหาแผนการใหม่ไปพลางๆ เท่านั้นเอง

    คางาริเงยหน้าขึ้นมองทัศนียภาพรอบด้านอีกครั้ง แล้วนัยน์ตาสีอำพันก็ไปสะดุดกับเด็กผู้ชายร่างเล็กที่กำลังวิ่งร้องไห้โยเยไปหาหญิงสาวผู้เป็นแม่พลางร้องตะโกนว่า “ผมอยากทานไอศกรีมๆ!” ความขุ่นมัวจิตใจจึงค่อยคลายลง

    คางาริยังจำได้เสมอว่าครั้งหนึ่งเธอเองก็เคยเป็นแบบนั้นเหมือนกันเมื่อตอนที่เธอยังเด็กมากๆ ต่างกันตรงแค่ว่า....ผู้หญิงที่เธอไปออดอ้อนคนนั้นไม่ใช่แม่ของเธอ....แม่จริงๆ ของเธอนั้นตายไปนานแล้ว คิซากะเคยบอกว่าเธอตายตั้งแต่ตอนที่เธอเกิด...

    ใช้เวลาสักพักในการรำลึกถึงอดีต ก่อนหญิงสาวผมทองจะตระหนักได้ทีหลังว่า...อดีตเคยเป็นอย่างไรก็ช่าง....แต่มันก็ไม่ช่วยเธอในการหาร้านเค้กในถนนสายหลักที่สองนี่เลยสักนิดเดียว.....

    “คอยก่อนเถอะ อีตาซาล่า...ถ้าชั้นซื้อเค้กนั่นได้เมื่อไหร่นะ จะตุ้ยหน้านายให้หงายเลยคอยดู…” บ่นพึมพำในใจพลางกัดฟันกรอดๆ อย่างหงุดหงิด

    “ชั้นเกลียดคนอย่างนายที่สุดเลย!!!” ในใจสุดคำพูดที่พรั่งพรูอยู่ในใจก็หลุดปากออกมาจนได้! ทุกคนที่ผ่านไปผ่านมาก็เลยหยุดชะงักหันมามองเธอเป็นตาเดียว

    คางาริก็เลยได้แต่ขยับยิ้มเจื่อนกลับไป พลางเอ่ยขอโทษขมุบขมิบ “อ่า...อย่าสนใจดิฉันเลยนะคะ” พูดพลางหัวเราะแหะๆ แก้เก้อผสมโรง เป็นเวลาพักหนึ่งก่อนผู้คนจะละความสนใจก้มหน้าก้มตาเดินต่อไป

    “ท่าทางชั้นต้องควบคุมอารมณ์ตัวเองบ้างเสียแล้วสิ....ให้ตาย อยู่กับนายแล้วน็อตชั้นมันจะหลวมขึ้นทุกวันๆ” หญิงสาวพร่ำบ่นกระปอดกระแปด เพราะมัวแต่สนใจแต่เรื่องที่คิดเลยไม่สังเกตเห็นคนๆ หนึ่งที่ค่อยๆ เดินเข้ามาหาอย่างประหม่าเลยซักนิด

    “เอ่อ….สวัสดีครับ....” เสียงทุ้มห้าวชวนฟังที่เอ่ยขึ้นเรียกสายตาเธอให้ตวัดกลับไปมอง คนตรงหน้าเธอคือชายหนุ่มหน้าตาดีในร่างสมส่วนกำลังส่งยิ้มมาให้เธออย่างเป็นมิตร เส้นผมสีน้ำตาลเข้มถูกซอยระต้นคอ เข้ากันได้ดีกับเสื้อยืดสีฟ้าอ่อนและกางเกงขาสามส่วนดูสบายๆ

    ใช้เวลาในการกะพริบตาตั้งสติสักครู่ ก่อนจะเอ่ยถามออกไป

    “นายเป็นใครกัน?”

    คำโต้กลับโต้งๆ ของหญิงสาวร่างเล็กตรงหน้าทำเอาชายหนุ่มต้องเอื้อมมือไปเกาหัวแกร่กๆ อย่างคนทำตัวไม่ถูกพักหนึ่ง ก่อนจะพูดอ้อมแอ้มตอบกลับมา

    “อ่า ผมรู้ว่าจริงๆ แล้วมันไม่ใช่เรื่องของผมหรอกนะ แต่ว่า...คุณมีอะไรอยากจะให้ผมช่วยรึเปล่า...?”

    คำพูดตรงๆ ของคนตรงหน้าทำเอาคนที่กะพริบตาถี่อยู่แล้วยิ่งต้องถี่หนักขึ้นไปอีก ความจริงแล้ว...พวกโคออดิเนเตอร์นิสัยดีๆ ก็มีเหมือนกันแฮะ...ว่าแต่ว่า นายคนนี้นึกยังไงถึงมาชวนคุยด้วยล่ะเนี่ย...ไม่เห็นเครื่องแบบที่ชั้นใส่อยู่รึยังไง?

    “แล้วนายต้องการอะไรล่ะ” คางาริยิงคำถามตรงประเด็น

    “พอดีผมเห็นคุณนั่งกัดฟันตัวเองมาตั้งแต่เมื่อกี้แล้วนี่...ผมก็เลยคิดว่าคุณอาจจะมีปัญหาอะไรก็ได้ ก็เลย...” เขาอธิบายเขินๆ ก่อนจะชะงักกึก

    “อ่า อย่าเข้าใจผมผิดนะ! ผมแค่อยากจะช่วยจริงๆนะ!” บุรุษปริศนาละล่ำละลักแทบไม่ทันเมื่อไม่เห็นปฏิกิริยาตอบสนองจากคนตรงหน้า

    ใบหน้าสวยยังคงนิ่ง...เรียบ ราวกับรู้สึกไม่พอใจ หากแต่เขาเองก็คงหารู้ไม่ว่า เจ้าตัวกำลังกระดากอายอย่างสุดซึ้ง!ใบหน้านวลเริ่มขึ้นสีชมพูปลั่งเล็กน้อย หลังจากได้ยินคำอธิบายของชายหนุ่ม

    น่าอายที่สุด! คางาริคิดในใจ พลางหลับตาปี๋

    จะไม่ให้อายได้ยังไง...ก็ไอ้อาการที่เธอระบายอารมณ์มาทั้งหมดนั่นอยู่ในสายตาของนายคนๆ นี้ทั้งหมดเลยนี่นา!!! ความจริงตอนนั้นเธอเองก็แถบจะหลุดปากถามไปอยู่แล้วว่า ‘ธุระกงการอะไรของนายถึงมานั่งสังเกตชั้นนานขนาดนั้น’ แต่เธอก็เลือกที่จะถาม

    “งั้นนายรู้ไหมว่าถนนสายหลักที่สองนี่มันอยู่ที่ไหน?”

    คางาริเอ่ยถามไป ในใจคอยพร่ำภาวนาแต่ว่า ขอให้รู้ทีเถิดๆ อยู่หลายครั้ง นัยน์ตาคู่สวยตวัดจ้องมองหน้าชายหนุ่มตรงหน้าที่บัดนี้คิ้วเข้มๆ มุ่นชนกันอย่างใช้ความคิด

    “ถนนหลักสายที่สอง...? ใช่ที่ๆ ร้านเค้กวิสเทอเรียขายอยู่รึเปล่า?”

    นัยน์ตาสีน้ำผึ้งเบิกกว้างขึ้นในทันที! ตลอด 5 ชั่วโมงที่ผ่านมา ไม่มีวี่แววใครสักคนที่รู้จักเจ้าร้านเค้กวิสเทอเรียนี่เลยซักนิด!! ดูๆ ไปแล้ว หมอนี่ท่าทางจะพึ่งได้แฮะ

    โอ้ ขอบคุณพระเจ้า!!

    “ใช่ๆ ที่นั่นแหละ! พอจะรู้ทางไปบ้างไหม?” ชายหนุ่มเกาหัวอักครั้ง ก่อนจะเอ่ยถามอึกอัก

    “อ่า คุณต้องไปที่นั่น...เดี๋ยวนี้เลยเหรอ?”

    “ก็แหงแหละ ไม่งั้นชั้นจะถามนายทำไมกัน”

    “แต่ว่า ถ้าเธออยากจะไปที่นั่นจริงๆละก็....เธอต้องขึ้นชัตเตอร์อวกาศไปนะ....”

    ความเงียบเกิดขึ้นในบัดดล สาวน้อยหัวสีทองอ้าปากค้างสักพัก ก่อนจะแค่นหัวเราะเสียงดัง

    “เฮอะ พูดอย่างนี้มันไม่ตลกเลยนะคุณผู้ชาย!” เธอกึ่งตะคอกกลับไปอย่างคนหัวเสียเต็มสตรีม หากทว่าชายหนุ่มกลับสั่นศีรษะปฏิเสธ

    “ผมไม่ได้ล้อเล่นนะ คุณไม่รู้เหรอว่าเจ้าถนนสายหลักที่สองน่ะไม่มีอยู่ใน Aprilius One สักหน่อย มันเพิ่งก่อสร้างเสร็จเมื่อไม่นานมานี้ที่ Junius four แล้วกว่าจะนั่งชัตเตอร์ไปถึงก็ใช้เวลาประมาณชั่วโมงครึ่งได้”

    หญิงสาวไม่คิดว่าชายคนนี้จะพูดปด เนื่องจากสีหน้าของชายหนุ่มดูจริงจังเกินกว่าจะเป็นเรื่องล้อเล่นให้เธอประสาทเสียธรรมดา ความขุ่นเคืองแล่นวาบเข้ามาในอกจนรู้สึกร้อนไปหมดทั้งที่อากาศยังคงเย็นสบาย มือเรียวสวยที่กำอยู่ก็บีบแน่นเสียจนรู้สึกถึงเล็บแข็งๆ ที่จิ้มเข้าไปในผิว

    นายเล่นอย่างนี้ใช่ไหมซาล่า...ได้...เตรียมล้างคอรอเค้กของนายไว้ได้เลย...!!

    รอยยิ้มเหยียดฉายขึ้นบนใบหน้าเนียนสวย ก่อนเจ้าตัวจะเก็บอารมณ์ขุ่นมัวไว้ในใจ พลางเอ่ยถามเสียงใส

    “โทษทีนะ แล้วนายพอรู้ไหมว่าแถวนี้พอมีร้านเค้กอยู่บ้างไหม?”

    “เดินตรงไปไปตามถนนสายนี้ จนถึงร้านหัวมุมที่สามที่อยู่ตรงฝั่งซ้าย ทางนั้นแหละครับ” คางาริยิ้มรับพร้อมกับกล่าวคำขอบคุณให้กับชายแปลกหน้าคนนั้นเบาๆ ก่อนร่างบางจะวิ่งพรวดออกไปท่ามกลางสายฝนเย็นฉ่ำที่ตกกระหน่ำลงมาไม่ขาดสาย

    “อ๊ะ เดี๋ยวครับคุณ....” เสียงทุ้มเอ่ยร้องเรียก แต่ทว่าพอหมุนตัวกลับมา สาวน้อยตรงหน้าก็มิได้ยืนอยู่ที่เดิมเสียแล้ว...

    “คุยกันมาตั้งนาน...ผมยังไม่ได้ถามชื่อเลย...”

    + + + + + +

    ช่างเป็นความรู้สึกที่ผิดแผกจากบุคคลทั่วไปโดยสิ้นเชิงที่ร่างสูงสง่าบนเก้าอี้บุนวมดูมีราคานั้นดูไม่แสดงอาการพึงใจเลยแม้สักนิดเดียวเมื่อออดบอกเวลา 5 นาฬิกา ซึ่งเป็นเวลาเลิกงานเริ่มดังขึ้น แต่ก็อีกนั่นแหละ...อัสรัน ซาล่า...บุรุษคนนี้เป็นคนเฉกเช่นเดียวกับคนธรรมดาๆ เสียที่ไหนกัน...?

    โดยปกติแล้ว เขามักจะขลุกตัวอยู่กับงานเอกสารกองพะเนินเสียมากกว่าที่รีบดิ่งกลับบ้านไปเพื่อพักผ่อนตามอัธยาศัย แต่จะไปว่าๆ ความคิดของเขามันแปลกก็พูดยากอีกเช่นกัน...มันช่วยไม่ได้เลยที่ ‘บ้าน’ ของเขานั้นไม่ใช่สถานที่อบอุ่นอย่างเช่นครอบครัวทั่วไปจะพึงมี...ตรงกันข้าม มันกลับอ้างว้าง ขมุกขมัวท่ามกลางบรรยากาศเย็นยะเยือกชวนเสียวสันหลังแปลกๆ

    ถ้าหากไม่นับเหล่าคนรับใช้และหน่วยงานรักษาความปลอดภัยที่เดินกันให้ควั่กแล้ว ในคฤหาสน์หลังใหญ่ของตระกูลซาล่าก็จะมีแค่เขากับพ่อบังเกิดเกล้าอยู่แค่ 2 คนเท่านั้น ซึ่งก็อย่างที่รู้ๆ กันอยู่ ชายผู้มากด้วยวัยวุฒิผู้นั้นไม่ค่อยได้ใช้เวลาคลุกคลีอยู่กับเขาเท่าไหร่ ดังคำกล่าวที่ว่าเชื้อไม่ทิ้งแถว บุรุษผู้เป็นพ่อก็บ้างานหนักพอๆ กับที่เขาเป็น คือ ถ้าไม่หมกมุ่นอยู่กับงานเอกสารกองใหญ่ก็มักจะทิ้งตัวนั่งลงบนโซฟายาวสีหม่นๆ ดูรายการถ่ายทอดข่าวภาคดึก...ไม่ก็จ้องมองภาพภรรยาอยู่ในมุมมืดของบ้างเพียงลำพัง....

    พอทบทวนความคิดไปมา สมองเจ้ากรรมก็ดันนึกไปถึงยัยเลขาจอมแสบของเขาจนได้....ชายหนุ่มกระตุกรอยยิ้มเย็นที่มุมปาก รู้อยู่แก่ใจว่าเธอคนนั้นคงจะไม่ยอมแพ้กลับมาก่อนแน่ จนกว่าจะไปหาซื้อเค้กร้านดังที่ถนนหลักสายที่สองมาให้เขาได้

    ...แน่นอน...เขารู้ตั้งแต่แรกแล้วว่าเธอจะต้องหาไม่พบ....เพราะว่าถนนสายที่สองนั่นมันไม่ได้อยู่บนดาวดวงนี้ตั้งแต่แรกอยู่แล้ว!!

    อ๊ะ...อย่ามองเขาในแง่ร้ายอย่างนั้นสิ....เขาเองก็ไม่ใช่คนใจยักษ์ใจมารอย่างนี้ตั้งแต่กำเนิดหรอกนะ....แต่ว่าสำหรับคางาริแล้ว เธอเป็นคนพิเศษ....ความจริงเขาก็แค่อยากแกล้งเธอเพื่อจะดูปฏิกิริยาตอบสนองเท่านั้นแหละ ว่าเจ้าหล่อนจะโต้กลับเขาคืนด้วยวิธีไหนกัน…..

    แต่แล้วความคิดที่ว่าก็ต้องหยุดชะงักลง เมื่อเห็นเงาไวๆ ของหญิงสาวร่างเล็กเจ้าของผมสีทองกำลังวิ่งทั่กๆ เข้ามาในอาคารใหญ่

    + + + + + +

    ชั่วโมงครึ่งผ่านไปหลังจากที่คางาริได้พบกับชายหนุ่มสุภาพบุรุษคนนั้น ในที่สุดเธอก็ได้กลับมายืนอยู่หน้าอาคารสีขาวสูงเทียมฟ้าที่มีชื่อว่า สำนักงาน ZAFT อีกครั้งหนึ่ง เสียงหอบหายใจหนักเริ่มกระชั้นขึ้นเรื่อยๆ เพราะความเหนื่อยจากการอดทนวิ่งมาเป็นระยะเวลานาน กล่องสีกระดาษสีขาวเล็กๆ กล่องหนึ่งถูกวางทิ้งไว้กับพื้น ขณะที่รังสีแห่งการฆ่าฟันเริ่มแผ่ขยายออกมาจากร่างบอบบางของหญิงสาวชนิดที่คนผ่านไปผ่านมายังต้องผวา..!

    ก็จะไม่ให้กลัวได้ยังไง...สิ่งเดียวที่เธอคิดอยู่ตอนนี้ก็คือ....เจ้าประธานหัวน้ำเงินงี่เง่าเอ๊ย...แกเตรียมตัวตาย!!!

    นัยน์ตาสีอำพันส่อประกายขุ่นคลั่ก เมื่อร่างสูงๆ ของคนที่คุ้นเคยเดินผ่านประตูกระจกเลื่อนใสแจ๋วออกมา อัญมณีเลอค่าสองอย่างปะทะกัน

    มรกตปะทะอำพัน!

    เขายังคงรักษาท่าทางสง่างามไว้เช่นเคย ชายหนุ่มขยับรอยยิ้มหยักบนมุมปากเล็กน้อย ก่อนจะทักทายด้วยน้ำเสียงรื่นเริง

    “อ้าว กลับมาแล้วเหรอ คุณยูละ”

    ช่างเป็นรอยยิ้มที่ชวนหัวเสียเสียนี่กระไร!! เพราะไอ้เจ้ารอยยิ้มหยันบ้าๆ นี่แหละที่ทำเอาเธอน็อตหลุดมาหลายต่อหลายครั้งแล้ว! แล้วไอ้เจ้าหมอนี่ยังตั้งท่าจะยั่วโมโหเธอต่ออีกเหรอเนี่ย!?

    พระเจ้า ท่านปล่อยให้ชั้นต้องทนทรมานกับเรื่องแบบนี้ได้ยังไงกันนะ!???

    “นายหลอกชั้น ไอ้เจ้าคนสับปลับ!” คางาริตะโกนขึ้นเสียงก้อง พร้อมสวนหมัดไปข้างหน้าอย่างลืมตัวเพราะความโมโหสุดขีด แต่ทว่ามือกร้านของชายหนุ่มมากด้วยประสบการณ์อีกคนก็คว้าข้อมือเรียวเล็กของเธอไปรวบไว้ทั้งสองข้างอย่างไม่ยากเย็นอะไรนัก

    “โอ๊ะโอ๋ ระวังมารยาทหน่อยสิ สาวน้อย” เสียงห้าวๆ แกมหัวเราะของชายร่างสูงผิวแทน เจ้าของเรือนผมสีบลอนด์ทองเอ่ยขึ้นเบาๆ พร้อมกับรอยยิ้มกว้างแห่งชัยชนะ คางาริพยายามสะบัดมือเธอให้หลุดจากการเกาะกุมแต่ทว่ามือใหญ่ที่บีบไว้นั้นกลับรัดแน่นเสียเหลือเกิน

    “เอามือสกปรกขอนายออกไปจากชั้นเดี๋ยวนี้!!!” เสียงหวานตะโกนออกคำสั่ง

    “แหม ใจเย็นๆ สิ ยาหยี!” เขาเอ่ยกลั้วหัวเราะ ก่อนจะหันกลับไปมองที่อัสรันอีกครั้งทั้งใบหน้าเปื้อนยิ้ม

    “แหม ท่าทางเลขาฯ คนใหม่ของนายนี่ร้ายไม่ใช่เล่นเลยแฮะ”

    อัสรันผ่อนลมหายใจเบาอย่างหน่ายๆ ก่อนพยักหน้าหงึกหงักอย่างเห็นด้วย

    “จะว่าอย่างนั้นก็ได้...” เขาพูดก่อนสาวเท้าเดินผ่านร่างทหารหนุ่มคนนั้นไป ก่อนร่างสูงจะมาหยุดกึกตรงหน้าเธอ นัยน์ตาสีเขียวมรกตฉายประกายระริกแปลกๆ ขณะไล่สายตาพิจารณาเธอชั่วครู่

    “มองอะไรของนายอยู่ได้!!??” คางาริตะคอกกลับไป ทั้งหัวเสีย อึดอัดแฝงหวั่นไหวประหลาดปนเปกันชอบกลกับสายตาแปลกๆ ที่ชายหนุ่มส่งมาให้

    และแน่นอนว่าเธอไม่มีทางยอมให้เขารับรู้เด็ดขาด!!!

    “เธอบอกว่าชั้นหลอกเธออย่างนั้นเหรอ?” เสียงทรงอำนาจเอ่ยถามขึ้นด้วยใบหน้าเรียบสนิท

    นัยน์ตาสีอำพันส่อประกายวาวโรจน์ราวกับต้องเพลิง คางาริเชิดหน้าขึ้นไปสบตาเจ้าคนอวดดีใหม่อีกครั้ง ก่อนจะตะคอกใส่เจ้าคนมาดนิ่งอย่างเหลืออด

    “ก็ไหนนายบอกว่าไอ้ถนนหลักสายที่สองมีอยู่ใกล้แค่นี้ยังไงล่ะ!!!” ท่าทางการระเบิดอารมณ์ไม่พอใจของเธอยิ่งทำให้ชายหนุ่มรู้สึกพึงใจอย่างประหลาด นี่ถ้าหากคนที่ยืนอยู่ไม่ใช่เขา...อัสรัน ซาล่า คนๆ นั้นก็คงจะขยาดกลัวแม่สาวน้อยตรงหน้านี่ไปเรียบร้อยแล้ว

    น่าเสียดาย...ที่คนที่ยืนอยู่ดันเป็นเขา...

    “ชั้นไม่ได้หลอกเธอสักหน่อย ชั้นบอกว่าถนนสายหลักที่สองมันอยู่ใกล้แค่นี้เอง.....ถ้าหากเธอนั่งชัดเตอร์อวกาศไปละก็นะ...”

    ชายหนุ่มเฝ้ามองอาการน็อตหลวมของคนตรงหน้าที่แปรเปลี่ยนเป็นหลุดกระเด็นออกจากหัว! ด้วยความรู้สึกสนุกสนาน รอยยิ้มกว้างที่หาดูได้ยากฉายขึ้นในทันทีพร้อมกับเสียงปล่อยก๊ากของคนที่รอจังหวะมานานอีกคนจะดังขึ้นทำลายความเงียบ

    “ฮ่า ฮ่า ฮ่า! อัสรัน ให้ตาย ชั้นไม่รู้มาก่อนเลยนะว่านายจะชั่วร้ายได้ขนาดนี้!! ยินดีต้อนรับเข้ากลุ่มโว้ยเพื่อน! นี่ถ้าเจ้าอิซาคมันได้ยินวีรกรรมนายมันต้องดีใจจนตัวลอยแน่ๆ เลยว่ะ” ชายผิวแทนพูดพลางกลั้นหัวเราะอย่างยากลำบาก มือใหญ่ข้างหนึ่งถูกยกขึ้นตบไหล่เพื่อนซี้เบาๆ ขณะที่อีกข้างยังคงรัดข้อมือเล็กของคางาริไว้แน่นไม่ยอมปล่อย

    “อะไรกันดิอัคก้า มันไม่ได้เลวร้ายอะไรขนาดนั้นซักหน่อย” อัสรันตอบ ก่อนจะเบือนหน้ากลับสบตาสตรีเดียวในกลุ่มอีกครั้งอย่างขันๆ

    “ชั้นเกลียดนาย!” เสียงหวานตะคอกขึ้นมาในบัดดล ขณะที่ร่างบางพยายามอย่างยิ่งที่จะขืนตัวออกจากการรัดรึงของบุรุษอีกคนหนึ่ง ทั้งที่รู้ทั้งรู้ว่ามันไม่ค่อยจะได้ผล

    “ชั้นเองก็ไม่ค่อยชอบหน้าเธอนักหรอกนะ” อัสรันสวนกลับในทันทีโดยไม่ต้องคิด ขณะที่ดิอัคก้าก็ยังคงก้มหน้าก้มตาหัวเราะโดยไม่ยังไม่ยอมปล่อยมือเธอต่อไป

    ร่างบางสั่นสะท้านด้วยความโกรธอย่างชนิดที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ตลอดเวลา 19 ปีที่ผ่านมา ไม่เคยมีใครหน้าไหนกล้าตอกหน้าเธอกลับมาแบบนี้!! เจ้าหมอนี่เป็นคนแรกที่ลองของ…

    หมอนี่ทำลายสถิติใหม่อีกแล้ว!

    อัสรันเฝ้ามองสาวน้อยร่างเล็กปั้นใบหน้าปั้นปึ่งใส่เขาด้วยความบันเทิงใจ

    จริงๆ แล้วยัยนี่เวลาตอนโกรธก็ดูน่ารักดีเหมือนกันแฮะ...แต่เอ...จะเรียกว่าน่ารักได้รึเปล่านะ...ก็คำๆ นี้มันไม่มีอยู่ในพจนานุกรมของเขาเสียด้วยสิ...

    “ดิอัคก้า ชั้นว่านายปล่อยตัวคุณผู้หญิงคนนี้ได้แล้วมั๊ง” ชายผิวแทนรีบปฏิบัติตามคำสั่งโดยไว

    ทันทีที่ถูกปล่อยตัวคางาริก็สะบัดมือออกพลางเชิดหน้าใส่บุรุษผู้เป็นเจ้านายหน้าตาเฉยอย่างไม่คิดกลัวเกรง

    “คนอย่างนายน่ะ ชั้นไม่กลัวหรอกย่ะ อีตาโคออดิเนเตอร์งี่เง่า!” เธอเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงท้าทาย แต่ทว่ารอยยิ้มกว้างกลับปรากฏขึ้นบนใบหน้าคมคาย ขณะที่ร่างสูงก้าวเดินเลยผ่านตัวเธอไปเพื่อไปขึ้นรถลีมูซีนสีดำมันปลาบที่จอดรออยู่หน้าอาคารช้าๆ พร้อมกับวาจาเรียบๆ ที่เอ่ยตอกกลับมา

    “ชั้นเองก็ไม่มีความจำเป็นที่จะต้องกลัวเธอเหมือนกัน แม่สาวทอมบอย” คำสรรพนามที่ใช้เรียกชื่อเธอทำเอานัยน์ตาสีอำพันเบิกกว้าง

    แม่สาวทอมบอย.........?? ทอมบอย!!?? นี่นายกล้าเรียกชั้นว่าทอมบอยอย่างนั้นเหรอ!!???

    อย่าอยู่เลย!!!

    ชั่วขณะนั้นเองที่คางารินึกถึงเจ้าขนมหวานแสนอร่อยที่เธอนำมาด้วยได้ เค้กเคลือบช็อกโกแลตราดด้วยมาร์ชแมลโล่ว์และไอซ์ซิ่งครีมน่ารับประทานยิ่ง และแน่นอนว่าเธอสั่งมาเพื่อกลับไปกินที่บ้าน...ไม่ใช่เพื่อนายคนนี้!!

    แต่ดูท่าทางจะต้องเปลี่ยนวัตถุประสงค์เสียแล้วกระมัง...

    “เฮ้ อัสรัน!” ร่างสูงถึงกับชะงักกึกเมื่อเสียงกังวานใสตะโกนเรียกชื่อเขาเสียดังลั่น...ไม่ใช่เป็นเพราะถูกเธอเรียกหรอก แต่มันเป็นเพราะเธอเรียกด้วยชื่อต้นเขาต่างหาก! แน่นอน นอกจากเพื่อนสนิทและคนในครอบครัวแล้ว ไม่มีใครกล้าเรียกเขาด้วยชื่อนั้นเป็นอันขาด

    ...แต่หญิงสาวคนนี้กลับ...กล้า...

    ชายหนุ่มเบือนดวงหน้าขาวให้หันกลับมามองด้วยสีหน้างุนงงปนสงสัยใคร่รู้ แล้วภาพที่แว่บเข้าคลองจักษุก็คือภาพสาวน้องผมทองกำลังวิ่งมาข้างหน้าพร้อมกับรอยยิ้มกว้าง ก่อนเงาๆ ดำๆ ที่ไหววูบๆ พร้อมกับวัตถุกลมๆ แบนๆ สีน้ำตาลหม่นๆ จะลอยละลิ่วตรงเข้ามาปะทะหน้าเขาเต็มๆ!

    เค้กช็อกโกแลตขนาด 2 ปอนด์ครึ่งเสิร์ฟได้เข้าเป้าพอดีเป๊ะ!!

    คางาริฉีกยิ้มกว้างอย่างพึงใจกับชัยชนะที่ได้รับ แน่นอน...เหตุที่เธอเรียกชื่อเขานั่นไม่ใช่เพราะพิศวาสอะไรหมอนี่นักหรอก เธอแค่อยากเรียกความสนใจให้เขาชะงักและเปิดช่องให้เธอโจมตีก็เท่านั้น

    และดูท่าทางมันจะได้ผลดีเสียด้วยสิ!

    อัสรันค่อยๆ เช็ดไอซ์ซิ่งครีมหลากสีสันออกจากใบหน้าเบาๆ แต่ทว่าสิ่งที่สร้างความประหลาดใจอย่างยิ่งให้แกเธอก็คือ...เขากำลังหัวเราะ!!!

    พระเจ้า! วันนี้ตานี่กินยาผิดประเภทมารึเปล่าเนี่ย!?

    แหงแหละ ใครโดนแบบนี้ก็ต้องโกรธเป็นธรรมดา อย่างน้อยก็ต้องชักสีหน้าหงุดหงิดบ้าง...แต่หมอนี่กำลังกลั้นหัวเราะ....อย่างท้องคัดท้องแข็งเสียด้วยสิ...!

    “เห? อร่อยดีนี่...” ชายหนุ่มเอ่ยขึ้นพร้อมกับรอยยิ้มแจ่มใสที่ผุดขึ้นบนใบหน้า นัยน์ตาสีมรกตตวัดกลับไปมองแม่สาวน้อยตัวต้นเหตุที่กำลังยืนอ้าปากค้างด้วยความตะลึงงันอย่างขันๆ ก่อนจะพูดต่อพลางกลั้นหัวเราะในใจ

    “ถึงแม้วิธีการให้ชิมจะพิสดารไปซักนิดก็เถอะนะ เอาเป็นว่าขอบคุณก็แล้วกัน” คำกล่าวของประธานสภาหนุ่มทำเอาดิอัคก้าที่มองดูเหตุการณ์อยู่ข้างๆ ต้องปล่อยก๊ากออกมาอีกหน

    บรรยากาศตึงเครียดที่ควรจะเกิดขึ้นกลับมลายหายไปอย่างสิ้นเชิง เหลือแต่เพียงสาวน้อยผมทองคนเดียวเท่านั้นที่ยังคงงุนงงกับเหตุการณ์ตรงหน้าอยู่

    อัสรันขยับรอยยิ้มกว้าง พลางขยิบตาส่งให้เธอวูบหนึ่ง ก่อนพูดตอบกลับเสียงใส

    “เธอนี่น่าสนใจดีจริงๆ ชั้นชักจะชอบเธอเสียแล้วสิ!” คำกล่าวที่เธอแยกเขี้ยวงุดรับแทบไม่ทัน

    “แต่ชั้นไม่เห็นจะสนใจคนอย่างนายเลย ตาบ้า!” คางาริตะโกนกลับไปโดยไม่วายแลบลิ้นให้เป็นรางวัล ก่อนร่างบางจะหมุนตัววิ่งพรวดเข้าไปในอาคารสีขาวลับหายไป

    + + + + + +

    สำหรับอัสรันแล้ว การบริหารสมองถือเป็นอะไรที่เขาชอบที่สุด การนั่งคิดโน่นคิดนี่ไปเรื่อยนั้นเป็นนิสัยประจำตัวเขาตั้งแต่สมัยเด็กๆ แล้ว เขาชอบที่จะใช้ความคิดติตรองเรื่องต่างๆ อยู่เสมอ ไม่ว่าเรื่องนั้นจะเป็นเรื่องเล็กๆ อย่างเมนูอาหารกลางวัน หรือแม้กระทั่งเรื่องใหญ่ๆ อย่างนโยบายรัฐบาล
    เช่นเดียวกับวันนี้ ชายหนุ่มทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ไม้บุนวมสีน้ำตาลแก่ตัวเดิมเพื่อใช้ความคิดเรื่อยเปื่อยเหมือนเคย

    แต่วันนี้มันพิเศษนิดหน่อยตรงที่....เขากำลังนั่งคิดเรื่องผู้หญิง!!

    อัสรันแตกต่างจากดิอัคก้าก็ตรงที่เขาเป็นผู้ชายประเภทที่ว่า ‘ชั้นเกลียดยัยผู้หญิงขี้วีนจอมโวยวายเข้าไส้ เพราะพวกนั้นมักทำให้ชีวิตผู้ชายดีๆ ต้องปั่นป่วน!’ เพราะฉะนั้นลักซ์จึงเป็นหญิงสาวคนเดียวที่เขาให้เกียรติและนึกชื่นชมในใจ แน่นอน รวมทั้งแม่ของเขาด้วย...แต่นั่นมันคนละประเด็นกัน
    ทั้งๆ ที่ตั้งใจมั่นเหมาะว่าสมควรจะเป็นเช่นนั้น แต่ทว่าตอนนี้จิตใจของเขากำลังล่องลอยไปถึงหญิงสาวเนเชอรัลผมทองผู้หัวรั้นและรักศักดิ์ศรีเสียแทน เป็นเสน่ห์แปลกๆ ที่ทำให้เขารู้สึกสนใจในตัวเธออย่างช่วยไม่ได้ บางทีเขายังสงสัยตัวเองเลยว่าเขาผิดปกติเข้าขั้นจิตวิปริตหรือเปล่าที่มานั่งหมกมุ่นคิดเรื่องผู้หญิงคนเดียวได้ทั้งวันแบบนี้

    ใจจริงแล้วเขาก็แค่อยากรู้จัก ทำความคุ้นเคยกับเธอให้มากขึ้นกว่าที่เป็นอยู่ก็แค่นั้น...อาจจะแกล้งแหย่เธอเล่นนิดหน่อย ศึกษาดูว่าอะไรบ้างที่เธอสนใจ ชอบและไม่ชอบ...แหย่เธอเล่นอีกนิด พลางคุยเรื่องสัพเพเหระอย่างปกติชน และอาจจะตบท้ายด้วยการแกล้งแหย่เธอเล่นต่อ…

    ตรงกันข้ามกับลักซ์อย่างสิ้นเชิง หญิงสาวคนนี้เป็นคนที่สวยสง่า อบอุ่นและงดงาม ในขณะที่คางาริค่อนข้างจะเป็นคนแข็งๆ อารมณ์รุนแรงและตรงไปตรงมา เต็มเปี่ยมไปด้วยเสน่ห์แปลกๆ ที่เขาไม่เคยพบเจอจากผู้หญิงคนไหนมาก่อน แม้กระทั่งการแต่งหน้าบางๆ หญิงสาวคนนี้ยังไม่เคยคิดจะทำเลยด้วยซ้ำ!

    บางทีการญาติดีกับพวกเนเชอรัลก็ไม่ได้เลวร้ายอย่างเท่าไหร่หรอกนะ....

    อัสรันคิดพลางหัวเราะเบาๆ ในลำคอ

    อย่าคาดหมายคำว่าญาติดีของอัสรัน ซาล่ามากเกินไปนัก...ก็พจนานุกรมของเขามันไม่ค่อยเหมือนชาวบ้านอยู่แล้วนิ จริงไหม...?

    ---------------------------------To Be Continued...
  7. kumi

    kumi Active Member

    EXP:
    805
    ถูกใจที่ได้รับ:
    0
    คะแนน Trophy:
    36
    Re: [G-Seed Fiction แปล] Princess' Sonata (กำลังจะลงตอนใหม่)

    CHAPTER 5 -- คฤหาสน์ตระกูลไคลน์และสถานเลี้ยงเด็กกำพร้า

    ในเช้าวันต่อมาคางาริก็พบว่าตนเองกำลังยืนชะเง้อคอยาวอยู่หน้าคฤหาสน์สวยหรูแห่งหนึ่งพร้อมกับช่อดอกไม้สีแดงสดในมือ
    เธอผ่อนลมหายใจแผ่วเบา ขณะตวัดนัยน์ตาคมเข้มมองดูช่อดอกไม้พลางเหลือบมองดูป้ายโลหะเหลือบทองตรงหน้าช้าๆ

    คฤหาสน์ตระกูลไคลน์และสถานเลี้ยงเด็กกำพร้า

    ขณะที่สมองก็พลางนึกไปถึงสาเหตุที่ทำให้เธอต้องมาอยู่ที่นี่....





    คางาริเดินสาวเท้ายาวๆ เข้ามาในอาคารสีขาวสะอาดของสำนักงาน ZAFT ได้ทันเวลาพอดี เธอรู้สึกได้ดีถึงสายตาของพนักงานบางคนที่เหลือบมามองเธอด้วยแววตาชิงชัง บางครั้งถึงกับได้ยินใครบางคนกระซิบกันเบาๆ ว่า

    “ยัยเนเชอรัลคนนี้แหละที่ทำร้ายท่านประธานซาล่าเมื่อวานนี้”

    หากแต่เธอก็ไม่สนใจ ร่างบางระหงยังคงก้าวเดินฉับๆ ตรงไปสู่ห้องโถงใหญ่เบื้องหน้าพร้อมกับรอยยิ้มกว้างขวาง คำนินทาเหล่านั้นไม่ทำให้เธอรู้สึกแย่หรอก...ความจริง เธอรู้สึกมีความสุขด้วยซ้ำ! อย่างน้อยพวกโคออดิเนเตอร์จะได้รู้สำนึกเสียบ้างว่าไม่ควรดูถูกเนเชอรัล!!!

    เธอทรุดตัวนั่งลงบนเก้าอี้ด้วยความรู้สึกเบิกบานใจ เธอเองก็ชักจะชินกับความเป็นอยู่ที่นี่เสียแล้ว...เรื่องเครื่องแบบก็ไม่เป็นปัญหาอีกต่อไป...ก็มันไม่น่าจะมีปัญหาอะไรนี่นา...เพราะฉะนั้นเธอก็เผาผลาญเวลาวันๆ ของเธอไปกับการนั่งแช่อยู่บนโต๊ะทำงาน ดังนั้นไม่มีใครสามารถสังเกตเห็นถึงความสั้นของกระโปรงเธอแน่นอน (แหงแหละ ตอนที่คิซากะเห็นเธอใส่เครื่องแบบครั้งแรก เขาถึงกับต้องหยิกแก้มตัวเองเบาๆ หมุนตัวไปหลบหัวเราะ พร้อมกับพึมพำว่า ‘ผมต้องฝันไปแน่ๆ เลย’ ทีเดียวเชียวแหละ!)

    คางาริเปิดสมุดตารางนัดหมายออกมาพร้อมกับฮัมเพลงเบาๆ ตอนนี้ไม่ว่าใครก็ไม่สามารถทำลายความสุขในใจเธอได้เด็ดขาด ไม่ว่าจะเป็นอัสรัน ซาล่าหรือแม้แต่เจ้าเพื่อนงี่เง่าของเขาก็ตาม!

    ทันใดนั้นเอง เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้น สาวน้อยผมทองเหลือบมองด้วยสายตาฉงนก่อนมือเรียวจะกดปุ่มรับโทรศัพท์ทันที

    “คุณยูละ ช่วยเข้ามาหาชั้นหน่อยได้ไหม” นัยน์ตาสีอำพันเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยเมื่อเสียงห้าวๆ ของปลายสายดังขึ้น

    อีตาอัสรัน ซาล่าอีกละ...

    หัวใจที่เคยเต้นด้วยจังหวะเนิบๆ สบายๆ กลับกระชั้นถี่ขึ้นอย่างรวดเร็ว คราวนี้วางแผนแก้แค้นคืนอีกแล้วเหรอ...? จิตใจเรียกร้องให้เธอนั่งนิ่งอยู่กับที่ แต่ทว่าร่างกายกลับไม่ยอมฟังคำสั่ง ร่างบางผุดลุกขึ้นจากที่นั่งอย่างรวดเร็ว และแล้วในเวลาไม่กี่นาทีเธอก็มียืนอยู่หน้าห้องทำงานของเขาจนได้ คางาริสูดลมหายใจเข้าปอด มือทั้งสองข้างถูกตั้งอยู่ท่าเตรียมพร้อม

    ยังไงซะกันไว้ก็ยังดีกว่าแก้...

    “เข้ามาสิ” เสียงทรงอำนาจเอ่ยขึ้นประจวบเหมาะกับตอนที่ประตูอัตโนมัติเลื่อนเปิดพอดี ทั้งๆ ที่เธอเองยังไม่ทันได้รูดการ์ดเลยด้วยซ้ำ เธอสูดลมหายใจอีกเฮือกหนึ่ง ก่อนสาวเท้าเดินตรงไปข้างหน้า

    บนโต๊ะทำงานใหญ่อัสรัน ซาล่ากำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้บุนวมสีดำสนิทตัวเดิมขณะที่สายตาจับจ้องไปที่เครื่องคอมพิวเตอร์ในมือไม่วางตา ฝ่ามือกร้านขยับพิมพ์ตัวอักษรบนแป้นด้วยความเร็วสูงเสียจนเธอยังอดเสียวไม่ได้ว่าวันใดวันหนึ่งคียบอร์ดจะติดไฟลุกไหม้ขึ้นมาหรือเปล่า

    บรรยากาศขมุกขมัวในห้องทำงานสีหม่นยังคงเป็นเหมือนเช่นเดียวกับตอนที่เธอก้าวเข้ามาเป็นครั้งแรก จะมีก็เพียงสิ่งเดียวเท่านั้นที่แปลกออกไป....นั่นคือ ช่อดอกไม้สีแดงสดถูกบรรจงวางไว้ข้างๆ โต๊ะไม้โอ๊กราคาแพงลิบนั่น...

    คิ้วบางได้รูปถูกเลิกขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มหวานระบายอยู่บนมุมปากขณะที่นัยน์ตาอ่อนแสงเริ่มฉายประกายวิบวับ อย่างพอเดาอะไรได้ลางๆ
    “คิดอะไรของเธออยู่น่ะ คุณยูละ ช่อดอกไม้นี่สำหรับคนอื่นต่างหากล่ะ” เสียงทุ้มที่ดังขึ้นมาเสียเฉยๆ ทำเอาคนฟังต้องกะพริบตาถี่ยิบอย่างนึกขัดในใจ

    หมอนี่อ่านใจคนได้รึยังไงเนี่ย...?

    คางารินึกบ่นในใจ ตอนนั้นเธอแค่กำลังคิดว่าช่อดอกไม้ช่อนั้นเขาได้มาจากเหล่าสตรีที่หลงคลั่งไคล้เขาอยู่ก็เท่านั้นเอง ไม่ได้คิดว่าเขาจะเอาไปให้ใครสักหน่อย...

    “จะยังไงก็ช่าง” เธอเอ่ยขึ้นอย่างไม่ใส่ใจเท่าใดนัก “แล้วคุณมีธุระอะไรจะให้ดิฉันรับใช้ไม่ทราบคะ ท่านประธานซาล่า?”

    ตอนนั้นเองที่เขายอมละสายตาจาก laptop ตรงหน้าหันกลับมามองช่อดอกไม้สีหวานบนโต๊ะด้วยสายตาอ่อนโยนอย่างที่สุด!

    “ชั้นอยากให้เธอช่วยเอาดอกไม้นี่ไปที่คฤหาสน์ตระกูลไคลน์ที มอบมันให้แก่...เอ่อ ลักซ์ ไคลน์น่ะ”

    ไคลน์...? ลักซ์ ไคลน์...?

    ใช้ความคิดในการเรียบเรียงระบบจัดการในสมองสักพักก่อนเธอจะนึกถึกเรื่องที่คิซากะเพิ่งบอกเธอเมื่อคืนนี้ได้...ลักซ์ ไคลน์...

    “อ๋อ ใช่ๆ คนที่เป็นคู่หมั้นของหมอนี่ล่ะสินะ ลูกสาวคนเดียวของซีเกล ไคลน์” เธอพึมพำในลำคอเบาๆ

    ชายหนุ่มกระตุกคิ้วเข้มขึ้นเล็กน้อยเป็นเชิงถาม แน่นอน...คำบ่นนั้นมีหรือจะรอดพ้นจากคนหูดีไปได้...

    “เห? เธอนี่ก็อัพเดทดีเหมือนกันนี่”

    หญิงสาวยกมือสองขึ้นกอดอกพร้อมกับขยับรอยยิ้มอวดดีขึ้นบนใบหน้าเนียนทันที

    “เธอเป็นคู่หมั้นของคุณไม่ใช่เหรอ ทำไมไม่จัดการเอาเอง?” คางาริถามพลางใช้สายตาจับจ้องบุรุษตรงหน้าไม่วางตาหมายจะอ่านความรู้สึกเขา แต่ทว่าไม่มีการแสดงอารมณ์ใดๆ ภายใต้ใบหน้าเรียบเฉยนั้นเลยซักนิดเดียว

    “นี่ที่อยู่ของเธอ” อัสรันเอื้อมมือหยิบกระดาษโน้ตแผ่นเล็กๆ มาวางไว้ข้างช่อดอกไม้สีหวานเบาๆ

    “ทำไมคุณไม่จ้างคนส่งของล่ะ” สาวเจ้ายังไม่ยอมแพ้

    ชายหนุ่มขยับมือขึ้นประสานกันราวตัดบทสนทนา เขาวางศอกเท้าโต๊ะก่อนจะโน้มตัวมาข้างหน้า ทั้งที่สายตายังคงจับจดอยู่กับสิ่งสวยงามตรงหน้าไม่ปล่อย

    “ชั้นสัญญากับลักซ์ไว้ว่าจะให้เธอเป็นคนไปส่ง” คำกล่าวที่ว่าทำเอาคนฟังถึงกับสะอึก คางาริพ่นลมหายใจออกมาแรงๆ

    “ทำไมต้องเป็นชั้นล่ะ? แล้วเธอคนนั้นจะชอบดูถูกเนเชอรัลแบบนายรึเปล่าก็ไม่รู้” คางาริเริ่มบ่นอุบอิบอย่างไม่พอใจ จริงอยู่ที่เธอเองก็ยังไม่เคยพบหน้าลักซ์ ไคลน์มาก่อน แต่ก็พอเดาได้ลางๆ ว่าผู้หญิงที่หมอนี่เลือกมาเป็นคู่ชีวิต นิสัยมันก็ต้องเหมือนๆ กันแหละว้า...

    แต่แล้วเธอก็ต้องชะงักเมื่อเห็นสายตาอ่อนโยนจากชายหนุ่มตรงหน้าจังๆ! รอยยิ้มบางเบาขยับแต้มใบหน้าคมคายทำให้บุรุษตรงหน้าเธอดูดีขึ้นเป็นกอง!

    อัสรัน ซาล่าทำสายตาแบบนี้เป็นด้วยหรือ!?...เห็นทีแสงในห้องนี้มันจะสลัวเกินไปเสียแล้วกระมัง...

    “ลักซ์เป็นคนริเริ่มโครงการแลกเปลี่ยนระหว่างโคออดิเนเตอร์กับเนเชอรัลเป็นคนแรก...เป็นต้นเหตุที่ทำให้เธอมาอยู่ที่นี้...เข้าใจรึยัง?”



    คำกล่าวสั้นแต่ได้ใจความของชายหนุ่มคนนั้นยังคงดังอยู่ในโสตประสาทเธออย่างต่อเนื่อง รอยยิ้ม...แววตาจากคนๆ นั้น...ไม่บอกก็รู้ว่าเขาจะต้องให้ความสำคัญกับผู้หญิงคนนี้มาก...สีหน้าอ่อนโยนที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อนมักจะปรากฏขึ้นทุกครั้งที่เอ่ยถึงชื่อนี้...ลักซ์ ไคลน์...

    คางาริถอนหายใจเบาๆ ก่อนจะเอื้อมมือไปกดกริ่งประตูให้ดังขึ้นและยืนรออยู่เงียบๆ

    “คฤหาสน์ตระกูลไคลน์ค่ะ ไม่ทราบว่าต้องการพบใครคะ?” เสียงกังวานใสของสาวรับใช้ที่เอ่ยขึ้นทำเอาเธอทำตัวไม่ถูกไปครู่หนึ่ง

    “เอ่อ คือชั้น...อ่าดิฉัน” คางาริเรียบเรียงคำพูดอยู่นานกว่าจะตอบออกไปได้ “คือท่านประธานซาล่าส่งชั้นให้มามอบดอกไม้ให้กับคุณหนูลักซ์ ไคลน์น่ะค่ะ”

    “เชิญข้างในเลยค่ะ” สิ้นคำกล่าวประตูเหล็กดัดราคาแพงก็เลื่อนเปิดตอนรับเธอ เผยให้เห็นสวนดอกไม้นานาพันธุ์ของคฤหาสน์นี้อย่างแจ่มชัด
    สภาพอาคารแห่งนี้ถูกทาด้วยสีครีมตลอดทั้งหลัง หน้าต่างบานน้อยใหญ่ต่างก็สลักเสลาลวดลายอ่อนช้อยงดงามรับกับผ้าม่านสีชมพูอ่อนได้อย่างสมบูรณ์แบบ หากมองลอดผ่านหน้าต่างบานเล็กออกไปก็จะเห็นทัศนียภาพของสวนขนาดใหญ่อยู่ลิบๆ ที่มีต้นไม้แข็งแกร่งตั้งตระหง่านอยู่ตรงกลาง รายล้อมด้วยดอกไม้หลากสีสันต้อนรับฤดูใบไม้ผลิที่มาเยือน ลานน้ำพุสีขาวบริสุทธิ์พร้อมกับเสียงจ๊อกแจ๊กของน้ำที่ไหลมาเป็นระยะทำให้เธอรู้สึกสงบอย่างบอกไม่ถูก

    “ว้าว” คำแรกที่เล็ดลอดผ่านริมฝีปากกลีบกุหลาบได้รูปเบาๆ ความจริงเธอก็เคยเห็นสวนที่สวยงดงามอย่างนี้มานักต่อนักแล้ว แต่ทว่าไม่เคยเจอที่ไหนงดงามเป็นธรรมชาติและให้ความรู้สึกดีอย่างนี้มาก่อนเลย
    ระหว่างที่กำลังตื่นตาตื่นใจกับภาพตรงหน้าอยู่นั้นเอง เสียงตะโกนหนึ่งก็ดังขึ้นเรียกเธอให้หันกลับมามอง

    “ระวัง!”

    สิ้นคำความเจ็บแปลบก็กระจายไปทั่วร่าง รู้สึกได้ว่าวัตถุกลมๆ อย่างหนึ่งพุ่งเข้ามากระแทกศีรษะเธออย่างจัง! สมองของเธอมึนงงสับสนไปชั่วครู่หนึ่ง ก่อนทุกสิ่งทุกอย่างจะดับวูบลง...

    + + + + + +

    “คุณ...คุณ? เป็นอะไรรึเปล่า?” แพขนตางอนหนาขยับขึ้นลงช้าๆ ก่อนจะปิดลงอย่างรวดเร็วเมื่อแสงสว่างวาบแผดเข้าตา

    ชั้นอยู่ที่ไหนเนี่ย...?

    คำถามแรกที่ผุดขึ้นในใจ มือเรียวสวยเอื้อมปัดเส้นผมยาวสีทองที่หล่นมาเคลียหน้า ก่อนจะเผลอตัวครางออกมาเบาๆ

    ภาพแรกที่แว่บเข้าคลองจักษุคือร่างของชายหนุ่มคนหนึ่งกำลังส่งยิ้มมาให้เธอ เรือนผมสีน้ำตาลและดวงหน้าคมเข้มนั้นดูคุ้นเคยอย่างไรบอกไม่ถูก

    “คุณ...ไม่เป็นไรใช่ไหม?” คราวนี้เมื่อสติสัมปชัญญะกลับมาอย่างครบครัน คางาริก็คว้าเอาของที่อยู่ใกล้มือที่สุด (ซึ่งกลายเป็นหมอนหนุนสีขาวสะอาดข้างตัวเธอนั่นแหละ) จับโยนใส่ชายหนุ่มตรงหน้าทันที!

    ด้วยความเร็วไม่แพ้กัน มือกร้านถูกยกขึ้นรวบหมอนตรงหน้าไว้ได้อย่างพอดิบพอดี ก่อนร่างสูงจะเบี่ยงตัวหลบอาวุธสงคราม(?)อื่นๆ ที่ถูกส่งตามมา

    “หวา~ นี่คุณคิดจะทำอะไรผมเนี่ย!!”

    “เอ๊ะ เดี๋ยวก่อน!” คางาริหยุดการกระทำที่ว่าลงทันที เมื่อเห็นดวงหน้าของบุรุษแปลกหน้าชัดๆ ทุกอย่างดูละม้ายคล้ายคลึงภาพในความทรงจำเหลือเกิน ทั้งเรือนผมสีน้ำตาลระต้นคอและนัยน์ตาสีม่วงอเมธิสต์ฉายประกายอ่อนโยนนั่นด้วย

    ใช้เวลาตีความพักหนึ่ง ก่อนขากรรไกรของหญิงสาวจะตกลง เผลอตะโกนออกมาอย่างลืมตัว

    “นาย...ผู้ชายที่เจอเมื่อวาน!”

    นายคนนั้นยื่นหน้าออกมาจากหมอนใบเล็กในอ้อมแขนที่ใช้เป็นเครื่องป้องกันชั่วคราวช้าๆ ก่อนเอ่ยถามเสียงแผ่ว

    “ผมปลอดภัยแล้วใช่ไหม?”

    ท่าทางความปลอดภัยของเขาจะแจ่มชัดอยู่แล้ว เมื่อสาวน้อยผมทองเอื้อมมือมาคว้าไหล่เขาแน่น ก่อนจะเขย่ามันไปมาอย่างแรง!

    “นายคือผู้ชายคนเมื่อวานจริงๆ ด้วย! มาทำอะไรที่นี่เนี่ย!?”

    ชายหนุ่มสูดลมหายใจลึกยาว ก่อนเอ่ยตอบเสียงอุบอิบ

    "เอ่อ...ผมยังไม่อยากหัวหลุดจากบ่านะครับ..."

    หญิงสาวชะงักมือทันที ใบหน้าเนียนสวยเริ่มขึ้นสีวาบ ก่อนเจ้าตัวจะหัวเราะแหะๆ พลางเอ่ยขอโทษแผ่วเบา

    “อ่า โทษที...ชั้นจำนายไม่ได้แนะ...” เธอฉีกยิ้มกว้าง ก่อนจะขมวดคิ้วเข้าหากันช้าๆ เมื่อนึกขึ้นได้

    “เฮ้ เดี๋ยว! นายยังไม่ได้ตอบคำถามชั้นเลย โอ๊ย!” ร่างบางหยุดพูดทันควันเมื่อความรู้สึกเจ็บแปลบข้างหัวแล่นเข้ามาในสมอง

    “ผมต้องขอโทษจริงๆ นะ” เขาพูดพลางตวัดสายตามองบริเวณขมับข้างศีรษะนั้นด้วยแววตาสำนึกผิด

    “ตอนนั้นเด็กๆ กำลังวิ่งเล่นกันอยู่ แต่แล้วจู่ๆ เขาก็เกิดทำลูกบอลหลุดมือจนไปกระแทกหัวคุณเข้า...” ชายหนุ่มอธิบายต่อไป พลางวางถุงน้ำแข็งประคบลงบนศีรษะเธอเบาๆ

    คางาริผ่อนลมหายใจแผ่วเมื่อความเย็นจากถุงน้ำแข็งเริ่มแผ่ไปทั่วร่าง ความเจ็บปวดจึงค่อยบรรเทาลง เธอจึงเริ่มสอดส่องสายตาสำรวจรอบห้องด้วยความสนใจใคร่รู้

    ห้องพักขนาดใหญ่ถูกฉาบด้วยสีม่วงลาเวนเดอร์อ่อนๆ สีเดียวกับผ้าปูที่นอนของเธอทำให้บรรยายกาศรอบห้องดูสดใส หน้าตาใบใหญ่เปิดกว้างรับสายลมเย็นยามบ่ายได้อย่างเต็มที่ มุมห้องถูกประดับด้วยตู้ไม้เก็บของโบราณขนาดใหญ่ดูหรูหรามีราคายิ่ง

    “ที่นี่...ที่ไหนกัน?” เสียงหวานเอ่ยถามเบาๆ

    “หือ? ตอนนี้คุณอยู่ในคฤหาสน์ตระกูลไคลน์น่ะ” ทันทีที่ได้รับคำตอบ ร่างบางก็ผุดลุกขึ้นจากที่นอนด้วยความรวดเร็ว

    “ตายแล้ว แล้วช่อดอกไม้นั่นไปอยู่ไหนแล้วล่ะ! ชั้นต้องรีบออกไปจากที่นี่! เดี๋ยวนี้!!” เธอร้องโวยวายเสียงลั่น พร้อมๆ กับภาพจินตนาการของลักซ์ ไคลน์จะฉายขึ้นในสมอง สภาพของหญิงสาวหยิ่งยโสในชุดราตรีเลอค่าดูงดงาม หรูหราสมกับตำแหน่งของเจ้าตัว จมูกโด่งเป็นสันที่ถูกเชิดขึ้นเล็กน้อย กำลังก้าวเดินลงบันไดเวียนยาวอย่างสง่างามขณะที่เจ้าหล่อนส่งสายตาดูถูกเหยียดหยามตรงมาที่เธอจ้องมองราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ...

    แค่นึกก็สยองแล้ว! ชั้นต้องรีบให้ช่อดอกไม้ยัยคุณหนูนั่นตอนนี้และเดี๋ยวนี้! จะได้เผ่นจากคฤหาสน์บ้าๆ นี่เสียที!!

    ปฏิกิริยาของหญิงสาวตรงหน้าทำเอาชายหนุ่มต้องกะพริบตาถี่ๆ อย่างงุนงงพักหนึ่ง

    “อะไรนะ...?” แต่แล้วเขาก็ต้องร้องอ๋อในใจเมื่อเห็นเครื่องแบบ ZAFT เต็มยศที่เธอใส่อยู่

    ชายหนุ่มถอนหายใจเบาๆ อย่างนึกสังเวชตัวเองในใจ “ผมน่าจะรู้ได้นานแล้ว...”

    “รู้อะไร ยังไง?” คางาริหมุนตัวกลับมามองหน้าคนพูดลอยๆ ด้วยความสงสัย ซึ่งเขาก็ขยับรอยยิ้มบางเบามาที่เธอก่อนเอ่ยเสียงแผ่ว

    “เลขาฯ คนใหม่ของอัสรันคือเธอเองสินะ” หญิงสาวยืนอึ้งไปสักพัก ก่อนขยับริมฝีปากถาม

    “ทำไมถึง...”

    ชายหนุ่มพยักหน้าก่อนขยับตัวลุกขึ้นไปที่หัวเตียงพร้อมกับหยิบภาพถ่ายใบหนึ่งส่งมาที่เธอ เป็นภาพของเด็กชายสองคนกำลังยิ้มหัวเราะให้กันอย่างสนุกสนาน คนหนึ่งในนั้นก็คือเด็กชายวัยรุ่นผู้มีผมสีน้ำตาล ไม่บอกก็รู้ คือคนที่เธอยืนคุยด้วยอยู่นี่แหละ...แต่ไอ้คนที่อยู่ข้างๆ นี่สิ ทำเอาเธอแทบสะอึก...

    ภาพของเด็กชายวัยเดียวกัน เจ้าของเรือนผมสีน้ำเงินเข้มและนัยน์ตาสีเขียวมรกตที่เธอคุ้นเคย…อย่างยิ่ง!

    อัสรัน ซาล่า!! พระเจ้าทรงโปรด หมอนี่กำลังหัวเราะ...หัวเราะจริงๆ !!! ภาพถ่ายนี่น่าจะเมื่อประมาณ 2-3 ปีที่แล้วได้ แต่ทำไม...

    “นาย...เป็นใครกันแน่...?” เธอเอ่ยถามชายหนุ่มที่กำลังผายมือมาที่เธอพร้อมกับรอยยิ้มสดใส

    “ผมชื่อคิระ ยามาโตะ เป็นเพื่อนสนิทของอัสรันครับ” นัยน์ตาสีน้ำผึ้งเบิกกว้าง ถลึงจ้องมองคนตรงหน้าอย่างไม่เชื่อหู

    “ชั้นไม่อยู่ในอารมณ์จะมาล้อเล่นนะคะ คุณผู้ชาย!” แน่นอน...เธอไม่ได้หมายจะพูดล้อเล่นจริงๆ นั่นแหละ...คนนิสัยอย่างอัสรัน ซาล่าเนี่ยนะจะมีเพื่อนสนิทแบบนี้!?...ไม่มีทางซะล่ะ ที่ผู้ชายจิตใจดี อ่อนโยนอย่างนี้จะเป็นเพื่อนรักที่สุดของหมอนั่น...

    พระเจ้าเล่นตลกแน่ๆ !!

    ชายหนุ่มที่ชื่อคิระหัวเราะหึเบาๆ ก่อนจะเอ่ยตอบเสียงใส

    “ถึงอัสรันจะโหดร้ายกับเธอไปบ้าง แต่เขาก็มีด้านที่อ่อนโยนเหมือนกันนะรู้ไหม?”

    คางาริกลอกตาไปมาก่อนขยับปากขมุบขมิบอ่านได้แทบจะทันทีว่า “น่าเชื่อตายล่ะ!”

    “เธอชื่ออะไรงั้นเหรอ?” คิระเอ่ยถาม

    “คางาริ...คางาริ ยูละ” เธอตอบกลับ แล้วรอยยิ้มกว้างก็ปรากฏฉายบนใบหน้าคมคายอีกครั้ง

    “มาพบลักซ์ใช่ไหม?” คำถามที่สะกิดใจคนฟังอย่างแรง ภาพวีดีโอเทปม้วนเดิมย้อนฉายซ้ำอีกครั้งก่อนเจ้าตัวจะสูดลมหายใจเข้าปอดแรงๆ

    เอาวะ...เป็นไงเป็นกัน!!

    “แน่นอนอยู่แล้ว...”

    คางาริเดินสาวเท้าลงบนพื้นพรมอ่อนนุ่มสีชมพูอ่อนเบาๆ ขณะที่เธอเดินตามชายหนุ่มร่างสูงตรงหน้าไปช้าๆ พลางเหลือบสายตาชื่นชมภาพเขียนรอบด้านอย่างตื่นตาตื่นใจ ภาพสีน้ำมันอันงดงามทั้งหลายเหล่านี้ ถ้าจะให้เธอประมาณราคาละก็ เธอแทบจะฟันธงลงไปได้ทันทีเลยว่าราคาคงไม่ต่ำกว่าแสนแน่นอน

    ความเงียบที่เริ่มก่อตัวขึ้นมาระยะหนึ่งทำให้เธอรู้สึกอึดอัดใจอย่างไรชอบกล ในที่สุดเธอก็เลือกที่จะพูดทำลายบรรยากาศตึงเครียดนั่น

    “นี่คิระ...คุณหนูลักซ์เนี่ยเป็นคนยังไงเหรอ?”

    “หือ?” ชายหนุ่มเบือนหน้ากลับมาสบตาเธอทันที ก่อนจะเอ่ยตอบทันทีโดยแทบไม่ต้องเสียเวลาคิด

    “ลักซ์เป็นผู้หญิงที่ดีมากๆ” ในเวลาชั่ววูบคางาริมั่นใจว่าเธอเห็นประกายสุกใสเจืออยู่ในแววตาสีม่วงอเมธิสต์อันแสนอ่อนโยนนั่นแน่ๆ

    “เธอเป็นทั้งนักร้องที่มีชื่อเสียงและเป็นนักมนุษยวิทยาในเวลาเดียวกัน ทุกๆ คนใน PLANT ต่างก็รักเธอกันทั้งนั้น เธอเป็นคนที่ทั้งสวยและอ่อนโยน...นั่นแหละลักซ์ล่ะ”

    คำอธิบายอย่างชื่นชมของคิระทำเอาคนฟังต้องตะลึงรอบสอง ยังไงเธอก็นึกภาพหญิงสาวสวย...ใส ซื่อ บริสุทธิ์มายืนเป็นคู่ชีวิตของประธานซาล่าไม่ออกเลยจริงๆ ...ไม่สิ ไม่มีทางเป็นไปได้เลยมากกว่า! ก็การที่ลักซ์ ไคลน์ผู้งดงามเปรียบดังเทพธิดาคนนั้นจะมารับมือคนที่ ‘ชั่วร้าย’ สุดๆ อย่างอัสรัน ซาล่าน่ะ ไม่มีทางเป็นไปได้เด็ดขาด!!

    หลังจากเดินทางมาเป็นระยะเวลานาน ในที่สุดคิระก็หยุดยืนอยู่หน้าประตูไม้แกะสลักบานใหญ่ พลางหันหน้ากลับมาหาคางาริอีกครั้ง

    “ลักซ์จะเป็นผู้หญิงที่ใจดีที่สุดเท่าที่เธอจะเคยพบ อย่ากังวลเลยนะ” เขาพูดพร้อมกับระบายรอยยิ้มอ่อนโยนปลอบใจเธออีกครั้ง

    “อืม...นั่นสินะ ขอบใจ” คางาริเอ่ยตอบตะกุกตะกัก รู้สึกได้ว่าใบหน้าของเธอเริ่มร้อนผ่าวทันทีเมื่อชายหนุ่มส่งรอยยิ้มมาให้ จนเธอเองชักจะสงสัยว่าคงขึ้นสีแดงระเรื่อแล้วเป็นแน่แท้ หญิงสาวจึงหลุบสายตาลงต่ำจ้องมองเท้าตัวเองเป็นการแก้เขิน

    มือใหญ่ถูกยกขึ้นก่อนบรรจงเคาะประตูเสียงเบา ชั่วเวลานั่นเองที่เสียงกังวานใสไพเราะที่สุดเท่าที่เธอเคยได้ยินจะดังขึ้น

    “เข้ามาได้เลยค่ะ”

    หลังจากที่ประตูไม้บานใหญ่เบื้องหน้าถูกเปิดกว้างออก ภาพที่ปรากฏอยู่เบื้องหน้าทำเอาคางาริถึงกับอ้าปากค้าง... กิตติศัพท์ปานเทพธิดาของลักซ์ ไคลน์ที่เธอได้ยินมาดูท่าจะใช้ไม่ได้จริงๆ...

    ก็ภาพที่เธอเห็นอยู่น่ะ มันยิ่งกว่านางอัปสรสวรรค์เสียอีกนี่นา!!

    หญิงสาวร่างบางระหงกำลังนั่งพับเพียบรอเธออยู่กลางห้อง ชุดสีขาวบริสุทธิ์ปักลูกไม้แผ่กระจายล้อมร่างได้สัดส่วนของเธอได้อย่างสมบูรณ์แบบ เส้นผมสลวยสีชมพูหวานถูกปล่อยให้ยาวลงมาถึงกลางหลัง ผิวเนียนละเอียดขาวผ่องทำให้เธอดูเปล่งประกายเจิดจรัส งดงามเสียยิ่งกว่ารูปวาด! ล้อมรอบตัวเธอนั้นเต็มไปด้วยเด็กหลากหลายวัยประมาณ 10 คนได้ กำลังนอนเอนตัวราบกับพื้นเหมือนกำลังรอฟังอะไรสักอย่างจากเธออยู่ นัยน์ตาสีฟ้าน้ำทะเลคู่สวยหันมาสบตาเธอและคิระ พร้อมกับรอยยิ้มหวานต้อนรับอย่างอบอุ่น

    “ชั้นดีใจเหลือเกินที่คุณไม่เป็นไรแล้วนะคะ คุณคางาริ” เสียงไพเราะเสนาะหูกล่าวทัก ทำเอาคนถูกทักถึงกับนิ่งเงียบพูดไม่ออกไปในบัลดล

    “เอ่อ.....อ่าค่ะ...”

    ลักซ์ก้มหน้าลงมองเด็กๆ ข้างตัวก่อนจะเอ่ยแนะนำเธอเสียงใส

    “เด็กๆ จ๊ะ วันนี้พวกเรามีแขกมาใหม่นะ เธอชื่อคุณคางาริจ๊ะ” สิ้นคำกล่าวเด็กๆ ทั้งหลายต่างก็ผุดลุกขึ้นวิ่งกรูกันไปทักทายสาวน้อยผมทองที่บัดนี้หน้าขึ้นสีไปเรียบร้อยแล้วด้วยความสนอกสนใจ

    “ผมชื่อ แมทนะครับพี่คางาริ!” เด็กชายตัวเล็กผมสีบลอนด์ทองเอ่ยทักขึ้นเป็นคนแรก

    “หนูชื่อมาเรียค่ะ!” เด็กสาวผู้มีเรือนผมดำสนิทที่ถูกรวบเป็นหางม้าตะโกนแข่งพลางกระโดดหยองแยง

    ท่าทางกระตือรือร้นของเด็กๆ เหล่านั้นทำเอาคนที่เดิมประหม่าอยู่แล้วยิ่งประหม่าเข้าไปอีก เหล่าเด็กน้อยที่บริสุทธิ์และไร้เดียงสากำลังฉีกยิ้มแก้มปริต้อนรับเธอด้วยความยินดี...แต่ทว่าเธอกับมองเห็นประกายบางอย่างเจืออยู่ในแววตาอันสดใสของพวกเขาเหล่านั้นด้วย...

    “เอาล่ะนะเด็กๆ” คิระเอ่ยเรียก

    “ออกไปเล่นข้างนอกกันดีกว่าไหม?” เด็กทั้งหลายรีบพยักหน้าแทบไม่ทัน ก่อนวิ่งกรูกันเข้าไปหา ‘คุณพี่คิระ’ ที่กำลังเปิดกระจกเลื่อนบานใสแจ๋วออกพร้อมกับเดินนำไปยังสนามหญ้าข้างหลังบ้าน

    ความโล่งใจเกิดขึ้นในทันที ขณะที่คางาริกำลังจะเดินตรงเข้าไปหาลักซ์เธอก็ต้องชะงักเมื่อรู้สึกถึงแรงดึงเบาๆ บริเวณชายเสื้อ เมื่อหันกลับมาก็พบเด็กสาวร่างเล็กเจ้าของเรือนผมสีม่วงลาเวนเดอร์กำลังใช้สายตาสีเขียวมรกตที่เธอรู้สึกคุ้นเคยแปลกๆ จ้องมองมาที่เธอ สาวน้อยคนนี้อยู่ในชุดกระโปรงจีบสีแดงสดประดับด้วยริบบิ้นเส้นเล็กๆ สีขาวดูน่ารักน่าชังยิ่ง

    ความเอ็นดูผุดขึ้นในใจ ก่อนร่างบางจะทรุดตัวลงนั่งคุกเข่าข้างเด็กน้อยช้าๆ

    “ไงจ๊ะ” คางาริเอ่ยทักเด็กสาวเสียงเบาๆ ก่อนขยับมือไปลูบไล้เสื้อผ้าฟูฟ่องแสนน่ารักของเด็กสาวเล่นด้วยความสนใจ
    นัยน์ตาสีเขียวมรกตส่องประกายระริกขณะที่เจ้าหนูตัวน้อยเงยใบหน้าขาวขึ้นสบตาเธอตรงๆ

    “คุณรู้จักพี่ชายหนูใช่ไหมคะ?”

    คางาริกะพริบตาถี่ๆ เป็นคำตอบ

    “พี่ชายหนูงั้นเหรอ?”

    “พี่เขาทำงานที่ ZAFT น่ะค่ะ”

    คางาริหลุบตาลงมองชุดเครื่องแบบที่เธอใส่อยู่ก่อนส่ายหน้าเบาๆ “ขอโทษนะ พี่เพิ่งจะมาใหม่ ไม่รู้จักใครเท่าไหร่หรอก”

    ตอนนั้นลักซ์เพิ่งจะเดินออกมาจากครัวพร้อมกับน้ำชาและขนมปังกรอบในมือพอดี หญิงสาวชะงักครู่หนึ่ง ก่อนจะวางถาดขนมลงบนโต๊ะไม้เนื้อดีและเดินตรงเข้ามาหาเธออย่างแช่มช้า

    เด็กสาวคนนั้นถอนหายใจเบาๆ ก่อนขยับรอยยิ้มกว้างขึ้นฉายแทน

    “แต่ยังไง...ช่วยรับนี่ไว้ด้วยนะคะ”

    ดอกเดซี่สีหวานถูกยื่นส่งมาให้เธอ คางาริมองดอกไม้สีสวยในมือก่อนตวัดสายตากลับไปมองลักซ์ซึ่งพยักหน้าเห็นด้วยแล้วก็ยิ้มเบาๆ

    “แล้วพี่จะหาทางเอาไปให้พี่ชายหนูแล้วกันนะ”

    เด็กสาวตัวน้อยฉีกยิ้มแก้มแทบปริ ก่อนร่างกลมๆ จะวิ่งพรวดตามเพื่อนๆ ออกไปยังสวนหลังบ้าน คางาริมองภาพนั้นด้วยรอยยิ้มก่อนคิ้วบางจะเริ่มมุ่นเข้าหากัน

    “แล้วชั้นจะไปหาพี่ชายของหนูได้ที่ไหนกันล่ะเนี่ย?”

    “คุณรู้จักพี่ชายของเธอดีทีเดียวล่ะค่ะ” เสียงใสๆ ที่เอ่ยตอบทำให้เธอต้องหมุนตัวกลับไปมองคนพูดทันที

    “หมายความว่ายังไง? แล้วเด็กคนนั้นชื่ออะไรเหรอคะ?”

    ลักซ์ขยับรอยยิ้มบางส่งมาให้เธอ ก่อนเอ่ยตอบช้าชัด

    “ลีนัวร์ค่ะ...ลีนัวร์ ซาล่า...”

    ---------------------------------To Be Continued...
  8. kumi

    kumi Active Member

    EXP:
    805
    ถูกใจที่ได้รับ:
    0
    คะแนน Trophy:
    36
    Re: [G-Seed Fiction แปล] Princess' Sonata (กำลังจะลงตอนใหม่)

    CHAPTER 6 -- ระหว่างน้ำชายามบ่าย

    บรรยากาศรอบด้านดูขมุกขมัวไปหมด ท้องนภายามค่ำคืนเริ่มหม่นมองพร้อมกับหยาดน้ำฟ้าเย็นฉ่ำที่ค่อยๆ รินไหลลงมาอย่างไม่มีทีท่าจะหยุดหย่อน สายลมหวีดหวิวกรรโชกแรงเริ่มก่อตัวหมุนเร็วขึ้นเรื่อยๆ

    เหล่าธรรมชาติช่างไม่ปราณีเด็กชายวัยรุ่นคนหนึ่งที่กำลังวิ่งตากฝนพลางสอดส่องสายตาหาที่กำบังเลยแม้แต่น้อย เด็กชายวิ่งผ่านถนนอันชื้นแฉะพลางใช้มือเล็กๆ ของเขาบังตัวให้เปียกน้อยที่สุด ในใจนึกหงุดหงิดอยู่นิดๆ ที่ตัวเองไม่ได้เตรียมพกร่มมาด้วย

    “ข่าวด่วนขณะนี้ : Junius Seven หลุดจากแรงดึงดูดและระเบิดออกเมื่อเวลา 12 : 05 นาฬิกาตามเวลาท้องถิ่น จำนวนผู้เสียชีวิตยังไม่สามารถสรุปได้แน่ชัดในขณะนี้ แต่มีผู้รอดชีวิตจำนวนหนึ่งได้หลบหนีมาพร้อมกับยานกู้ชีพแล้ว”

    “ส่วนสาเหตุของการระเบิดยังไม่สามารถสรุปได้แน่ชัด...”


    หลังจากฟังประกาศข่าว เส้นเลือดที่ไหววนอยู่ในร่างกายพลันเย็บเฉียบ เด็กหนุ่มชะงักฝีเท้าทันที นัยน์ตาสีมรกตคู่สวยเบิกกว้างตวัดจ้องกลับไปยังจอโทรทัศน์ขนาดใหญ่เบื้องหน้า

    ภาพการระเบิดของ Junius Seven ถูกฉายให้เขาเห็นต่อหน้าต่อตา!

    “ท่านแม่...” เสียงแหบพร่าเล็ดรอดริมฝีปากบางได้รูปเบาๆ โดยไม่เสียเวลาคิดแม้ซักนาที เด็กชายรีบวิ่งรุดไปยังท่าอากาศยานอวกาศที่อยู่ใกล้ที่สุดทันที

    เขารู้สึกได้ถึงหยาดน้ำตาอุ่นๆ ที่ไหลคลออยู่เต็มเบ้าขณะที่เจ้าตัวเร่งฝีเท้าให้เร็วขึ้นเรื่อยๆ ทั้งที่ขาทั้งสองข้างทั้งเหนื่อยล้าและอ่อนโรยไปหมดจนแทบจะวิ่งต่อไปไม่ไหวอีกแล้ว ทว่าความรู้สึกอัดแน่นที่สุมอยู่ในจิตใจกลับทำให้เขาต้องวิ่งต่อไป

    นี่เป็นความฝันใช่ไหม...!? ใช่ไหม!? ใช่สิ นี่เป็นความฝันแน่ๆ อัสรัน! ตื่นเดี๋ยวนี้!!

    ถ้อยคำพูดเดิมๆ วนเวียนอยู่ในหัวซ้ำแล้วซ้ำเล่า พร้อมกับคำพร่ำภาวนาในใจที่เฝ้าพึงอ้อนวอนต่อพระเป็นเจ้า...

    ขอร้อง แค่คนๆ เดียวเท่านั้น...คนเดียวเท่านั้น...

    ท่านแม่...! ท่านแม่!!


    อัสรันวิ่งพรวดเจ้าไปในท่าอากาศยานเบื้องหน้าทันที เหล่าสื่อมวลชนหลากหลายคนรีบกรูเข้ามาขอสัมภาษณ์เขากันยกใหญ่ ที่นี่คือที่ๆ เหล่ายานกู้ชีพมาลงจอดไว้ เด็กหนุ่มรีบเอี้ยวตัวหลบพลางปาดน้ำตาที่ไหลคลอเบ้าสองข้างออกทันที เมื่อสายตาไปสะดุดอยู่กับร่างหนึ่งที่คุ้นเคย

    ร่างสูงใหญ่ของชายหนุ่มวัยกลางคนยืนอยู่เบื้องหน้า เขาอยู่ในชุดสีม่วงลาเวนเดอร์ขลิบด้วยสีทองและสีดำ...เครื่องแบบยศสูงสุดของ ZAFT! ชายคนนั้นเดินแยกหลบเข้าไปในทางเดินยาวสีขาวผ่านประตูอัตโนมัติบานใหญ่พร้อมกับการ์ดคุ้มกันจำนวนหนึ่ง

    อัสรันตัดสินใจเดินสาวเท้าตามบุรุษสูงวัยผู้นั้นไปอย่างรีบเร่ง

    ห้องสีขาวขนาดใหญ่ที่เขาเดินเข้าไปนั้นมียานกู้ชีพเพียงสองลำจอดเทียบท่าอยู่ บรรยากาศรอบด้านนั้นเงียบสงัด นอกจากเสียงเด็กทารกที่ไม่รู้เรื่องราวกำลังแผดร้องไห้จ้าเท่านั้น

    เด็กหนุ่มวิ่งพรวดเข้าไปหาผู้อาวุโสกว่าตรงหน้าทันที

    “ท่านพ่อ!” เด็กชายวัย 17 ปีเอ่ยเรียกขณะเอื้อมมือกร้านไปคว้าแขนผู้เป็นบิดาไว้แน่น พลางโวยวายเสียงลั่น

    “ท่านพ่อ! ท่ามแม่อยู่ที่นั่น!! ที่ Junius Seven!! ท่านบอกผมว่าอยากจะไปหาชีวิตสงบๆ ห่างไกลจาก Aprilius One แค่พักหนึ่งเท่านั้น! ท่านพ่อ ท่านแม่ยังปลอดภัยดีใช่ไหม! ใช่ไหมครับ!?” เด็กชายตะโกนโหวกเหวก ไม่สนใจด้วยซ้ำว่าเขากำลังทำลายความเงียบและบรรยากาศตึงเครียดทั้งมวลลง

    แพทริก ซาล่า บุรุษผู้เป็นทั้งพ่อบังเกิดเกล้าและประธานสภาในขณะนั้นตัวสั่นเทิ้มด้วยโทสะ หยาดน้ำใสๆ ไหลเอ่อเต็มสองตา ชายผู้ทรงคุณวุฒิสูดลมหายใจลึกเพื่อสะกดกลั้นอารมณ์

    เขาเบือนหน้าอันเต็มไปด้วยความโศกเศร้ามาหาบุตรชายเพียงคนเดียวของเขาช้าๆ ริมฝีปากแห้งผากเอ่ยตอบคำถามด้วยน้ำเสียงแหบพร่า

    “อัสรัน...แม่ของลูก ลีนัวร์...เธอ…ตายแล้ว...”

    .......ไม่จริง!...ท่านพ่อโกหก...ท่านแม่...

    ท่านแม่…!!


    “ไม่!” นัยน์ตาสีเขียวมรกตพลันเบิกกว้างทันที! ร่างสูงสะดุ้งตื่นขึ้นทันควัน มือกร้านจะถูกยกขึ้นเสยเส้นผมเล็กละเอียดสีน้ำเงินที่โชกไปด้วยเหงื่อพลางปรับลมหายใจให้เป็นปกติอีกครั้ง อัสรันถอนหายใจแผ่วเบา

    นี่เรา...หลับไปหรือนี่...

    ความคิดแรกที่ผุดขึ้นมาในสมองหลังจากความทรงจำอันโหดร้ายผ่านไป ชายหนุ่มเกลียดตัวเองในเวลานี้ที่สุด...เขาแอบงีบงั้นหรือนี่!? ตลอดชีวิตการทำงานของเขา อัสรันไม่เคยแอบงีบหลับระหว่างทำงานมาก่อนเลย

    ประธานสภาแห่ง ZAFT ผ่อนลมหายใจเฮือกใหญ่ ก่อนตวัดนัยน์ตาคู่สวยกลับไปมองนาฬิกาดิจิตอลบนเครื่องคอมพิวเตอร์ตัวบางตรงหน้าอีกครั้ง...เวลา 9 : 35 นาฬิกาแล้ว...

    นี่ชั้นเผลอหลับไปได้ 5 นาทีเต็มๆ เชียวหรือนี่!? บ้าชิบ...

    เขาคิดอย่างหัวเสีย ก่อนเอนตัวลงบนเก้าอี้บุนวมสีดำสนิทตัวเดิมพลางหลับตาลงช้าๆ

    ท่านแม่....

    ใช่...เขายังจำได้ดีถึงเหตุการณ์ในวันนั้น...เนเชอรัล...สาเหตุสำคัญที่ทำให้บุพการีอันเป็นที่รักยิ่งของเขาต้องตาย...

    ความคิดวูบหนึ่งผุดขึ้นมาในสมอง ชายหนุ่มสะดุ้งสุดตัวก่อนจะตวัดสายตากลับไปที่ปฏิทินอันเล็กๆ บนหน้าจออีกครั้ง รอยยิ้มบางเบาผุดขึ้นบนใบหน้าคมคาย ก่อนน้ำเสียงอ่อนโยนจะแว่วตามมาในเวลาไล่เลี่ยกัน

    “ท่านแม่ไม่ต้องห่วงหรอกครับ...ผมไม่มีทางลืมวันเกิดท่านอยู่แล้ว...”

    + + + + + +

    “เธอ...หมายความว่ายังไง?” ถ้อยคำตะกุกตะกักถูกเรียบเรียงขึ้นอย่างยากลำบาก เนื่องจากสมองผู้พูดบัดนี้มึนงงไปหมด ไม่รู้ว่าควรจะเริ่มอะไรจากตรงไหนก่อนดี

    ใครที่ไหนมันจะไปเชื่อล่ะว่า ประธานซาล่าแห่ง ZAFT มีน้องสาวที่แสนน่ารัก ใส ซื่อ บริสุทธิ์อย่างนั้น!!!

    ต่างกันราวกับฟ้ากับเหวจริงๆ....

    ลักซ์หัวเราะคิกคักกับอากัปกิริยาของคู่สนทนา ก่อนเสียงหวานจะเอ่ยตามมา

    “จริงสิ รับน้ำชาก่อนไหมคะ?” ขาดคำเธอก็เอื้อมมือไปหยิบแก้วกระเบื้องเนื้อดีเคลือบสีลายดอกไม้กุ๊กกิ๊กมาตรงหน้า มือเรียวสวยรินชาจีนหอมกรุ่นลงไปอย่างเบามือ ก่อนเลื่อนแก้วสีขาวใบเล็กนั่นให้หญิงสาวผมทองที่นั่งตรงข้ามพร้อมกับรอยยิ้ม พลางเบนนัยน์ตาสีฟ้าน้ำทะเลเหม่อมองทิวทัศน์ภายนอกคฤหาสน์อย่างสบายอารมณ์

    “เอ่อ คุณหนูไคลน์คะ คุณหมายความว่ายังไงเรื่องลีนัวร์เป็นน้องสาวของท่านประธานซาล่าน่ะ” คางาริกล่าวเริ่มบทสนทนา

    รอยยิ้มหวานระบายประดับใบหน้างดงามทันที

    “เรียกดิฉันว่าลักซ์เฉยๆ ดีกว่าค่ะ” คำกล่าวที่คนฟังชะงักไปนิดหนึ่ง ก่อนจะพยักหน้าตามอย่างว่าง่าย

    ลักซ์ยกถ้วยชาขึ้นจิบเบาๆ ก่อนจะเอ่ยตอบข้อสงสัยเนิบๆ

    “อย่างที่คุณคางาริเข้าใจแหละค่ะ ลีนัวร์เป็นน้องสาวของอัสรัน...และเป็นแม่ของเขาด้วย”

    คนที่การประมวลผลน้อยมันก็ยังน้อยอยู่เหมือนเดิม เพราะไอ้สมองฝืดๆ นั่นตีความคำพูดคลุมเครือที่ส่งมาให้ไม่ออกเลยซักนิดเดียว

    “เอ่อ...อะไรนะคะ!?”

    “ผู้หญิงที่ชื่อลีนัวร์ ซาล่าน่ะ จริงๆ เป็นคุณแม่ของอัสรันน่ะค่ะ เธอไปพักร้อนอยู่บน Junius Seven ตอนที่เกิดเหตุระเบิด” หญิงสาวอธิบายเสียงแผ่ว

    “นั่นเป็นช่วงเวลาที่เจ็บปวดที่สุดในชีวิตของอัสรันเลยก็ว่าได้ค่ะ เขาสูญเสียความหวังทุกอย่าง และไม่เคยยิ้มอีกเลยนับตั้งแต่นั้นมา ชีวิตเขาก็เหมือนกับตุ๊กตาที่อยู่ไปวันๆ โดยปราศจากความรู้สึก ราวกับ...ราวกับว่า...” ผู้พูดหยุดเล็กน้อย ก่อนยกมือไปวางไว้แนบอกพลางหลับตาลงช้าๆ

    “เขา...สูญเสียหัวใจไปแล้ว...”

    คำกล่าวนั้นเรียกความรู้สึกเจ็บแปลบแปลกๆ แล่นกระทบจิตใจคนฟังทันที แน่นอน ถึงแม้คางาริจะเกลียดชังอัสรัน ซาล่าขนาดไหนก็ตาม แต่เธอก็เข้าใจความรู้สึกนั้นดีว่า...การสูญเสียใครสักคนที่เรารักมากนั้น...มันเจ็บปวดเพียงใด...

    “นับแต่นั้นมา คุณพ่อของเขาก็เอาแต่จมปลักอยู่กับงาน เพื่อที่จะลืมเรื่องการสูญเสียภรรยาของเขา คุณลีนัวร์เป็นคนอ่อนโยนมากๆ ค่ะ เธอเปรียบเสมือนแสงสว่างของครอบครัว เป็นตัวแปรสำคัญที่ทำให้ทุกอย่างดำเนินไปได้ด้วยดี”

    หญิงสาวตวัดนัยน์ตาสีฟ้าใสทอดมองภาพคิระกำลังเป็นกับพวกเด็กๆ นอกหน้าต่างบานใหญ่ในห้องรับแขกด้วยรอยยิ้มบางเบา

    “แล้ววันหนึ่ง อัสรันเกิดไปสะดุดกับหนังสือพิมพ์ฉบับหนึ่งเข้า เขาเห็นรูปเด็กผู้หญิงหน้าตาน่ารักผู้มีผมสีม่วงอ่อนและนัยน์ตาสีเขียวสดใสเข้าค่ะ เธอเป็นผู้รอดชีวิตจากเหตุการณ์ระเบิดนั้น แต่น่าเสียดายที่เราไม่สามารถสืบค้นประวัติใดๆ ของเธอได้ ดังนั้นอัสรันจึงตัดสินใจรับเธอไว้ในอุปการะตั้งแต่ตอนที่เขาดำรงตำแหน่งประธานสภา” เธอยังคงอธิบายต่อไป

    “เขาพาเธอมาหาชั้นที่นี่ค่ะ เพราะเขาไม่มีความรู้เรื่องการเลี้ยงเด็กเลยสักนิด ชั้นจึงยินดีที่จะดูแลเธอ พร้อมๆ กับคิระ ตอนนั้นเราทำเอกสารกัน แล้วอัสรันก็เป็นคนตั้งชื่อให้เธอค่ะ...”

    “ลีนัวร์...ลีนัวร์ ซาล่างั้นหรือ?” คางาริอุทานอย่างไม่อยากจะเชื่อ

    ลักซ์พยักหน้ารับ “ลีนัวร์ ซาล่า...ตัวแทนแห่งความทรงจำของคุณแม่ที่รักยิ่งของเขา...หญิงสาวผู้ละม้ายคล้ายคลึงกับเธอราวกับพิมพ์เดียวกันไงคะ...”

    “แล้ว...ลีนัวร์รู้เรื่องนี้รึเปล่า?”

    “รู้สิคะ” สิ้นคำตอบทุกอย่างก็พลันเงียบสนิทลงอีกครั้ง คางาริทบทวนคำกล่าวของลักซ์ซ้ำไปซ้ำมาหลายครั้ง แม้กระนั้นส่วนหนึ่งในจิตใจเธอก็ยังไม่อยากจะเชื่ออยู่ดีว่าคนชั่วร้ายอย่างอัสรัน ซาล่าจะยอมรับเด็กเล็กๆ คนหนึ่งมาไว้ในอุปการะ

    มันแทบจะเป็นไปไม่ได้เลยด้วยซ้ำแต่ว่า...มันก็เป็นความจริง...

    นัยน์ตาสีอำพันเหลือบมองเด็กสาวตัวน้อยในชุดกระโปรงบานแฉ่งนอกหน้าต่างด้วยรอยยิ้มบาง ลีนัวร์กำลังนั่งจุมปุ๊กอยู่บนพื้นหญ้าใต้ร่มไม้ใหญ่ อ่านหนังสือนิทานเล่มหนาอยู่เพียงลำพัง รอยยิ้มสดใสประดับแต้มใบหน้าอ่อนเยาว์นั้น รอยยิ้มที่คล้ายคลึงกับในความทรงจำของเธอเหลือเกิน...เหมือนรอยยิ้มหาดูยากที่เขา...อัสรัน ซาล่าเคยยิ้มให้เธอ...

    “เล่าเรื่องของคุณให้ชั้นฟังบ้างได้ไหมคะ คุณคางาริ” เสียงหวานใสของคุณหนูตระกูลไคลน์ดังขึ้นทำเอาเธอหลุดจากภวังค์ในทันใด สาวน้อยผมทองทำหน้าตาหรอหราอยู่ครู่ใหญ่ ก่อนจะเอ่ยเล่าประวัติเดิมๆ ที่เธอสร้างขึ้นให้สตรีหน้าหวานฟัง

    คางาริเริ่มเล่าตั้งแต่ตอนที่คิซากะพบตัวเธอและรับเธอมาเป็นเด็กในอุปการะ พูดเรื่องที่ว่าเธอชอบอาหารรสจัดมากๆ ลักษณะนิสัยของเธอที่ใครๆ ชอบติเตียนว่ากระโดกกระเดกไม่เหมือนผู้หญิง รวมไปถึงการเกลียดการไว้ผมยาวและกระโปรงสั้นๆ โดยไม่รู้ตัวคางาริก็เผลอเล่าเรื่องต่างๆ ของเธอให้หญิงสาวตรงหน้าฟังจนหมดเปลือกเสียแล้ว! เหลือแต่เพียง ประวัติความเป็นมาที่แท้จริงของเธอเท่านั้นแหละ ที่ยังคงยั้งปากไว้...

    “คุณนี่น่าสนใจจริงๆ เลยนะคะ!” ลักซ์กล่าวพลางหัวเราะคิกคัก

    คำชมตรงๆ ของหญิงสาวตรงหน้าทำเอาใบหน้าขาวเริ่มขึ้นสีชมพูปลั่ง

    “อ่า ชั้นว่าคำนั้นคงไม่เหมาะกับชั้นเท่าไหร่ละมั๊ง”

    สตรีร่างบางส่ายหน้าแผ่วเบา “แม้คุณจะดูแปลกไปบ้าง แต่ก็มีเสน่ห์น่ารักดีออกนะคะ”

    ใบหน้าที่แต่เดิมขึ้นสีเรื่อๆ อยู่แล้วยิ่งแดงหนักจนคนฟังต้องก้มหน้างุดๆ ยกน้ำชาขึ้นจิบทำท่าไม่รู้ไม่ชี้กลบเกลื่อน พลางเหลือบนัยน์ตาสีน้ำผึ้งไปมองหญิงสาวหน้าสวยตรงหน้าเป็นพักๆ

    ผู้หญิงคนนี้...เป็นคนที่อยู่ด้วยแล้วสบายใจจริงๆ ...ตรงข้ามกับลักซ์ ไคลน์ที่ชั้นคิดไว้ลิบลับเลย!

    เธอคิดในใจ ก่อนจะเอ่ยเริ่มบทสนทนาใหม่บ้าง

    “ลักซ์ แล้วเรื่องของเธอล่ะ?” คนถูกเรียกชื่อชะงักเล็กน้อย ก่อนชี้นิ้วมาที่ตัวเองพลางเอียงคอถามเสียงใส

    “ชั้นเหรอคะ?” เธอนิ่งเงียบไปสักพักหนึ่งก่อนจะเอ่ยต่อ

    “ชั้นชอบสีชมพูค่ะ”

    คำตอบที่คนถามต้องขยับยิ้ม “นั่นสิน่ะ เห็นชัดอยู่แล้วล่ะ” คางาริกล่าวปนขำๆ

    เลดี้ตระกูลไคลน์ยิ้มรับ ก่อนเริ่มเอ่ยประวัติย่อๆ ของตนเองบ้าง

    “คุณพ่อของชั้นชื่อซีเกล ไคลน์ค่ะ ส่วนคุณแม่ท่านเสียไปตั้งแต่ตอนที่ชั้นเกิดได้ไม่นาน ชั้นจึงเป็นลูกคนเดียว ไม่มีพี่น้องคนอื่นๆ เลยค่ะ” พูดพลางยกน้ำชาในแก้วกระเบื้องเคลือบเนื้อดีขึ้นจิบเบาๆ

    “ชั้นได้พบกับอัสรันและก็คิระตอนอายุ 5 ขวบได้มั้งคะ ตอนนั้นชั้นยังจำได้ดีเลยทีเดียว...” คำพูดหยุดช่วงหนึ่ง ก่อนเจ้าหล่อนจะหลับตาพริ้มด้วยสีหน้าชวนฝัน ในใจคงจะนึกย้อนไปถึงความทรงจำอันมีค่าในตอนนั้น

    “ตอนนั้นชั้นหลงทางในเมืองค่ะ พอเริ่มหาทางไปไม่เจอ ชั้นก็หยุดวิ่งและเริ่มร้องไห้โฮ จนกระทั่งมีเด็กผู้ชายคนหนึ่งวิ่งเข้ามาหา ถามว่าทำไมชั้นถึงร้องไห้ ชั้นจึงตอบเขาไปว่าชั้นหลงทาง เด็กคนนั้นยิ้มให้ชั้น ก่อนจะพูดปลอบว่า เขาจะเป็นคนพาชั้นไปส่งเอง ทุกอย่างจะต้องเรียบร้อย อย่าร้องไห้เลยนะ...”

    คางาริเบิกนัยน์ตากว้าง พลางเลิกคิ้วขึ้นสูงเป็นเชิงถาม

    “แล้วเจ้าเด็กนั่นก็กลายเป็นอัส...เอ่อ ชั้นหมายถึง ประธานซาล่างั้นเหรอ!?” เธอล่ะนึกอยากหยิกตัวเองแรงๆ สักทีจริงๆ พอลักซ์เรียกตาประธานซาล่านั่นว่าอัสรันบ่อยๆ เข้า เธอเองก็ชักจะติดไปอีกคนเสียแล้วสิ…

    แน่นอนว่าหญิงสาวผู้งดงามตรงหน้านี้ไม่ได้สะกิดใจกับคำพูดเธอแม้แต่น้อย เธอส่ายหน้าเบาๆ ก่อนขยับรอยยิ้มกว้าง

    “ไม่ใช่ค่ะ เด็กผู้ชายคนนั้นคือคิระต่างหาก พอเขาพาชั้นกลับบ้าน คุณพ่อก็วิ่งเข้ามาโอบชั้นใหญ่เลย ปากก็พร่ำบอกแต่ว่าเขาเป็นห่วงชั้นมาก แต่พอชั้นจะหันไปเอ่ยขอบคุณเขา...คิระก็ไปเสียแล้ว...”

    “หลังจากนั้นอีก 5 ปีต่อมา ชั้นก็ได้พบกับคิระอีกครั้งค่ะ แต่ครั้งนี้มีอัสรันมาด้วย ตอนนั้นชั้นเดินทางไปเยี่ยมชม Lunar city เป็นครั้งแรก ชั้นตกใจมากเลยทีเดียวที่เขายังจำชั้นได้ แถมจำเหตุการณ์ตอนนั้นได้ละเอียดยิบเสียด้วยสิคะ” เธอพูดพลางหัวเราะคิกคัก

    “แล้ว...ทำไมเขาถึงจำได้ล่ะ?” คางาริถามอย่างใคร่รู้

    “ไม่รู้เหมือนกันค่ะ”

    “หา?”

    “เขาบอกว่าเขาเองก็ไม่รู้เหมือนกันค่ะ”

    คางาริชักสีหน้าแหยเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยแซว “ก็สมเป็นหมอนั่นอยู่หรอก”

    “นั่นสินะคะ”

    “แล้วประธานซาล่าตอนนั้นเป็นยังไงบ้างล่ะ” เธอเอ่ยถามต่อ โน้มตัวไปข้างหน้าอย่างคนอยากรู้เต็มแก่

    ลักซ์เบือนสายตาลงมองช่อดอกไม้สีแดงสดข้างตัวพักหนึ่ง ก่อนแย้มริมฝีปากตอบ

    “อืม ตอนนั้นเขาก็เป็นเหมือนกับเจ้าชายเจ้าเสน่ห์น่ะค่ะ อีกนัยหนึ่งก็เหมือนกับนักรบในชุดเกราะแสนสง่างาม”

    ใช้เวลาครู่หนึ่งในการกะพริบตาถี่ๆ เพื่อตีความข้อมูลที่ถูกส่งเข้ามา

    เจ้าชายเจ้าเสน่ห์งั้นเหรอ...เฮอะ! แกล้งทำล่ะสิไม่ว่า!

    ราวกับจะเดาความคิดเธอออก สาวน้อยหน้าหวานที่นั่งอยู่ตรงข้ามขยับยิ้มก่อนกล่าวเสียงใส

    “อัสรันเป็นคนสุขุมและสงบเสงี่ยมมากค่ะ ตอนที่ชั้นพบเขาครั้งแรก เขายิ้มให้ชั้นด้วย รอยยิ้มเดียวกับที่ละลายหัวใจสาวน้อยหลายต่อหลายคนมาแล้วนั่นแหละค่ะ”

    คราวนี้เล่นเอาคางาริแทบจะลำลักเลยทีเดียว

    อัสรัน ซาล่า....หมอนี่เป็นปีศาจแห่งการเสแสร้งจริงๆ เลยให้ตายสิ!!

    “จริงๆ แล้วอัสรันเป็นคนใจดีมากๆ เลยนะคะ เขามักจะรับผิดชอบต่อการกระทำของเขาเสมอ เขาเป็นคนฉลาด ทั้งยังอ่อนโยนมากอีกด้วย...”

    คราวนี้ไม่ต้องแทบจะล่ะ เธอไอโขลกๆ ออกมาดังๆ เลยทีเดียวเชียว

    ซะทีไหนกัน อีตาบ้านี่มันเป็นปีศาจต่างหากล่ะ! สร้างภาพหลอกลวงผู้คนแบบนี้...ปีศาจภาพหลอนชัดๆ!!

    “ชั้นยังรู้สึกตกใจไม่หายเลยนะคะที่เราทั้งคู่ได้หมั้นหมายกัน...ไม่น่าเชื่อเลยจริงๆ”

    “ใช่ๆ ไม่น่าเชื่อมากๆ เลยด้วย! คุณสองคนน่ะต่างกันอย่างชักฟ้ากับเหวแนะ ลักซ์เธอน่ะนะ...แสนจะดีแสนดี ส่วนหมอนั่น...ฮึ๋ย~ นรกส่งมาเกิดรึเปล่าก็ไม่รู้!” คำอธิบายของสาวผมทองทำเอาสตรีผมสีชมพูอดจะหัวเราะเบาๆ อย่างขันๆ เสียไม่ได้

    “แต่อัสรันเขาทำตัวน่ารักมากเวลาอยู่กับชั้นนะคะ” คำกล่าวที่แทบจะทำเอาคนฟังลำสักน้ำชารอบสอง

    “อะ....อะไรนะ!?” คางาริทวนคำไปอย่างไม่เชื่อหู แต่คุณหนูไคลน์กลับเพียงแค่ระบายรอยยิ้มหวานกลับมาอย่างมีเล่ห์นัยเท่านั้น

    “คุณคางาริล่ะคะ คุณคิดว่าอัสรันเป็นคนยังไงเหรอคะ?” สิ้นคำถาม แม่เจ้าประคุณก็ร่ายตอบแทบจะทันทีโดยไม่ต้องเสียเวลาคิด

    “ตาบ้านั่นน่ะงี่เง่า! นรกส่งมาเกิดจริงๆ!! ทั้งหยิ่งผยอง อวดดี เห็นแก่ตัว แถมยังปากเสียอีกด้วย...อ๊ะ ชั้นหมายถึง ...ไปนิดหนึ่งน่ะ” คางาริรีบหุบปากทันควัน เมื่อรู้ตัวว่ากล่าวหมิ่นประมาทคู่หมั้นของสาวสวยตรงหน้าไปเสียแล้ว แต่ลักซ์เพียงแค่อมยิ้ม ก่อนจะกล่าวต่อเรียบๆ

    “ถูกครึ่งเดียวค่ะ....”

    “ครึ่งเดียว...?” คางาริทวนถามอย่างงุนงงที่คู่สนทนากลับยอมรับถ้อยคำเหล่านั้นโดยไม่มีการโต้แย้งใดๆ เลยแม้แต่น้อย...แม้จะเพียงแค่ครึ่งเดียวก็เถอะ...

    “ใช่ เพราะเธอลืมว่าเจ้าหมอนั่นน่ะเย็นชา ไร้ความรู้สึก แถมขีดแสดงอารมณ์ขันยังเป็น 0 อีกด้วยแน่ะ” เสียงห้าวๆ ที่แทรกขึ้นมาทำเอาคนฟังชะงักกึก เมื่อหญิงสาวทั้งสองหันไปยังที่มาของเสียงก็พบคิระที่จู่ๆ ก็โผล่มาจากไหนก็ไม่รู้กำลังเดินเข้ามาทิ้งตัวลงนั่งข้างสาวน้อยผมสีชมพูหวานเสียเฉยๆ

    “คิระ!” คางาริร้องเสียงหลง

    “อย่าใส่ใจมากนักเลยน่า คางาริ ผมล้อเล่นหรอก” คิระเอ่ยเย้า ขณะที่ลักซ์ต้องเบี่ยงตัวหลบไปกลั้นหัวเราะ

    คำกล่าวที่ทำเอาดวงหน้างามงอง้ำทันที “แหม! ชั้นอุตส่าห์ยอมรับแล้วเชียวนะ”

    คราวนี้ทั้งคู่ถึงกับหัวเราะฮาครืนพร้อมกันเลยทีเดียว

    “แต่ชั้นพูดจริงๆ นะคะ คุณคางาริ อัสรันไม่ใช่คนเลวร้ายอย่างที่คุณคิดหรอกค่ะ”

    + + + + + +

    “ฮัดเช่ย!!” เสียงจามดังๆ ที่เกิดขึ้นมิได้มาจากใครอื่น นอกจากชายหนุ่มร่างสูงเจ้าของเรือนผมสีน้ำเงินและดวงตาสีเขียวมรกตที่มักแฝงประกายดุๆ เอาจริงเอาจังอยู่เสมอคนนั้นนั่นเอง อัสรันถูสันจมูกไปมาอย่างหงุดหงิดใจก่อนจะเรียกสมาธิให้กลับไปอยู่กับการตรวจตราสภาพหุ่นรบขนาดยักษ์ตรงหน้าเหมือนเดิม

    ซึ่งภาพเหตุการณ์นั้นก็หาได้รอดสายตาสองคู่หูจอมแสบที่ยืนทำหน้าที่เดียวกันอยู่ข้างๆ ไปไม่...

    “เคยมีคนบอกชั้นไว้ว่า ถ้าจู่ๆ นายเกิดจามขึ้นมาโดยที่ไม่ได้เป็นหวัดละก็ แสดงว่ามีคนเขากำลังนินทานายกันอยู่แน่ะ” นายทหารหนุ่มผิวสีแทนออกความคิดเห็น ทำให้เพื่อนที่แสนจริงจังทั้งสองคนหันขวับกลับมามองโดยมิได้นัดหมายด้วยสายตา ‘เอาเรื่อง’ คิ้วเข้มๆ ของคนถูกว่ากระทบเลิกขึ้นเล็กน้อยอย่างแฝงความนัยเอาไว้ว่า...แกลองพูดมากกว่านี้ดูสิ...

    “แหม ชั้นก็แค่อยากจะช่วยให้บรรยากาศมันดีขึ้นเฉยๆ เองน่า!” ดีอัคก้าอุทธรณ์เบาๆ จริงอยู่ที่ตัวเขาเองชักจะเซ็งกับไอ้บรรยากาศตึงเครียดไร้การพูดจานี่เต็มแก่อยู่แล้ว

    โดยไม่ใส่ใจ อัสรันเพ่งสมาธิกลับไปที่หน้าจอสี่เหลี่ยมในอัศวินสีแดงของเขาเหมือนเดิม แม้ว่าสงครามสิ้นสุดไปแล้วก็ตาม แต่ ZAFT ก็ยังคงทำการทดลองและคิดค้นโมบิลสูทรุ่นใหม่ๆ ออกมาอยู่เรื่อยๆ หากแต่ไม่ใช่เพื่อความรุนแรง แต่เพื่อเป็นหุ่นยนต์ใช้แรงงานในระบบอุตสาหกรรมต่างหาก...

    “น่าเสียดายจริงเชียวที่ชั้นไม่ได้อยู่ที่นั่นเมื่อวานนี้...ไม่งั้นคงจะได้ดูของดี” เสียงเย้าแหย่กลั้วหัวเราะอย่างนี้คงจะเป็นใครไม่ได้นอกจากอิซาค เจ้าผู้บัญชาการหัวหงอกคนนั้น...คำพูดนั้นท่าทางจะปลุกกระแสได้มากพอดู เพราะหลังจากจบประโยคดีอัคก้าก็หมุนตัวหลบไปกลั้นหัวเราะทันที ผิดกับอัสรันที่ยังคงตีหน้าเฉยทำงานตรงหน้าต่อไป

    คงมีแต่คนโง่เท่านั้นแหละที่ไม่รู้ว่าสิ่งที่อิซาคกำลังพูดอยู่คือเรื่องอะไร...

    “แล้วเค้กนั่นรสชาติเป็นไงบ้างอัสรัน ถูกปากไหม?” ผู้บัญชาการหนุ่มเอ่ยถามต่ออย่างกวนๆ ทำเอาคนที่กำลังกลับเป็นปกติต้องหลุดหัวเราะพรืดไปอีกระลอกอย่างอดไม่อยู่

    หากแต่ประธานสภาหนุ่มเพียงขยับยิ้ม ก่อนเอ่ยคำสั้น

    “อร่อยมาก”

    คำตอบที่ทำเอารอยยิ้มกว้างที่ฉายอยู่บนหน้าหุบลงทันควัน ก่อนจะเปลี่ยนเป็นขมวดคิ้วแทน ขณะที่ดีอัคก้าปล่อยก๊ากออกมาฮาใหญ่อย่างไม่เก็บงำความขันไว้อีกต่อไป แต่คราวนี้ขำคนละเรื่องกับคราวที่แล้ว

    แหม่ ทำไมเขาจะไม่รู้ว่าเจ้าอิซาคมันคิดอะไรอยู่...มันตั้งใจจะกวนอัสรันน่ะสิ...แต่ท่าทางจะเหลว...

    จริงอยู่ที่อัสรันค่อนข้างจะเป็นคนเคร่งเครียด ทุกอย่างในหัวมีแต่คำว่างานๆ ๆ ๆ เท่านั้น แถมเจ้าหมอนี่มันยังใจเย็นเป็นบ้า! ยั่วเท่าไหร่ก็ไม่ขึ้น...จะมีใครผิดมนุษย์มนาไปกว่ามันอีกไหมเนี่ย...!?

    เมื่อเวลาผ่านไปพักหนึ่ง ชายหนุ่มผมน้ำเงินก็หยุดชะงักพลางหมุนนาฬิกาข้อมือออกมาดู ก่อนเอ่ยเสียงเครียด

    “โทษที ชั้นคงต้องขอตัวก่อน ติดประชุมแน่ะ” พอพูดจบร่างสูงก็ผลุนผลันเดินออกจากห้องไปทันทีโดยไม่กล่าวอะไรทิ้งท้ายต่อเลยแม้สักคำ...

    ดิอัคก้าเฝ้ามองร่างของเพื่อนสนิทเดินก้าวยาวๆ ออกจากห้องไปอย่างครุ่นคิดครู่หนึ่ง ก่อนวิจารณ์ออกมาเบาๆ

    “แปลก”

    คำสรุปสั้นที่คนกำลังอารมณ์บูดอย่างอิซาคผงกหัวตามทันทีโดยไม่ต้องคิด

    + + + + + +

    “โอ๊ยย ผมชั้น!! เลิกยุ่งกับผมชั้นเสียทีเถอะ ขอร้อง!!!.....นี่! ชั้นบอกให้ปล่อยผมชั้นยังไงล่ะ!!” หญิงสาวผมสีชมพูหวานกลั้นเสียงหัวเราะเบาๆ กับเสียงเอ็ดตะโรโวยวายของสาวน้อยผู้มาใหม่ตรงหน้าที่บัดนี้ถูกเหล่าเด็กน้อยรุมทำกิจกรรมต้อนรับกันเล็กๆ น้อยๆ ด้วยความสนุกสนาน

    “อุ๊ยตายจริง!” เจ้าหล่อนอุทานเสียงเบา เมื่อเห็นหญิงสาวผมทองมิยอมศิโรราบง่ายๆ เธอจับตัวเด็กน้อยจอมซนเหล่านั้นมากองกับพื้นหญ้าพลางแหย่จั๊กจี้ทำโทษแทนเสียนี่!

    เรื่องนี้เป็นความต้องการของคางาริเอง ที่อยากจะใช้เวลาอยู่กับเด็กๆ พวกนี้มากขึ้น จนสุดท้ายพวกเขาก็ตัดสินใจจะเล่นวิ่งไล่จับกัน ทุกคนดูตื่นเต้นมากกับเกมส์และผู้มาใหม่ที่มาร่วมเล่นด้วย ตอนแรกก็ดูท่าจะเสียเปรียบอยู่หรอก แต่ไปๆ มาๆ ก็กลายเป็นอย่างนี้ไปแล้ว...

    นัยน์ตาสีฟ้าน้ำทะเลตวัดเหลือบไปมองชายหนุ่มที่ยืนอยู่ข้างตัวที่เบือนหน้ามาสบตาสักพักทั้งรอยยิ้มขันๆ คิระพยักหน้ารับเบาๆ ก่อนจะเดินออกไปช่วยเป็นกำลังเสริมอีกแรง

    “โอยย ชั้นขอสาบานต่อหน้าพระเป็นเจ้าเลย! ชาตินี้หัวเด็ดตีนขาดยังไงชั้นจะไม่ยอมมีลูกเด็ดขาด!!” คางาริตะโกนก้องก่อนจะพ่นลมหายใจออกมาอย่างหงุดหงิด ร่างบางชะงักทันทีเมื่อเห็นมือใหญ่ถูกผายส่งมาให้เธอด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้มซึ่งไม่นานก็ต้องจางหายไปเป็นคำขอโทษเมื่อเห็นสภาพมอมแมนของหญิงสาวผมทองชัดๆ

    เหล่าเด็กๆ เริ่มมาตีวงล้อมเพื่อนเล่นคนใหม่ด้วยสีหน้าเป็นห่วงเป็นใย

    “คางาริ? เป็นอะไรรึเปล่าครับ?” แมทเอ่ยถามด้วยท่าทางสำนึกผิด

    “พวกเราขอโทษจริงๆ นะคะ” มาเรียเอ่ยขึ้นทั้งน้ำตานองหน้า

    ปฏิกิริยาตอบสนองของเหล่าเด็กน้อยทำเอาคนที่ตวาดแหวร้องโวยวายอยู่เมื่อครู่นี้หุบปากฉับลงทันที ดวงหน้าหวานที่เคยงอง้ำหงุดหงิดขยับรอยยิ้มเจื่อนขึ้นแทนที่!

    นี่เราเป็นบ้าอะไรไปเนี่ย...เรื่องแค่นี้ไม่สมควรต้องมาลงกับเด็กๆ พวกนี้เลยแท้ๆ

    ได้แต่นึกโทษตัวเองเบาๆ อยู่ในใจ ก่อนรอยยิ้มกว้างจะขยับระบายบนริมฝีปากกลีบกุหลาบพร้อมกับร่างบางที่กระโจนพรวดไปข้างหน้า

    “หนีให้ดีๆ ล่ะ ไม่งั้นสัตว์ประหลาดจะจับกินหมดจริงๆ ด้วย!!” สิ้นคำประกาศแม่เจ้าประคุณก็พุ่งตัวออกไปไล่ต้อนเด็กๆ ที่ส่งเสียงกรี๊ดพลางวิ่งหนีกันอุตลุดด้วยความสนุกสนาน ก่อนเสียงหัวเราะคิกคักจะดังขึ้นทั่วกันในเวลาต่อมา

    หลังจากวิ่งไล่อยู่นานจนเธอเกือบจะจับตัวแมทได้อยู่แล้วเชียว แต่ทว่าจู่ๆ ก็มีแรงดึงเสื้อมาจากข้างหลัง รอยยิ้มหวานประดับแต้มใบหน้าเนียนสวยทันควัน ก่อนจะหมุนตัวไปผลักร่างสูงๆ ที่อยู่ข้างหลังด้วยความเคยชิน

    “อย่าแกล้งกันสิ คิระก็!”

    “คุณยูละ ชั้นสั่งให้เธอนำดอกไม้มาให้ลักซ์ที่นี่ก็จริง แต่ชั้นไม่ได้บอกให้เธอใช้เวลาตลอดช่วงบ่ายมาเล่นวิ่งไล่จับกับเด็กๆ นะ” เสียงห้าวๆ ที่คุ้นหูทำเอาคนตั้งใจจะแหย่ต้องช็อกค้างเสียเอง รอยยิ้มหวานขยับเปลี่ยนเป็นเหยเกเมื่อเห็นว่าใครกำลังจับคอเสื้อพลางยื้อตัวเธอไว้แน่นขนาดนี้

    แหงล่ะ น้ำเสียงออกคำสั่งรัวเร็วขนาดนี้จะมีใครได้อีก นอกจากอีตาประธานสภาซาล่าแห่ง ZAFT!!

    “ตายจริง อัสรัน!” เสียงสวรรค์กังวานใสดังระฆังแก้วดังขึ้นช่วยชีวิตเธอเอาไว้ได้อย่างพอดิบพอดี พร้อมกับร่างบอบบางของเลดี้ตระกูลไคลน์ก้าวเดินเนิบๆ ออกมาทักด้วยรอยยิ้มหวานสดใส

    “ชั้นดีใจจริงๆ นะคะที่คุณมา” ชายหนุ่มขยับรอยยิ้มตอบ ก่อนเอ่ยเสียงนุ่ม

    “บังเอิญผมมีธุระนิดหน่อยน่ะครับ เพราะดูเหมือนว่าเลขาฯ ของผมดูเหมือนจะสนุกสนานกับการวิ่งไล่จับเด็กกินเหลือเกิน!” คำกล่าวเน้นย้ำเป็นช่วงๆ ทำเอาหน้าคนถูกกล่าวหาขึ้นสีแดงระเรื่อ คางาริพยายามอย่างยิ่งที่จะยื้อคอเสื้อเธอให้หลุดจากมือหนาปานคีมเหล็กนั่นให้ออก

    และก็แน่นอน...มันล้มเหลว...

    “นายจะมาโทษชั้นอย่างนี้ไม่ได้นะที่ชั้นไม่อยากจะกลับไปขังตัวอยู่ในสถานกักกันที่นายเรียกว่า office น่ะ!” หญิงสาวเริ่มขยับตัวพลางบ่นงุบงิบอย่างขัดใจ

    แน่นอน...คำบ่นนั้นหรือจะรอดพ้นจากโสตประสาทของคนหูดี แต่ทว่าชายหนุ่มก็ฉลาดพอที่จะไม่โต้ตอบกับเธอตอนนี้...ต่อหน้าลักซ์…
    อัสรันใช้มือที่ว่างอยู่อีกข้างหนึ่งล้วงไปหยิบเจ้าวัตถุกลมๆ สีชมพูสดใสพลางยื่นให้กับสาวน้อยหน้าหวานตรงหน้าพร้อมกับรอยยิ้มกว้าง

    “นี่ของฝากเล็กๆ น้อยๆ ครับ”

    “แหม ขอบคุณมากนะคะ! ลำบากคุณอยู่เรื่อยเลย ทั้งที่จริงชั้นก็มีเจ้าฮาโล่อยู่ตั้งเยอะแล้วแท้ๆ” ลักซ์กล่าวตอบพร้อมรอยยิ้ม...คำกล่าวนั้นฟังดูจะเป็นตามมารยาทอยู่หรอก จนกระทั่งเจ้าสิ่งสนับสนุนคำกล่าวเมื่อครู่ของเธอทำเอาคางาริอ้าปากค้างด้วยความตะลึงทันที!

    เจ้าฮาโล่น้อยหลากสีกว่ายี่สิบตัวที่ไม่รู้มาจากไหนกันเยอะแยะ กำลังผลุบหัวขึ้นลงพลางเริ่มขยับตัววนรอบสาวน้อยร่างบางตรงหน้าไปมาพร้อมส่งเสียงปิ๊ดปี๊ดดังระงม!!

    พอรู้หรอกนะว่าเธอสวยเหมือนนางฟ้า...แต่ไม่คิดว่าเธอจะเป็นเทพธิดาฮาโล่ด้วย!!!

    “ลักซ์! อัสรัน!” เหล่าฮาโล่ตัวน้อยต่างแย่งกันตะโกนวุ่นวายไปหมด

    “พวกเขาดีใจที่ได้เจอคุณนะคะ” หญิงสาวผมสีชมพูหวานเอ่ยขึ้นด้วยสีหน้าแจ่มใส

    หลังจากยืนอึ้งไปกว่าหลายนาที คางาริจึงเริ่มรู้สึกตัวตอนนั้นเองว่า คนที่ตะลึงตาค้างน่ะ ไม่ได้มีแค่เธอคนเดียว...

    แพขนตางอนยาวราวอิสตรีกะพริบขึ้นลงถี่ๆ สองสามครั้งเพื่อปรับสายตาตัวเองให้แน่ใจว่าไม่ได้ตาฝาดเมื่อเห็นจำนวนลูกบอลคอมพิวเตอร์กลมๆ ลอยเด้งไปเด้งมาอยู่ตรงหน้า ชายหนุ่มขยับรอยยิ้มแก้เก้อ ก่อนเอ่ยตอบอุบอิบ

    “บางทีผมอาจจะทำให้คุณ...มากเกินไปนิด...แต่ว่า เห็นแล้วมันก็อดไม่ได้เสียที” คำแก้ตัวที่ลักซ์ได้แต่หัวเราะเบาๆ
    พอตัวเองถูก ‘บังคับ’ ให้ยืนจังก้าดูหนังรักโรแมนติกตรงหน้านานๆ เข้า คางาริเองก็เริ่มชักจะทำตัวไม่ถูกแล้วเหมือนกัน

    แน่นอน...มันดูออกกันเห็นๆ อยู่แล้วว่าหนุ่มสาวหน้าตาดีสองคนนี้คือคู่พระนางของภาพยนตร์เรื่องนี้ ขณะที่เธอเป็นตัวประกอบ...ตัวเกะกะที่คนเขาไม่ต้องการ...

    หญิงสาวผ่อนลมหายใจออกมาเบาๆ อย่างนึกปลงสังเวชตัวเองในใจ ถึงแม้ว่าเธออยากจะเดินออกไปจากที่ตรงนี้แค่ไหนก็ตาม ก็ดูเหมือนจะเป็นไปไม่ได้ ตราบใดที่เจ้าผู้ชายตัวโตงี่เง่านี่ไม่ยอมปล่อยมือออกจากคอเสื้อเธอเสียที!

    “พี่ชายคะ!” เสียงกังวานใสที่ดังขึ้นเรียกความสนใจทุกคนให้หันกลับไปมองตามต้นเสียง ร่างเล็กๆ ปุ้มปุ้ยของหนูน้อยลีนัวร์กำลังเดินจูงมือคิระออกมาด้วยท่าทางกระตือรือร้น

    “อัสรัน” คิระกล่าวทักพลางผงกศีรษะลงครั้งหนึ่ง

    “คิระ” อัสรันปฏิบัติตอบอย่างเดียวกัน พร้อมกับรอยยิ้มบางๆ ที่ผุดขึ้นบนมุมปาก

    ท่าทางที่เธอต้องกลอกตาไปมาอีกหลายรอบ อ้อ...ปกติพวกผู้ชายทักทายกันแบบนี้หรอกเหรอ!?

    “พี่ชายคะ!” ลีนัวร์ร้องเรียกด้วยสีหน้าเบิกบาน ก่อนแขนขาวๆ ของเด็กหญิงวัยสดใสจะตวัดขึ้นโอบรอบคอคนเป็น ‘พี่ชาย’ ด้วยความรวดเร็วขณะที่ชายหนุ่มย่อตัวลงคุกเข่าเพื่อที่จะอ้าแขนรับนางฟ้าตัวน้อยได้ถนัด

    “เป็นไงบ้างฮึ ลีนัวร์ สบายดีไหม?” อัสรันทักทายด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน รอยยิ้มกว้างขยับแต้มใบหน้าคมคายทำให้ดูอ่อนวัยลงกว่าเดิมเป็นกอง

    เด็กสาวผงกหัวรับทันควัน “มากๆ เลยค่ะพี่ชาย! ตอนนี้ลีนัวร์กำลังฝึกอ่านอยู่นะคะ!” เธอเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงฉะฉาน

    “เห งั้นเหรอ?”

    “ใช่ค่ะ! พี่ชายอยากให้ลีนัวร์อ่านหนังสือให้ฟังไหม?” นัยน์ตาสีเขียวมรกตทอประกายจรัสเจิดจ้าด้วยความหวัง ในขณะที่นัยน์ตาสีเดียวกันของผู้สูงวัยกว่าหม่นหมองลงอย่างเห็นได้ชัด

    “อยากสิ อยากมากๆ ด้วย...แต่ว่าตอนนี้พี่กำลังยุ่งอยู่...เอาไว้...อ่านให้ฟังทีหลังได้ไหม?”

    คำตอบเศร้าที่ทำให้รอยยิ้มกว้างที่มีมาเมื่อครู่พลันหดหายไปอย่างรวดเร็ว แต่แล้วไม่นานรอยยิ้มใหม่ก็ผุดพรายขึ้นมาแทนที่

    “ค่ะ! แล้วลีนัวร์จะรอพี่ชายนะคะ!”

    อัสรันยกมือขึ้นลูบหัวสาวน้อยผมสีม่วงเบาๆ ด้วยความเอ็นดู ก่อนจะเบือนหน้ากลับมาหาลักซ์ และคิระใหม่

    “ผมคงต้องขอตัวก่อน” เอ่ยลาสั้น ก่อนตวัดดวงตาสีมรกตคู่สวยมายังสาวน้อยผมทองคนข้างๆ

    “คุณยูละ เอกสารสรุปที่สำคัญๆ อยู่ในรถผมนะ วันนี้ช่วยไปศึกษามาให้ดีด้วย เพราะพรุ่งนี้จะต้องใช้ในที่ประชุม” คำสั่งห้วนที่คนฟังต้องครางเบาๆ อย่างอดไม่ได้

    แหงแหละ งาน! งาน! งาน! ...ชีวิตชั้นมันก็มีอยู่เท่านี้แหละ!!

    “หวังว่าคงจะได้พบกันอีกนะคะ” หญิงสาวคนงามเอ่ยพร้อมรอยยิ้ม ก่อนร่างบางจะเขย่งตัวประทับรอยจุมพิตแผ่วเบาบนแก้มนวลของอีกฝ่ายแทนคำลา ชายหนุ่มผงกหัวรับ ก่อนเบือนสายตาไปสบกับเพื่อนรักคนข้างๆ

    “ระหว่างที่ชั้นไม่อยู่ ฝากดูแลลักซ์ด้วยนะ คิระ”

    “ถึงไม่ต้องบอกชั้นก็ต้องทำอยู่แล้วล่ะ”

    คางาริขยับรอยยิ้มบางแทนคำเอ่ยลาไปยังบุคคลทั้งสอง ก่อนจะหมุนตัวสาวเท้ายาวๆ ตามนายเหนือหัวเธอไปยังรถสปอร์ตสีแดงสดคันหรูโดยไม่ลืมหันกลับมามองเป็นครั้งสุดท้าย

    “ลาก่อนค่า พี่คางาริ! แล้วพบกันใหม่นะคะ!”

    “รักษาตัวด้วยนะครับ!”

    เสียงใสๆ ของเหล่าเด็กๆ ตัวน้อยที่กำลังยืนชะเง้อคอยาวพลางโบกไม้โบกมือให้เธอพัลวันผ่านทางรั้วไม้บานใหญ่ทำให้เธอรู้สึกอบอุ่นใจอย่างบอกไม่ถูก รอยยิ้มหวานขยับแต้มใบหน้าเนียนก่อนมือเรียวจะถูกยกขึ้นโบกลา ‘เพื่อนใหม่’ ด้วยความจริงใจ

    บางครั้งเธอรู้สึกได้ว่า เด็กๆ เหล่านั้นให้พลังบางอย่างแก่เธอ...พลังที่ผลักดันให้เธอสามารถก้าวต่อไปได้ในวันข้างหน้า...

    เมื่อเธอเบือนหน้ากลับมาก็ต้องประหลาดใจเมื่อชายหนุ่มประธานสภาเดินนำลิ่วไปยังรถสปอร์ตราคาแพงลิบตรงหน้า ก่อนเอื้อมมือเปิดประตูใหญ่ออกพลางพยักเพยิดเชิญเธอให้ขึ้นไปนั่ง !

    การปฏิบัติตัวให้เกียรติอย่างนั้นทำเอาหญิงสาวผมทองผู้มีตำแหน่งเลขาฯ ถึงกับตาค้าง!!

    “นี่นาย...กำลังชวนชั้น...ขึ้นรถนาย!? ทำไมล่ะ! นายเกลียดเนเชอรัลไม่ใช่รึไง? แล้วถ้าชั้นขึ้นไปนั่งแล้วเกิดมีเสนียดติดรถนายขึ้นมาจะทำยังไง?” คางาริเอ่ยถามรัวเร็วเป็นชุดอย่างคับข้องใจ

    คำถามที่ชายหนุ่มขยับรอยยิ้มเย้ากึ่งเยาะมาให้แทนคำตอบ “ขึ้นมาเถอะน่า ไม่แน่บางทีครั้งนี้อาจจะเป็นครั้งแรกและครั้งสุดท้ายในชีวิตเธอก็ได้นะ”

    คำขู่ที่เธอเชิดหน้ารับ แขนทั้งสองข้างตวัดขึ้นกอดอกทันที พลางเอ่ยยื่นคำขาด

    “ชั้นขอเดินกลับดีกว่า ขอบคุณ!” สิ้นคำ ร่างบางก็หมุนตัวสาวเท้ายาวๆ ไปยังสถานีใหญ่ข้างหน้าทันที แต่ยังไปไม่ทันถึงไหนก็ต้องหยุดชะงักเมื่อรับรู้ได้ถึงแรงดึงบริเวณข้อมือ

    นัยน์ตาสีอำพันตวัดจ้องมองคนอุกอาจตรงหน้าด้วยความรู้สึกหงุดหงิดเกินบรรยาย แต่ก่อนที่ปากจะขยับพูดอะไร ชายหนุ่มก็ดึง(ลาก?) ตัวเธอโยนเข้าไปในรถพลางจัดแจงรัดเข็มขัดนิรภัยให้เสร็จสรรพ ทำเอาปากที่ตั้งใจจะขยับพูดต้องอ้าค้างไว้อย่างนั้นด้วยความตะลึง! แต่ในที่สุด เธอก็ยอมเป็นฝ่ายแพ้

    หญิงสาวผ่อนลมหายใจออกมาเบาๆ ก่อนเอนหลังพิงเบาะสีครีมเนื้อนุ่มด้วยความรู้สึกขุ่นเคืองปนโล่งใจ

    โกรธ...ที่เขาใช้กำลังบังคับเธอให้นั่งลงในรถราคาแพงหูฉี่บ้าๆ นี่ทั้งที่เธอไม่ต้องการ...!

    โล่งใจ...ที่อย่างน้อยเธอก็ไม่ต้องเดินกลับบ้านคนเดียวบนเส้นทางที่เธอไม่รู้จัก...โดยเฉพาะตอนตะวันเริ่มลับขอบฟ้าแล้วแบบนี้ด้วย...

    ชายหนุ่มเดินอ้อมกลับไปยังที่นั่งคนขับ ก่อนทิ้งตัวลงบนเบาะข้างๆ พลางขยับกุญแจสตาร์ทเครื่อง ในเวลาไม่ถึงนาที รถสมรรถภาพดีสมกับราคาแพงลิบก็พุ่งฉิวไปข้างหน้าด้วยความรวดเร็ว

    ระหว่างทาง คางาริก็เหม่อมองทิวทัศน์ข้างทางไปเรื่อย ชื่นชมทัศนียภาพอันแสนงดงามของเมืองใหญ่ยามพระอาทิตย์อัสดงเงียบๆ อัสรันเหลือบสายตามองภาพหญิงสาวตรงหน้าผ่านทางหางตา ก่อนจะผ่อนลมหายใจออกมาเบาๆ ในที่สุดเขาก็เป็นฝ่ายตัดสินใจทำลายความเงียบที่เริ่มก่อตัวขึ้นโดยรอบลงซะ

    “พระอาทิตย์ตกดินบนโลกสวยเหมือนอย่างที่นี่บ้างรึเปล่า” เสียงทุ้มที่เอ่ยถามทำเอาคนกำลังเหม่อสะดุ้งหลุดจากภวังค์ทันที

    วันนี้มาแปลกแฮะ...ชวนเราคุยเหรอเนี่ย...ทั้งที่ชั้นเป็นเนเชอรัลเนี่ยนะ...

    “อืม ที่ไหนๆ ก็เหมือนกันแหละ” เธอตอบเสียงแผ่วซึ่งเขาก็พยักหน้ารับรู้

    ความเงียบเริ่มโรยตัวขึ้นชั่วอึดใจ ก่อนเสียงตวาดแหวๆ ของสาวน้อยผมทองจะดังขึ้นทำลายความเงียบระลอกสองแทน

    “เฮ้! นี่นายรู้ตัวรึเปล่าว่าจะพาชั้นไปไหนเนี่ย!?” คำประท้วงทำเอาชายหนุ่มเลิกคิ้วขึ้นเป็นเชิงถามทั้งที่สายตายังคงจดจ่ออยู่กับถนนที่ทอดตัวยาวเบื้องหน้า

    “แน่นอน ก็ที่อยู่เธอก็มีเขียนไว้อยู่ในใบประวัตินี่” คำตอบรัวเร็วหากชัดเจนเอ่ยโต้กลับโดยไม่ต้องเสียเวลาคิด

    หลังจากนั้นไม่นานนั้น รถสปอร์ตสีแดงก็ชะลอหยุดลงตรงหน้าอพาร์ตเม้นต์สูง 10 ชั้นสีขาวสะอาดตา โดยไม่ยอมเสียเวลาแม้สักนาที คางาริหมุนตัวก้าวหลังจากรถทันทีหลังจากใช้ปลดเข็มขัดนิรภัยออกเรียบร้อยแล้ว แต่ยังไม่ทันจะก้าวขาเดินจากไป แฟ้มเอกสารโตๆ 3 ชุดก็ถูกยื่นมาให้เสียก่อน

    “ต้องใช้ประชุมวันพรุ่งนี้” ชายหนุ่มอธิบายสั้นขณะที่หญิงสาวร้องครางออกมาเบาๆ อย่างอดไม่ได้ ใบหน้าสวยที่เหยเกดูๆ ไปแล้วก็น่ามองไปอีกแบบ รอยยิ้มบางขยับแต้มใบหน้าคมคาย ก่อนกล่าวอวยพรเธอเบาๆ

    “โชคดี” คางาริผ่อนลมหายใจยาว ทั้งที่นานๆ จะได้เห็นรอยยิ้มอบอุ่นใจดีของเขาสักที แต่คราวนี้เธอก็กลับไม่มีเรี่ยวแรงเหลือจะแกล้งแซวอีกต่อไปแล้ว หญิงสาวจึงทำได้แค่พยักหน้าตอบเบาๆ แต่เมื่อร่างบางเตรียมจะเดินจากไปไม่กี่ก้าวก็ต้องหมุนตัวกลับมาเกาะรถสีแดงสุดแพงนั้นแทบไม่ทันด้วยสีหน้าร้อนรน

    “เดี๋ยว! ลีนัวร์ฝากให้ชั้นเอานี่มาให้นายแนะ” ดอกเดซี่สีหวานถูกหยิบยื่นส่งไปให้บุรุษตรงหน้าที่ยังติดงงๆ อยู่ รอยยิ้มบางเบาผุดขึ้นบนในหน้านวล พลางขยับมือกร้านเอื้อมไปรับดอกไม้สีสวยดอกนั้นมาพิจารณาดูอย่างทะนุถนอม ก่อนจะบรรจงวางมันลงเบาๆ บนกระเป๋าเอกสารสีดำสนิทด้านหลังช้าๆ

    ประธานหนุ่มผงกศีรษะน้อยๆ เป็นเชิงรับรู้...ทั้งที่เขาสามารถพูดคุยกับเลขาฯ สาวชาวเนเชอรัลได้ขนาดนี้แล้วแท้ๆ...แต่เขายังทำใจกล่าวขอบคุณเธอไม่ได้เสียที...

    คางาริยืนค้างอยู่อย่างนั้นพลางสอดส่องสายตาไปมาราวกับอึกอักอะไรสักอย่าง

    นาน...กว่าริมฝีปากกลีบกุหลาบบางจะยอมเอื้อนเอ่ยคำในใจออกไป

    “เอ่อคือ…ขอบคุณที่อุตส่าห์มาส่งชั้น...”

    ใช่...ถึงแม้เธอจะเกลียดขี้หน้าหมอนี่เพียงใดก็ตาม...แต่เธอก็ยังรู้จักมารยาทพอที่จะกล่าวขอบคุณผู้มีพระคุณกับเธอ...แม้คนๆ นั้นจะมีศักดิ์เป็นศัตรูก็ตาม...

    อัสรันพยักหน้ารับอีกครั้ง ก่อนจะเอนตัวลงบนเบาะสีครีมอันอ่อนนุ่มดังเดิมพร้อมกับถอยรถหรูราคาแพงลิบลิ่วนั่นออกไป คางาริเฝ้ามองภาพพาหนะสีแดงที่ค่อยๆ หดเล็กลงๆ เรื่อยๆ จนกระทั่งหายลับสายตาไปในที่สุดด้วยความรู้สึกสับสน...ก่อนถอนหายใจลึก...ยาว....

    บางที...แค่บางที...อัสรัน ซาล่า อาจจะไม่ใช่คนเลวร้ายนักก็ได้...


    ---------------------------------To Be Continued...
  9. kumi

    kumi Active Member

    EXP:
    805
    ถูกใจที่ได้รับ:
    0
    คะแนน Trophy:
    36
    Re: [G-Seed Fiction แปล] Princess' Sonata (กำลังจะลงตอนใหม่)

    CHAPTER 7 -- วันหยุดแรกที่น่าจดจำ

    “เป็นไงบ้าง คางาริ?” หญิงสาวเจ้าของชื่อยกมือเรียวขึ้นขยี้ขอบตาเบาๆ พลางอ้าปากหาวหวอดๆ อย่างที่ถ้าป้ามาน่าพี่เลี้ยงเธอเห็นเข้าคงจะกระโดดถวายผางเข้าให้แทบไม่ทัน นัยน์ตาสีอำพันหลุบต่ำลงมองดูนาฬิกาข้างตัว ก่อนคว้าโทรศัพท์ตัวปัญหามาหนีบไว้ที่ไหล่อย่างเซ็งๆ

    วันนี้ร่างบางอยู่ในชุดเสื้อยืดตัวโคร่งและกางเกงขาสั้นสบายๆ สมกับวันหยุดที่นานๆ จะมีสักที แน่นอนวันนี้เป็นวันอาทิตย์! จะให้เน้นอีกทีก็ได้ว่าวันหยุดวันแรกหลังจากที่เธอมาอยู่ Plant ได้ 2 สัปดาห์!

    ขณะที่คิซากะกำลังวุ่นอยู่กับการเตรียมอาหารเช้า คุณหนูสูงศักดิ์ก็เดินลอยชายคุยโทรศัพท์อย่างสบายอารมณ์

    “คิระเหรอ?” เสียงใสเอ่ยถามหลังจากที่ปลายสายกล่าวทักมา

    “อืม ผมเอง โทษทีนะที่โทรมาปลุกแต่เช้า” เสียงห้าวๆ แต่แฝงด้วยความอ่อนโยนอย่างเคยเอ่ยขึ้นอย่างเป็นกังวล

    หญิงสาวโบกมือปฏิเสธทันที “ไม่หรอก! ไม่ๆ ตอนนั้นชั้นก็ว่าจะตื่นพอดีเหมือนกันแหละ ว่าแต่มีอะไรรึเปล่า?”

    “พอดี ลักซ์กับผมคิดว่าน่าจะพาเธอเดินเที่ยวชมเมืองสักหน่อยน่ะ” เสียงอธิบายที่แว่วมาตามสายทำเอานัยน์ตาสีน้ำผึ้งเบิกกว้างอย่างสนอกสนใจ

    ตั้งแต่เธอใช้ชีวิตอยู่ที่นี่มาได้ 2 อาทิตย์ เธอก็ยังไม่เคยได้ออกไปเดินเที่ยวชมตัวเมืองเสียที นี่น่าจะเป็นโอกาสดี...

    ได้คนดังพาเที่ยวชมเมืองแบบนี้ หาที่ไหนได้อีก!

    “จริงเหรอ!? แต่เดี๋ยวนะ...ชั้นคงต้องขออนุญาตก่อน” พอพูดจบสาวน้อยผมทองก็เดินกระหยองกระแหยงไปหาชายหนุ่มร่างยักษ์ที่กำลังทำกับข้าวอย่างขะมักเขม้นด้วยสีหน้าออดอ้อนอย่างที่สุด

    “คิซากะ วันนี้ชั้นขอออกไปเที่ยวกับเพื่อนๆ ได้รึเปล่า...น๊าาาา” นัยน์ตาคมเข้มตวัดเหลือบมามองเธออยู่ชั่วครู่ ก่อนเอ่ยตอบคำสั้น

    “ตามใจสิ” คำพูดที่ทำเอาร่างบางเผลอตัวกระโดดโลดเต้นด้วยความดีใจ ก่อนจะคว้าโทรศัพท์ไร้สายในมือมาตอบกลับไปในทันที

    “โอเค ชั้นไปด้วย!”

    “เยี่ยมไปเลย! งั้นเดี๋ยวเจอกันที่สวนสาธารณะตอน 10 โมงนะ” น้ำเสียงสดใสที่แว่วมาตามสายทำให้เธอเดาได้ไม่ยากนักว่าชายหนุ่มผมสีน้ำตาลคนนี้คงกำลังขยับยิ้มกว้างอยู่ทีเดียว

    คางาริพยักหน้ารับ “แล้วเจอกันนะ” สิ้นคำมือเรียวก็วางโทรศัพท์ไร้สายเข้ากับแป้นรับ ก่อนวิ่งปรู๊ดเข้าไปในครัวเพื่อเตรียมรับประทานอาหารเช้าอย่างยินดี

    + + + + + +

    “คุณคางาริ! ทางนี้ค่ะ” เสียงกังวานไพเราะของหญิงสาวเรือนผมสีชมพูยาวสลวยเอ่ยทักพลางโบกมือไหวๆ วันนี้คุณหนูลักซ์ ไคลน์อยู่ในชุดเสื้อผ้าฝ้ายสีชมพูอ่อนเข้ากับกระโปรงผ้าไหมยาวคลุมเข่าเข้ารูปรับกับทรวดทรงของเธอเป็นอย่างดี รองเท้าส้นสูงสีขาวนั้นทำให้เธอดูเด่นและเป็นสง่าขึ้นมากเลยทีเดียว ขณะที่ชายหนุ่มข้างกายเธออยู่ในชุดเสื้อยืดสีน้ำเงินและกางเกงยีนส์สีเข้มดูสบายๆ ตามวิสัยของเจ้าตัว ผมเผ้าสีน้ำตาลอ่อนยาวระต้นคอยังคงเป็นเหมือนเดิม คือ ถูกหวีไว้ง่ายๆ อย่างไม่ใส่ใจเท่าใดนัก

    “ไง!” หญิงสาวผู้มีใหม่รีบวิ่งเข้าไปทักทายเพื่อนสนิททั้งสองคนทันที คางาริอยู่ในชุดเสื้อเชิร์ตสีเขียวอ่อนและกางเกงสีเข้มดูทะมัดทะแมง พ่วงด้วยรองเท้าผ้าใบคู่เก๋ตามสไตล์สาวมั่นที่สตรีสวยหวานยังต้องเอ่ยปากชมอย่างอดไม่ได้

    “วันนี้คุณดูดีมากเลยนะคะ” คำชมลอยๆ ที่คนฟังได้แต่ยกมือขึ้นเกาหัวแกร่กๆ แก้เขิน ก่อนจะชมกลับไป

    “อืม วันนี้เธอก็...สวยมากๆ เหมือนกันนะ...” คำพูดตะกุกตะกักที่ลักซ์ต้องหัวเราะกิ๊ก

    “แหม ไม่ถึงขนาดนั้นหรอกค่ะ อ้าว อัสรัน!” เสียงเรียกชื่อที่ทำให้คิระเบือนหน้าไปตามสายตาของหญิงสาวข้างกาย และก็ไปสะดุดกับชายหนุ่มร่างสูงเจ้าของเรือนผมสีน้ำเงินเข้มกำลังเดินเข้ามาหาพร้อมรอยยิ้มบางฉายวาบบนใบหน้าคมคาย

    อัสรัน ซาล่า ประธานสภาแห่ง Plant วันนี้อยู่ในชุดเสื้อยืดคอปกสีขาวสะอาดและกางเกงสีเข้มทำให้เขาดูอ่อนเยาว์กว่าตอนที่อยู่ในเครื่องแบบมากนัก ชายหนุ่มเดินตรงเข้ามาหาคู่หมั้นสาวก่อนก้มลงจุมพิตแผ่วเบาบนแก้มเนียนใสแทนคำทักทาย ซึ่งลักซ์ก็ขยับรอยยิ้มบางเบารับอย่างเช่นเคย

    “ชั้นจะกลับ!” เสียงประท้วงเอ่ยขึ้นมาในบัดดล ดังพอที่จะให้ชายหนุ่มข้างกายได้ยิน มือเรียวสวยขยำเกร็งแน่นอย่างหงุดหงิดใจ นัยน์ตาสีอำพันถลึงจ้องมองบุรุษผู้มาใหม่ด้วยสายตาชิงชัง แต่ทว่าเสียงหัวเราะใสๆ กับคำปรามเบาๆ ก็ทำเอาเธอต้องหยุดการกระทำลงเสียเดี๋ยวนั้น

    “อย่าเลยน่า ไม่งั้นลักซ์เสียใจแย่” คิระพูดปลอบ

    “แล้วทำไมนายไม่บอกชั้นว่าเจ้าหมอนี่จะมาด้วย! โอย วันหยุดชั้นจะพินาศก็งานนี้แหละ!!” คางาริครางพลางเหลือบตาขึ้นมองท้องฟ้าเบื้องบนอย่างนึกสมเพชตัวเอง

    “อย่าลืมสิว่าอัสรันเป็นคู่หมั้นลักซ์นะ เพราะฉะนั้นมันก็ไม่แปลกถ้าเธอคิดจะชวนเขามาด้วย” ชายหนุ่มโคออดิเนเตอร์อธิบาย

    “แต่ว่า…!”

    “อีกอย่าง เจ้าหมอนั่นคงไม่รุนแรงกับเธอนักหรอกน่าถ้าลักซ์อยู่ใกล้ๆ ละก็” นัยน์ตาสีม่วงอเมธิสต์ตวัดกลับมาสบตาเธอครู่หนึ่ง ซึ่งในที่สุดหญิงสาวก็ต้องยอมผงกหัวรับอย่างยอมแพ้

    “ชั้นว่าคุณดูผอมลงนะคะ อัสรัน” ลักซ์เปรยกับคู่สนทนาเบาๆ เมื่อเห็นร่างของบุรุษผู้มีศักดิ์เป็นคู่หมั้นของเธอดูซูบซีดลงดังคำกล่าวจริงๆ

    “อย่างนั้นเหรอ? บางที อาจจะทำงานหนักไปหน่อยละมั้ง” ชายหนุ่มตอบกลับทันทีราวกับไม่รู้สึกรู้สาอะไร

    “คุณต้องดูแลตัวเองบ้างนะคะ ไม่ใช่สักแต่ว่าคุณเป็นโคออดิเนเตอร์แล้วจะทำงานหักโหมแบบนี้”

    “ไม่ต้องเป็นห่วงหรอกครับ ผมจะดูแลตัวเองให้ดีขึ้นหลังจากนี้...ถ้ามันทำให้คุณมีความสุขละก็นะ” สิ้นคำมือใหญ่ก็เอื้อมไปโอบสาวน้อยร่างบางเข้ามาชิดตัว พลางขยับส่งรอยยิ้มหวานบางเบา ช่างเป็นภาพที่ทำร้ายจิตใจคนแอบมองดูบางคนจริงๆ

    โคออดิเนเตอร์หนุ่มเบือนสายตาเสมองไปทางอื่นทันที มือกร้านทั้งสองข้างที่เกร็งแน่นบัดนี้สอดลงไปซุกอยู่กับกระเป๋าเสื้อทั้งสองข้างอย่างดี ทว่าอาการผิดปกติก็หาได้รอดสายตาสาวน้อยผมทองคนข้างตัวไปได้

    “คิระ...เป็นอะไรรึเปล่า?” คางาริถามขึ้นในที่สุดเมื่อเห็นว่าชายหนุ่มข้างตัวจู่ๆ ก็หยุดการสนทนาไปเสียเฉยๆ แต่คิระกลับพยักหน้าตอบแผ่วเบาแทนคำว่า ‘ไม่เป็นไร’

    “วันนี้เราไปสนุกกันนะคะ!” เสียงหวานของลักซ์เอ่ยขึ้นพร้อมรอยยิ้ม ร่างเพรียวบางดูสดใสกระปรี้กระเปร่าขึ้นมาทันตา ก่อนจะเบือนหน้าไปยังเพื่อนสาวอีกคน

    “คุณคางาริอยากไปที่ไหนก่อนดีคะ?” คำถามที่คนถูกถามได้แต่กะพริบตาปริบๆ อย่างงงๆ ก่อนเอ่ยตอบอุบอิบ

    “ที่ไหนนะเหรอ...อ่า ไม่รู้สิ...”

    “ไปที่พิพิธภัณฑ์ก่อนดีไหม?” เสียงห้าวๆ ของชายหนุ่มผมสีน้ำตาลเอ่ยขึ้น ก่อนตวัดสายตามาสบ

    “คิดว่าไง คางาริ?” หญิงสาวพยักหน้ารับทันทีโดยไม่ต้องเสียเวลาคิด

    ท่าทางที่ลักซ์ต้องหัวเราะกิ๊ก ก่อนเอ่ยสรุปสดใส

    “งั้น ไปพิพิธภัณฑ์กันเถอะค่ะ!”

    + + + + + +

    พิพิธภัณฑ์สถานที่สำคัญที่สุดใน Aprilius One ถูกเอ่ยประวัติให้ฟังอย่างคร่าวๆ จากสตรีผู้เป็นไอดอลอันดับหนึ่งของ Plant ร่างบอบบางอธิบายถึงปติมากรรมอันงดงามและสาระอันน่าสนใจของโบราณสถานแห่งนี้ด้วยความภาคภูมิใจ โดยไม่ลืมเน้นย้ำเรื่องประวัติความเป็นมาของโคออดิเนเตอร์ที่สามารถพบเห็นได้ทั่วไปตามทางเดินของพิพิธภัณฑ์นี้

    ทว่าเมื่อมาเห็นตึกทรงสี่เหลี่ยมขนาดใหญ่ตรงหน้าแล้ว ก็ต้องใช้เวลาครู่หนึ่งในการยืนพิจารณาและยืนยันว่า มันเป็นพิพิธภัณฑ์จริงๆ!!

    ตึกทรงเรขาคณิตขนาดใหญ่ประกอบด้วยอิฐสีน้ำตาลหม่นๆ และหินทรายแกะสลักเสลาลวดลายอ่อนช้อยงดงามนั้นทำให้เธอรู้สึกราวกับย้อนกลับมาในศตวรรษที่ 18 ขึ้นมาตงิดๆ! ชายหนุ่มโคออดิเนเตอร์ข้างกายเธอได้ให้คำชี้แจงไว้ว่าการออกแบบสถานที่แบบนี้ก็เพื่อจะให้เหล่าเด็กๆ สามารถเรียนรู้เรื่องราวในประวัติศาสตร์ได้ง่ายได้ยิ่งขึ้น เพราะบรรยากาศรอบอาคารมันก็ดูราวกับดูหนังย้อนยุคอยู่แล้ว

    การที่เธอจะใช้คำว่าชายหนุ่มข้างกายก็คงจะไม่ผิดแปลกเท่าไหร่นัก ในเมื่อบุรุษร่างสูงจอมกวนโมโหนั่นเดินตัวติดหนึบกับลักซ์อย่างกับตังเม! ทำให้เธอต้องเลี่ยงมาคุยกับคิระแค่สองคนอย่างช่วยไม่ได้...แต่อย่างน้อย การคุยกับชายหนุ่มผมสีน้ำตาลตรงหน้านี้ก็เป็นความบันเทิงอย่างหนึ่งเหมือนกัน...

    “รู้ไหม ตอนผมเด็กๆ ก็มาที่นี่กับคุณพ่อคุณแม่บ่อยๆ นะ ผมมาที่นี่ครั้งแรกตอนอายุสัก 4 ขวบได้มั้ง” คิระเล่าความทรงจำในวันวานด้วยน้ำเสียงร่าเริง แต่ทว่าหญิงสาวกลับสังเกตได้ว่าระหว่างพูดคุยกันอยู่นั้น ชายหนุ่มไม่ได้มีจิตใจอยู่กับเนื้อกับตัวเลยแม้แต่น้อย ปลายหางตาสีม่วงรัตนชาตินั้นมักจะเหลือบไปมองคู่รักชายหญิงที่อยู่ทางด้านหลังอยู่เสมอๆ

    สาวน้อยร่างบอบบางเจ้าของเรือนผมสีชมพูยาวสลวยก้มตัวหัวเราะคิกคักเมื่อชายหนุ่มร่างสูงค่อยๆ เอี้ยวตัวลงมากระซิบถ้อยคำบางอย่างข้างหูเธอแผ่วเบา เพราะมัวแต่เดินไปหยอกไปกระมัง ทำให้อัตราเร็วในการเดินของคนทั้งคู่นั้นต่ำลงจนเธอและคิระเดินนำห่างมาเป็นโยชน์แล้ว!

    พอเบนสายตาหันไปมองตาม ก็เห็นภาพมือขาวๆ ของนักร้องสาวสวยกำลังยื้อแก้มของชายหนุ่มข้างกายพลางหัวเราะกิ๊กหนักยิ่งกว่าเดิม
    หญิงสาวตวัดมือเรียวขึ้นไปตลบหลังศีรษะ มุ่งสมาธิให้กลับมาอยู่ที่งานจิตกรรมตรงหน้าแทน ใจหนึ่งเธอก็นึกดีใจอยู่ไม่น้อยที่บุรุษตำแหน่งประธานสภานั่นมัวแต่ยุ่งอยู่กับการเอาอกเอาใจแฟนสาวจนไม่มีเวลามายั่วโมโหเธอเล่นเหมือนอย่างเคย แต่อีกใจหนึ่งเธอก็รู้สึกหงุดหงิดอย่างบอกไม่ถูก ใช่ ที่ขุ่นเคืองใจนั่นก็เรื่องลักซ์นั่นแหละ...

    ยังไงซะลักซ์ก็เป็นเพื่อนเธอ...แล้วเธอจะยอมปล่อยเพื่อนรักเธอไว้ในมือจอมมารนานๆ ได้ยังไงกัน!?

    ลักซ์ดีเกินไป...ดีเกินกว่าที่จะใช้ชีวิตร่วมกับอีตาซาล่า!!

    นัยน์ตาสีน้ำผึ้งเหลือบไปมองชายหนุ่มข้างกายที่กำลังจดจ้องกับผลงานภาพเขียนตรงหน้านิ่ง ทว่านัยน์ตาสีม่วงอเมทิสต์กลับดูเลื่อนลอยแปลกๆ ชอบกล แล้วความสงสัยผุดขึ้นมาในใจทันที แต่ทว่าเธอกลับเลือกที่จะถาม...

    “คิระ..นายคิดยังไงกับเรื่องจอห์น เกลน” น้ำเสียงหวานกระด้างตามสไตล์เจ้าตัวเรียกคนที่กำลังเหม่อสะดุ้งหลุดออกจากภวังค์แทบจะทันที ใช้เวลาครู่หนึ่งในการเรียกสติสัมปชัญญะให้กลับมา ก่อนจะตอบคำถามเธอเรียบง่าย

    “จอห์น เกลน? เขาเป็นโคออดิเนเตอร์คนแรกของโลกน่ะ เกิดปี C.E. 15 ก่อนที่จะสารภาพกับโลกว่าตัวเขาเองเป็นบุคคลที่เกิดขึ้นจากการตัดต่อพันธุกรรม ในปี C.E. 16 อ่า คนที่ตัดต่อพันธุกรรมก็คือ...โคออดิเนเตอร์นั่นแหละนะ”

    หญิงสาวพยักหน้ารับรู้สึกโล่งใจไม่น้อยที่ดูท่าทางคิระจะเรียกสติกลับมาเหมือนเดิมได้แล้ว

    “...แค่นั้น?” รอยยิ้มแห่งความภาคภูมิใจขยับฉายบนใบหน้าเกลี้ยงเกลา ก่อนจะเอ่ยต่อ

    “เขาเป็นนักบินที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของ FASA ย่อมาจาก Atlantic Federation's Federal Aeronautics และยังเป็นทั้งวิศวกร สถาปนิก และนักออกแบบของ Tsiolkovsky อีกด้วยนะ”

    “แหม นายที่ท่องประวัติได้เป็นชุดเชียวเหรอเนี่ย” คางาริเอ่ยแซวขบขัน ก่อนหัวเราะเบาๆ เรียกรอยสีแดงปลั่งระเรื่อฉาบใบหน้าชายหนุ่มคนข้างๆ ก่อนเอ่ยออกตัวตะกุกตะกัก

    “อ่า ก็ผมแค่...ชื่นชมเขาที่สามารถนำซากฟอสซิลมาจากดาวพฤหัสได้ก็เท่านั้น...เอ่อ จริงๆ แล้วฟอสซิลนั่นปกติจะอยู่ที่สภาสูง แต่รู้สึกว่าตอนนี้จะย้ายมาตั้งไว้ที่นี่แล้วละมั้ง” นัยน์ตาสีน้ำผึ้งเบิกกว้างทันทีเมื่อคำกล่าวนั้นจบลง มือเรียวบางฉวยข้อมือคนตรงหน้าก่อนเอ่ยน้ำเสียงตื่นเต้น

    “อยากเห็นจัง! พาไปทีสิ!!” ยังไม่ทับจบร่างบางก็เริ่มลากคนตัวโตกว่าไปตามทางเดินกว้างทันที แต่ทว่า

    “คิระ!” เสียงหวานกังวานเอ่ยดังขึ้นพร้อมกับสตรีสาวสวยเจ้าของผมสีชมพูยาวสยายจะวิ่งรุดมาข้างหน้า นัยน์ตาสีฟ้ากระจ่างของเธอเปล่งประกายสดใส

    “ช่วยมากับชั้นเดี๋ยวนึงได้ไหมคะ พอดีชั้นกำลังหาร้านอาหารดีๆ สำหรับมื้อกลางวันนี้สักร้านน่ะค่ะ คุณก็รู้อยู่ ช่วงกลางวันที่นี่คนเยอะขนาดไหน ถ้าไม่จองล่วงหน้าละก็ วุ่นแน่ๆ เลย” ลักซ์กล่าวพลางยื้อแขนชายหนุ่มให้มายืนข้างกาย ก่อนจะเบือนหน้ามามองสาวน้อยผมสีทองอีกคนหนึ่งด้วยรอยยิ้ม

    “ไม่ต้องห่วงนะคะคุณคางาริ ระหว่างที่เราไม่อยู่ อัสรันจะดูแลคุณเองค่ะ” สิ้นคำร่างเพรียวบางของไอดอลสาวชื่อดังของ Plant ก็เดินออกไปจากพิพิธภัณฑ์พร้อมกับสุภาพบุรุษเพื่อนคุยเพียงคนเดียวของเธอ...คนเดียว...จริงๆ...

    ใช้เวลาครู่ใหญ่ในการประมวลผลข้อมูล พอเริ่มรู้สึกตัว คางาริชักอยากจะเอาหัวไปกระแทกกำแพงแรงๆ ให้มันรู้แล้วรู้รอดเสียจริงๆ...!

    ลักซ์!! เธอทำอย่างนี้กับชั้นได้ยังไงกัน!!!

    ทิ้งกับใครไม่ทิ้ง...ทิ้งชั้นให้อยู่กับอีตาคู่อริข้ามชาตินั่น!!

    กรรมจริงๆ!!


    ชั่วขณะนั้นเธอเองยังคิดจะเดินตามคู่ชายหญิงสองคนนั่นไปอยู่แล้วแท้ๆ ถ้าหากเสียงทุ้มต่ำเยียบเย็นอันแสนคุ้นเคยไม่ดังขึ้นเสียก่อน

    “จอห์น เกลน...คนเพียงคนเดียวที่ทำให้โลกทั้งโลกอยู่ในภาวะวุ่นวาย” เมื่อเห็นหันกลับไปก็พบเขา...อัสรัน ซาล่า กำลังใช้นัยน์ตาสีเขียวมรกตส่องประกายระริกจ้องมองเธออยู่ด้วยใบหน้าเฉยเมยราวกับทองไม่รู้ร้อน!!!

    + + + + + +

    “ทำไมคุณไม่จองผ่านทางโทรศัพท์ล่ะลักซ์” คิระเอ่ยขึ้นในที่สุดหลังจากที่ยอมให้สาวน้อยหน้าหวานเดินจูงออกจากพิพิธภัณฑ์มาไกลพอสมควร ซึ่งคำตอบที่ได้ก็มีแค่เสียงหัวเราะคิกคัก

    “แหม ก็ชั้นอยากทำเองมากกว่านี่คะ”

    ชายหนุ่มกระชับข้อมือบางพลางบีบแน่นเพื่อรั้งให้ร่างบอบบางของสตรีตรงหน้าหยุดเดิน คิ้วเข้มของเขาเลิกขึ้นเล็กน้อย ก่อนเอ่ยดักคอเสียงเครียด

    “คุณวางแผนอะไรอยู่กันแน่ครับ คุณหนูลักซ์ ไคลน์...”

    “วางแผนอะไรกันคะ? นี่ชั้นพูดจริงๆ นะคะ คุณคิระ ยามาโตะ” รอยยิ้มบางเบาปรากฏขึ้นทันทีหลังเอ่ยคำพูดจบ คิ้วเข้มขยับเลิกสูงขึ้นกว่าเดิม พลางตวัดนัยน์ตาสีม่วงอเมธิสต์จ้องมองหญิงสาวตรงหน้าลึก...นาน จนในที่สุด เขาก็ต้องเป็นฝ่ายยอมแพ้เสียเองเมื่อควานหาสิ่งที่ต้องการในนัยน์ตาสีฟ้าคู่สวยไม่ได้เลยแม้แต่น้อย

    ลักซ์หัวเราะกิ๊ก ก่อนยอมสารภาพออกมาตามตรง

    “ก็ชั้นอยากให้อัสรันเขาดูแลคางาริบ้างนี่คะ คางาริเองก็จะได้ใช้เวลาอยู่กับอัสรันมากขึ้นด้วย อย่าลืมสิว่าการประสานสัมพันธ์ระหว่างโคออดิเนเตอร์และเนเชอรัลน่ะมันเป็นนโยบายที่ชั้นเป็นแกนนำอยู่นะคะ” ชายหนุ่มผงกศีรษะรับอย่างเข้าใจ รอยยิ้มอบอุ่นฉายประดับดวงหน้าเกลี้ยงเกลา ก่อนมือใหญ่จะคว้าร่างบางตัวหน้ามาโอบไว้ในอ้อมแขนแน่น พลางเอ่ยคำพูดแผ่วเบา

    “คุณเป็นคนใจดี และเข้าใจจิตใจคนอื่นเสมอเลยนะ ลักซ์” คิระกล่าวพึมพำสักพักก่อนปล่อยตัวหญิงสาวในอ้อมแขนให้เป็นอิสระ
    “แล้วเราจะไปกันรึยัง?” คำกล่าวสุดท้ายก่อนร่างของคนที่คู่จะเดินหายไปพร้อมกับฝูงชน

    + + + + + +

    คิ้วเข้มมุ่นเข้าหากันเล็กน้อยขณะตวัดสายตาจับจ้องร่างของคู่หมั้นสาวกำลังกึ่งลากกึ่งจูงเพื่อนรักให้เดินหายไปจากห้องโถงเพื่อไปหาร้านอาหารสำหรับมื้อกลางวันนี้

    จริงๆ เขาก็บอกเธอแล้วว่าแค่โทรไปจองก็พอ แต่ลักซ์ก็ยังดึงดันจะไปจองเองให้ได้ โดยให้เหตุผลประกอบว่าระหว่างทางเธอจะได้เปิดหูเปิดตาเดินช๊อปปิ้งบ้าง

    แน่นอน คู่หมั้นที่แสนดีอย่างเขามีหรือที่จะขัดใจเธอ พลางปลอบตัวเองว่าคงไม่มีอะไรน่าเป็นห่วง ก็ร้านอาหารที่ว่ามันอยู่ถัดจากถนนเส้นนี้ไปแค่ 2 บล็อกเท่านั้น แถมคิระเพื่อนสนิทของเขาก็ไปด้วย...

    เพราะงั้นจะมีอะไรให้ห่วงอีกล่ะ!?

    หลังจากขจัดความสับสนในสมองออกไปเรียบร้อยแล้ว อัสรันก็เรียกสมาธิให้กลับมาสนใจกับสาวน้อยผมทองตรงหน้าแทน หญิงสาวร่างเพรียวบางยืนจ้องประตูค้างอยู่มาสักพักแล้ว

    สงสัยจะยังช็อกไม่หาย…

    คิดพลางถอนหายใจแผ่ว พลางคิดทบทวนไปถึงสิ่งที่คู่หมั้นสาวกล่าวย้ำนักย้ำหนากับเขาก่อนหน้านี้ว่าในฐานะประธานสภาสูงแห่ง Plant เขาเองก็ควรที่จะปฏิบัติตนดีๆ กับ เอ่อ....เนเชอรัล และก็เป็นหน้าที่ของประธานสภาอีกนั่นแหละที่จะต้องอธิบายประวัติศาสตร์ที่แท้จริงของชาวโคออดิเนเตอร์ให้ชาวโลกอื่นๆ ได้รับรู้...

    ...แต่นั่นก็...เป็นเสน่ห์ของเธออีกนั่นแหละ ที่ทำให้เขาปฏิเสธทุกสิ่งที่เธอพูดไม่ลงเสียที...

    ชายหนุ่มสาวเท้ายาวๆ เข้าไปหาหญิงสาวร่างเล็กที่ลอบยืนแยกเขี้ยวขู่ฟ่อๆ แอ็กท่าเตรียมตั้งการ์ดพร้อมรบอยู่ตรงหน้าแล้วก็ต้องอดหัวเราะเบาๆ ไม่ได้

    ก็ยัยนี่ชอบทำท่าอย่างกับว่าเขาจะต้องคอยหาเรื่องเธออยู่ตลอดเวลาอย่างนั้นแหละ...

    ....ถึงแม้มันจะเป็นส่วนใหญ่ก็เถอะนะ...

    เขาคิดพลางหยุดยืนนิ่งอยู่ด้านหลังหญิงสาวผมทอง ก่อนเสียงทุ้มต่ำเดิมๆ จะเอ่ยขึ้นเรียบๆ

    “จอห์น เกลน...คนเพียงคนเดียวที่ทำให้โลกทั้งโลกอยู่ในภาวะวุ่นวาย” สิ้นคำกล่าวเธอก็หมุนกลับตัวมามองเขาทันที นัยน์ตาสีน้ำผึ้งเบิกกว้างด้วยความตระหนก...ตามที่เขาคาดไว้อยู่แล้ว

    ใช้เวลาครู่หนึ่งในการลอบพิจารณาสตรีร่างบางตรงหน้าอย่างละเอียดถี่ถ้วน ทั้งทรงผม เสื้อผ้า ลักษณะท่าทาง...เปรียบเทียบกับลักซ์ที่เป็นผู้หญิงงามพร้อมสมบูรณ์แบบไม่ได้เลยซักนิด

    เธอดูเหมือน...เด็กผู้ชายเสียมากกว่า...เสื้อผ้าสีเขียวดูหลวมโคร่งนั่นไม่ได้ช่วยเสริมให้เรือนร่างราบเรียบของเธอให้ดูมีสัดส่วนขึ้นเลยสักนิด เส้นผมสีบลอนด์ทองยาวประบ่านั้นก็มักจะพูฟ่องเหมือนกับสิงโตเพิ่งตื่นนอนเป็นประจำ แตกต่างกับลักซ์ที่มักจะทิ้งตัวเป็นลอนยาวสลวยจรดกลางหลังเสมออย่างสิ้นเชิง

    ตีสภาพโดยรวมแล้ว ส่วนที่ดึงดูดตาที่สุดก็ดูจะเป็นดวงตาสีทองกลมโตนั่นเพียงอย่างเดียวกระมังที่ทำให้เขา...ละสายตาจากเธอไม่ได้เสียที...

    “อ๋อเหรอ? ถ้างั้นนายช่วยไขความข้องใจให้เนเชอรัลฉลาดน้อยคนนี้สักนิดได้ไหมว่านายอยากจะพูดอะไรกันแน่?”

    เอาแล้วไง...เผลอเป็นไม่ได้...ได้ทีแม่เจ้าประคุณก็พูดแดกดันเข้าให้อีกละ...

    อัสรันตวัดนัยน์ตาคมจับจ้องใบหน้าเนียนของสาวน้อยตรงหน้าอีกครั้ง ก่อนเลิกคิ้วสูง

    “นี่คือวิธีการพูดที่เธอใช้กับเจ้านายงั้นเหรอเนี่ย?” และแทนที่จะสำนึกเจ้าหล่อนกลับเชิดหน้าขึ้นสูงทำไม่รู้ไม่ชี้เสียอย่างนั้น

    “ตอนนี้เราไม่ได้อยู่ที่สำนักงาน ZAFT นี่ เข้าใจอะไรผิดรึเปล่าซาล่า และชั้นไม่ใช่เลขาฯ นายแล้วด้วย”

    “แต่ยังไงชั้นก็คือประธานสภาเสมอ ทุกที่และทุกเวลา”

    “แต่ชั้นไม่ใช่ทาสที่คอยรับใช้นายทุกที่ทุกเวลาสักหน่อย! เสียใจ สโลแกนนั้นใช้กับชั้นไม่ได้หรอก!” คางาริสวนกลับทันที มือสองข้างตวัดขึ้นกอดอกก่อนจะเดินหลบไปอีกทางหนึ่ง ก่อนจะหยุดยืนกึกเมื่อนึกได้ถึงข้อสงสัยที่ยังค้างคาใจอยู่...

    ครั้นจะให้กลับไปถามมันก็กระไรอยู่...ยิ่งกับคนอย่างตานั่น...เสียฟอร์มตายเลย!!!

    “แล้วสรุปเรื่องที่เจ้าหมอนั่นพูดเมื่อกี้มันยังไงกันแน่ล่ะเนี่ย?” ข้อสงสัยที่ได้แต่พึมพำเบาๆ ซึ่งแน่นอนมีหรือที่คำกล่าวเหล่านั้นจะรอดหูจากคนโสตสัมผัสดีไปได้

    อัสรันขยับรอยยิ้มบางอย่างยินดีเมื่อรู้ว่าแผนของเขาได้รับความสนใจไม่น้อยจากแม่เนเชอรัลปากแข็งนี่

    ชายหนุ่มตัดสินใจสาวเท้าไปยืนใกล้ๆ คางาริ พลางจ้องมองรูปเสมือนของจอห์น เกลนสมัยยังหนุ่มสักพัก ก่อนเอ่ยคำอธิบาย

    “จอห์น เกลน หลังจากที่เขาประกาศตัวเองเกี่ยวกับโคออดิเนเตอร์ในปี C.E. 15 โลกทั้งโลกก็อยู่ในภาวะวุ่นวาย เพราะนอกจากเขาจะหายตัวไปเฉยๆ แล้วเขายังทิ้งวิธยาการเกี่ยวกับการสร้างเผ่าพันธุ์โคออดิเนเตอร์ไว้อีกด้วย และแน่นอน ตอนนั้นโลกทั้งโลกก็เรียกได้ว่าอยู่ในภาวะสับสน ผู้มีอันจะกินทั้งหลายแหล่พยายามอย่างมากแม้ว่าจะเสียเงินทองมากมายเท่าไหร่เพื่อให้ได้ทายาทฉลาดล้ำเลิศเหมือนจอห์น เกลน นั่นคือความคิดของคนส่วนหนึ่ง...แต่ไม่ใช่ทั้งหมด...”

    “หมายความว่าเขาเป็นคนริเริ่มข้อพิพาทระหว่างเนเชอรัลกับโคออดิเนเตอร์งั้นสิ” หญิงสาวพึมพำตอบเบาๆ

    “ขณะเดียวกับเขาก็เป็นวีรบุรุษสำหรับพวกเรา เพราะเขาเป็นคนแรกและคนเดียวที่พบและนำซากฟอสซิลจากดาวพฤหัสมาได้ อีกทั้งยังเป็นคนออกแบบโครงสร้าง Plant ทั้งหมด ราวกับเป็นบิดาของเหล่าโคออดิเนเตอร์เลยก็ว่าได้...เธอไม่เห็นเหรอ? ผลผลิตที่งดงามของเขาน่ะ อารยธรรมอันเฟื่องฟูของโคออดิเนเตอร์? ”

    “ให้ตายพวกเนเชอรัลงี่เง่านั่นคิดผิดชะมัดที่สร้างหมอนั่นขึ้นมาแต่แรก” คางาริเผลอหลุดปากออกไปโดยไม่รู้ตัวเลยว่าคำพูดนั้นเปรียบเหมือนกับการตบหน้าตัวเองอย่างไรชอบกล!! และที่แย่ไปกว่านั้นก็คือ...เธอกำลังเห็นด้วยกับความคิดอีตาซาล่าว่าหมอนี้คิดถูกอีกต่างหาก!!

    ระหว่างที่เธอกำลังช็อกค้าง อ้าปากพะงาบๆ พูดอะไรไม่ออกอยู่นั้นเอง ชายหนุ่มประธานสภากำลังยืนกลั้นยิ้มอยู่ข้างๆ พลางทอดนัยน์ตาสีเขียวมรกตมามองเธอด้วยประกายระยับ

    “เธอพูดเองนะ”

    “นายวางแผนให้ชั้นพูดอย่างนั้นใช่ไหมล่ะ ชั้นรู้หรอก!!” คางาริตะโกนแหวกลับในทันที จริงๆ ถ้าทำได้เธอแทบอยากจะหายตัวไปจากตรงนี้เลยเสียด้วยซ้ำ

    อับอายบรรพบุรุษจริงๆ!!

    “ความจริงยังไงก็คือความจริงวันยังค่ำน่า ยอมรับซะเถอะว่าเธอกำลังพูดดูถูกเผ่าพันธุ์ตัวเอง”

    “ชั้นเปล่าซักหน่อย!”

    “แต่เธอก็พูดไปแล้ว”

    “เปล่านะ!”

    “ยอมรับมาซะเถอะน่า”

    “อ๊ากกกกก!! คนอยากนายนี่มัน....!” เธอร้องออกมาอย่างหัวเสีย พยายามอย่างยิ่งที่จะควบคุมไม่ให้ร่างเล็กๆ ของเธอสั่นเกินไปเพราะความโกรธเคือง

    เจ้าหมอนี่ๆ มันน่านัก...!!

    เร็วเท่าความคิด มือเรียวสวยตวัดคว้าหมับเข้าที่ต้นคอเสื้อของชายหนุ่มปากเสียเข้าทันที นัยน์ตาสีน้ำผึ้งถลึงจ้องมองคนตรงหน้าด้วยความขุ่นเคือง แต่ระหว่างที่กำลังเงื้อหมัดหมายจะชกหน้าหล่อๆ ของประธานสภาหนุ่มให้สาแก่ใจนั้นเอง...

    “คางาริ เย็นก่อน!” เสียงห้าวๆ อันคุ้นเคยที่ดังขึ้นทำเอาหญิงสาวชะงัก

    “คิระ?” เมื่อเธอหมุนตัวกลับไปก็พบสาวน้อยร่างบางเจ้าของเรือนผมสีชมพูยาวสลวยกำลังยืนหลบอยู่ด้านหลังชายหนุ่มร่างสมส่วนเจ้าของเรือนผมสีน้ำตาลอยู่เงียบๆ ซึ่งถ้าหากเธอตาไม่ฝาด คงเห็นแววตาเจือประกายผิดหวังปนอยู่ในนัยน์ตาสีฟ้าน้ำทะเลคู่สวยนั้นวูบหนึ่ง ก่อนที่มันจะจางหายไปด้วยความรวดเร็ว

    ไอดอลสาวสวยแห่ง Plant ขยับรอยยิ้มบาง พลางเอ่ยถามเสียงนุ่มนวลและระมัดระวัง

    “คางาริ ทุกอย่างเรียบร้อยดีรึเปล่าคะ?” คำถามที่สาวน้อยผมทองโงกหัวรับแทบจะทันที

    อัสรันสาวเท้าเดินเข้าไปใกล้คู่หมั้นสาวก่อนจะเอื้อมมือโอบเอวบางเข้ามาหาตัวช้าๆ ลักซ์ตวัดสายตากลับมามองชายหนุ่มทันที ก่อนเอ่ยคำถามเดียวกันเรียบๆ

    “อัสรัน...ทุกอย่างเรียบร้อยดีใช่ไหมคะ?” ประธานหนุ่มเหลือบไปมองตัวต้นเหตุเมื่อครู่ที่อารมณ์เย็นลงแล้วพักหนึ่ง ก่อนเอ่ยตอบกลับ

    “ไม่มีอะไรหรอก เราก็แค่…มีเรื่องให้โต้วาทีกันเล็กน้อยเท่านั้นแหละ...” ลักซ์ผงกหัวรับ รอยยิ้มหวานสดใสระบายฉายบนดวงหน้างดงามอีกคราพลางเอ่ยตัดบทเรียบๆ

    “ทุกคนคะ ชั้นจองที่ๆ ดีที่สุดในร้านอาหารไว้แล้ว ไปกันเถอะค่ะ!” สิ้นคำร่างเพรียวบางก็หมุนตัวเดินนำออกไป หลังจากนั้นไม่นานคณะผู้ตามก็เดินออกจากพิพิธภัณฑ์ตามไปเป็นกระบวน

    + + + + + +

    ร้านอาหารที่ลักซ์เลือกมาเป็นร้านเรียบง่ายขนาดไม่ใหญ่มากนัก วัสดุส่วนใหญ่ถูกทำจากไม้ไม่ว่าจะเป็นทั้งโต๊ะและเก้าอี้ รวมทั้งของตกแต่งอื่นๆ ถึงแม้จะเป็นเพียงแค่ร้านเล็กๆ แต่ก็พลุกพล่านด้วยผู้คนมากมายตั้งแต่วัยเด็กจนมาถึงวัยสูงอายุที่มักจะจับกลุ่มดื่มกาแฟอยู่เป็นกลุ่มในมุมหนึ่งของร้าน

    ผนังทุกด้านถูกทาเคลือบด้วยสีขาวและตกแต่งด้วยภาพวาดรูปต้นซากุระสีชมพูทำให้บรรยากาศภายในดูสว่างสดใส แม้ว่าที่นี่จะไม่มีเครื่องปรับอากาศเช่นร้านอาหารทั่วๆ ไป แต่สายลมเย็นๆ ยามบ่ายที่พัดผ่านมาทางหน้าต่างบานใหญ่ก็ให้ความร่มเย็นทางจิตใจเพียงพอแล้ว
    ลักซ์พูดถูกที่ว่าเธอได้จองโต๊ะที่ดีที่สุดของร้านอาหารแห่งนี้จริงๆ โต๊ะไม้ขนาดใหญ่ถูกปูรองด้วยผ้าลินินสีแดงเนื้อดีตั้งอยู่บนเฉลียงเล็กๆ ด้านนอกอาคารทำให้สามารถเห็นทัศนียภาพอันงดงามของสวนหลังร้านที่รายล้อมไปด้วยต้นไม้น้อยใหญ่และดอกไม้หลายสีสันได้เป็นอย่างดี ตรงกลางสวนนั้นมีลานน้ำพุขนาดย่อมส่งเสียงจ๊อกแจ๊กดูร่มรื่น

    นอกจากนี้คิระยังกล่าวอีกว่าสวนแห่งนี้ปกติแล้วไม่ค่อยเปิดให้ใครเข้าชมมากนัก ยกเว้นในกรณีพิเศษจริงๆ เท่านั้น

    “คางาริ คุณต้องลองทานอาหารที่นี่นะคะ อร่อยมากเลยแถมราคายังไม่แพงอีกด้วยนะ” สาวน้อยผมสีชมพูแนะนำเสียงสดใส ในเวลานั้นเองที่หญิงสาวคนหนึ่งที่ท่าทางจะเป็นผู้จัดการร้านเดินเข้ามาต้อนรับ

    พอเห็นหน้าหล่อนเต็มๆ ก็เล่นเอาคางาริเผลอตัวร้องเสียงหลงเลยทีเดียว...

    ผู้จัดการร้านแห่งนี้เป็นหญิงสาววัยปลายยี่สิบ ดูท่าทางใจดีสมกับใบหน้างดงามที่ล้อมกรอบด้วยเรือนผมหยักศกสีน้ำตาลเข้มยาวประบ่า นัยน์ตาสีน้ำตาลอ่อนคู่โตมักฉายประกายอบอุ่นเป็นกันเอง ร่างเพรียวระหงอยู่ในชุดกระโปรงสีขาวสะอาดจรดเข่าคาดด้วยผ้ากันเปื้อนสีฟ้าอ่อน ในมือเธอถือเมนูอาหารสองเล่มมารับรองแขกผู้มีเกียรติบนโต๊ะด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม

    “ลักซ์! คิระ!” เธอทักทายด้วยน้ำเสียงสดใส ก่อนจะชะงักไปเล็กน้อยเมื่อเห็นบุรุษอีกคนหนึ่งนั่งอยู่ด้วย

    “ท่านประธานซาล่า...” เธอเอ่ยเสียงแผ่วเบาก่อนตวัดสายตาไปมองอีกหนึ่งผู้มาใหม่ข้างๆ

    หญิงสาวใช้เวลาพิจารณาสาวน้อยผมทองสักพักหนึ่ง นัยน์ตาสีน้ำตาลคู่สวยหรี่ลงเล็กน้อยอย่างใช้ความคิด

    “เรา...เคยเจอกันมาก่อนรึเปล่าคะ...?”

    คำถามที่เล่นเอาคนฟังสะดุ้งโหยง โบกมือปฏิเสธแทบไม่ทัน

    “อ่าใช่..เอ๊ย ไม่ใช่ๆ ฮ่าๆ ! สงสัยคุณจะจำคนผิดแล้วล่ะค่ะ! ฮ่าฮ่า!! ใช่เลย จำคนผิดแน่ๆ!!” คางาริพูดพลางหัวเราะกลบเกลื่อน รอยวิตกกังวลปรากฏขึ้นบนใบหน้าเนียนทันทีแม้เจ้าตัวจะพยายามฝืนยิ้มแหยๆ ตอบกลับไป

    แน่นอน...เธอรู้จักผู้หญิงคนนี้...คางาริเคยเจอเธอครั้งหนึ่งตอนที่คิซากะพาเธอไปหลบภัยที่ Orb ระหว่างสงคราม แต่ไม่ใช่ในฐานะผู้จัดการร้านอาหาร...แต่ในฐานะกัปตันยาน Morgenroete ต่างหากล่ะ...

    “เธอคือคางาริ ยูละครับ” คิระพูดพลางกดมือลงบนไหล่เธอ

    “คางาริ นี่คือเมอริว ราเมียส เธอเป็นเจ้าของร้านอาหารที่นี่น่ะ” คำแนะนำตัวที่คนฟังต้องยิ้มแหยรับอีกที เธอยืนมือไปจับเขย่าแรงๆ ก่อนชักกลับด้วยความรวดเร็ว

    ซวยแล้วไง...ผู้หญิงคนนี้รู้ตัวตนจริงๆ ของเราเสียด้วยสิ...ซึ้งใจในพระคุณคิซากะจริงจริ๊ง...

    “อ่า สวัสดีค่ะ”

    เมอริวยื่นมือไปทำความรู้จักกับสาวน้อยร่างเล็กตรงหน้าแต่โดยดีทั้งที่สายตายังคงจับจ้องใบหน้าของเธอไม่กะพริบ

    “ชั้นคิดว่าเราต้องเคยเจอกันที่ไหนมาก่อนแน่ๆ เลยนะ....” ระหว่างที่กำลังครุ่นคิดอยู่นั้น ฉับพลันเธอก็เบิกตากว้างทันที!

    “ใช่จริงๆ ด้วย ชั้นเคยพบคุณที่ Orb!”

    คำกล่าวคราวนี้เล่นเอาเจ้าหญิงองค์น้อยสะดุ้งสุดตัว แก้ตัวเลิกลั่กเป็นพัลวัน “ Orb งั้นเหรอ...? ฮ่าฮ่าฮ่า คุณจำคนผิดแล้วล่ะ!! คราวนี้ผิดแน่ๆ แล้วล่ะ!!!”

    ลักซ์และคิระนิ่งสนิทในทันใด รอยประหลาดใจฉายให้เห็นในแววตาของคนทั้งคู่ ขณะที่อัสรันยังคงนั่งนิ่ง แต่สายตาจดจ้องไปที่เธอและเมอริวสลับกันไปมา ความเงียบเกิดขึ้นในชั่วอึดใจ

    เมอริวกะพริบตาสองสามครั้งเพื่อเรียกสติ ก่อนชักมือเรียวขึ้นแนบแก้ม พร้อมกับความรู้สึกผิดเกิดขึ้นท่วมท้นในจิตใจ

    “ตายจริง ชั้นคงจะจำผิดคนจริงๆ แหละคะ” เธอเอ่ยขึ้นในที่สุดก่อนขยับยิ้มบางเบา

    “ว่าแต่ พร้อมจะสั่งอาหารรึยังคะ?”

    “ชั้นขออย่างเดิมล่ะค่ะ” ไอดอลสาวสวยตอบพร้อมรอยยิ้ม

    “ผมก็เหมือนกัน” คิระพูดพลางส่งเมนูคืนหญิงสาว

    “ผมขอเป็นกาแฟเข้มข้นพิเศษที่นึงแล้วกัน” ประธานหนุ่มเอ่ยขึ้นเรียบๆ เรียกสายตาตำหนิจากหญิงสาวคนนั่งข้างๆ ได้ทันที

    “นี่ยังบ่ายอยู่เลยนะคะอัสรัน คุณดื่มชาแทนจะดีกว่านะ” ลักซ์เอ่ยท้วง

    และก็แน่นอน...อัสรันพยักหน้ารับโดยไม่กล่าวอะไรซักแม้สักแอะ…

    ส่วนคางาริยังคงหมกมุ่นอยู่กับการนั่งจ้องเมนูต่อไป ความอยากอาหารของเธอตอนนี้แทบไม่มีเลยเสียด้วยซ้ำ หญิงสาวรู้ตัวดีว่ากำลังถูกเมอริวจ้องมองอยู่โดยหางตาตลอดเวลา รอยยิ้มประหม่าปรากฏขึ้นทันที ก่อนจะสั่งอาหารสั้นๆ

    “ชั้นขอแบบเดียวกับคิระและลักซ์ก็แล้วกันนะ”

    ผู้จัดการร้านขยับปากกาจดรายการอาหารด้วยความคล่องแคล่ว ก่อนเธอพยักหน้ารับ

    “อาหารจะเสร็จเรียบร้อยในอีก 15 นาทีนะคะ” เมอริวพูดพลางวางกระดาษโน้ตไว้บนโต๊ะและส่งรอยยิ้มบางให้เธอ

    “คุณคางาริ ขอเวลาสักครู่ได้ไหมคะ? ชั้นจะพาคุณไปดูเครื่องหมายการค้าของร้านเราสักหน่อยน่ะค่ะ” เธอพูดพลางขยิบตาให้ทีหนึ่ง ซึ่งคำสนับสนุนก็ดังขึ้นทันทีที่เธอกล่าวจบ

    “จริงด้วยสิ! คางาริ คุณต้องไปดูโลโก้ร้านนี้ให้ได้เลยนะคะ!” ลักซ์กล่าวพร้อมดวงตาเปล่งประกายระยับ เช่นเดียวกับคิระที่ร่วมผงกหัวเห็นด้วยทันควัน ส่วนอัสรันอย่าว่าแต่พูดอะไรเลย แค่ชายตามามองยังไม่ทำด้วยซ้ำ เพราะเจ้าตัวกำลังวุ่นอยู่กับการอ่านหนังสือพิมพ์ในมือที่ดูจะสำคัญต่อชีวิตพ่อคุณอยู่เหลือเกินเงียบๆ

    นัยน์ตาสีน้ำผึ้งตวัดมองเพื่อนชายครู่หนึ่งก่อนเหลือบไปมองคุณเจ้าของร้านที่ยืนรออยู่ แล้วก็พยักหน้ารับอย่างเสียมิได้ ร่างบางผุดลุกขึ้นยืนก่อนจะเดินตามหญิงสาวอดีตกัปตันเรือไปด้วยจิตใจเป็นกังวล

    + + + + + +

    “นี่คือเครื่องหมายการค้าของร้านเราค่ะ” น้ำเสียงเปี่ยมด้วยความภาคภูมิใจดังขึ้นขณะที่ทั้งสองยืนอยู่ท่ามกลางสวนร่มรื่นหลังร้าน

    คางาริจ้องมองรูปภาพยานอวกาศที่เคยปรากฏอยู่ในความทรงจำชั่วครู่หนึ่ง ตัวยานทำจากเหล็กคุณภาพดีเปล่งประกายสะท้อนแสงสีเงินวิบวับ ใต้ภาพมีคำอธิบายเล็กๆ จารึกเอาไว้ชัดเจน

    อาร์คแองเจิ้ล

    รอยยิ้มบางปรากฏแต้มใบหน้าอดีตกัปตันสาวทันที “สวยใช่ไหมคะ คิดว่าท่านยังคงจำมันได้อยู่นะ เจ้าหญิง” คำกล่าวสุดท้ายนั้นแผ่วเบายิ่งกว่าเสียงกระซิบ

    คนมีศักดิ์เป็นเจ้าหญิงเบิกตากว้างขึ้นในทันใด “อ๊ะ เอ่อ...”

    “ความทรงจำของชั้นยังดีอยู่นะคะ คุณคางาริ ยูละ ชั้นจำคุณได้ค่ะ” เมอริวกล่าวขึ้นเรียบๆ

    “เอ่อ ชั้นหมายถึง....” คำพูดขาดหายไปช่วงหนึ่ง ในที่สุดคางาริก็ถอนหายใจอย่างยอมแพ้ “โอเค คุณชนะแล้วล่ะ วางแผนอะไรอยู่กันแน่”

    คนอาวุโสกว่ามองเธอยิ้มๆ ก่อนเอื้อมมือขึ้นลูบหัวเธอเบาๆ

    “ชั้นไม่รู้หรอกนะคะว่าคุณมาทำอะไรที่นี่ แต่ชั้นยินดีจะช่วยเหลือคุณเสมอ ทุกที่ที่เวลา...พวกเราเองก็ติดหนี้ประเทศของคุณอยู่ไม่น้อย...จริงๆ นะ”

    เจ้าหญิงผมทองพยักหน้ารับช้าๆ “แล้วชั้นจะจำเอาไว้...ขอบคุณมาก”

    เมอริวขยับรอยยิ้มกว้าง ก่อนหลุดหัวเราะออกมาเบาๆ

    “คุณเนี่ยจริงจังจริงนะ! มาเถอะค่ะ กลับไปทานอาหารกันดีกว่า”

    + + + + + +

    ช่วงเวลาในการรับประทานอาหารกลางวันเป็นไปด้วยความเรียบง่าย ต่างคนต่างลิ้มรสอาหารของตัวเอง หรือไม่ก็ลองชิมของคนอื่นๆ บ้างเป็นบางครั้ง

    ลักซ์ไม่ได้โกหกเลยเกี่ยวกับเรื่องรสชาติอาหารของที่นี่ หลังจากที่จัดการเสร็จเรียบร้อย เมอริวก็ออกมาส่งนอกร้านทั้งยังบอกอีกว่าไม่จำเป็นต้องจ่ายค่าอาหาร เธอกล่าวว่าแค่พวกเธอเข้ามาเยี่ยมก็รู้สึกดีมากแล้ว เมื่อทั้งหมดจะเดินออกจากร้าน คางาริสังเกตเห็นอดีตกัปตันสาวขยิบตาส่งให้เธอวูบหนึ่งแทนความหมายที่เธอเข้าใจว่า เหตุผลจริงๆ ก็คือเป็นมื้ออาหารต้อนรับการมาเยือน Plant ของเธอต่างหาก

    บรรยากาศยามบ่ายช่างเงียบสงบ ดวงอาทิตย์ไม่ได้แผดแสงร้อนจัดจ้านอย่างเช่นปกติ แต่ทว่ากลับทอประกายอบอุ่นเหมาะสำหรับการนั่งพักผ่อนหย่อนใจกลางสวนสาธารณะเป็นอย่างดี เจ้าหญิงเสียงเพลงเปิดกิจกรรมยามบ่ายด้วยการเลี้ยงไอศกรีมทุกคน ก่อนจะล้มตัวลงนั่งบนพื้นหญ้าสีเขียวเฝ้ามองหมู่เด็กๆ วิ่งไล่ไปมาในสนามเด็กเล่นใกล้ๆ ด้วยความสนุกสนาน

    ตรงกลางสวนสาธารณะมีทะเลสาบขนาดใหญ่ซึ่งลักซ์และอัสรันเป็นฝ่ายริเริ่มความคิดที่จะเช่าเรือไปพายเล่นกลางน้ำเปลี่ยนบรรยากาศสักหน่อย ซึ่งสาวน้อยผมสีชมพูก็โบกมือทักทายคางาริและคิระด้วยสีหน้ายิ้มแย้มมาเป็นระยะ ตอนนั้นเองที่คางาริสังเกตเห็นว่าบุรุษตรงหน้าเธอเริ่มออกอาการเลื่อนลอยอีกแล้ว

    ชายหนุ่มเอื้อมมือทั้งสองข้างไปประสานกันไว้ใต้ศีรษะหลวมๆ ก่อนจะเอนตัวลงนอน นัยน์ตาสีม่วงรัตนชาติเหม่อมองท้องฟ้ากว้างไกลเบื้องบนอย่างไม่มีจุดหมาย ซึ่งปฏิกิริยาทุกอย่างอยู่ในสายตาสาวน้อยผมทองทั้งหมด หญิงสาวก้มหน้าเล็กน้อยลอบมองอาการบุรุษตรงหน้าสักพักด้วยความเงียบ

    “วันนี้สนุกไหมคางาริ?” เสียงทุ้มต่ำที่จู่ๆ ก็ดังขึ้นทำเอาคนฟังหลุดตกใจออกจาภวังค์

    “อ่า อืม...แม้ว่าจะ...” เธอนิ่งไปครู่หนึ่งก่อนจะหลุดหาวออกมาเบาๆ “...น่าง่วงนอนไปนิดก็เถอะ” นัยน์ตาสีอำพันค่อยๆ ปิดลงช้าๆ ก่อนหัวฟูๆ จะเอนลงกับพื้นหญ้าเบาๆ โดยไม่ลืมเอ่ยย้ำ

    “คิระ...ถ้าจะกลับแล้ว...อย่าลืม...ปลุกชั้นด้วยนะ” สิ้นคำกล่าวสุดท้าย เจ้าหญิงคำสำคัญแห่ง Orb ก็เข้าสู่ห้วงนิทรารมย์อันยาวนาน
    ชายหนุ่มเฝ้ามองสาวน้อยผมทองข้างกายเอนตัวลงนอนอย่างเป็นสุขด้วยรอยยิ้มบางเบา จังหวะการผ่อนลมหายใจเข้าออกที่สม่ำเสมอบ่งบอกได้ดีว่าเจ้าตัวคงจะไม่รู้สึกถึงสิ่งใดรอบตัวอีกแล้ว คิระเอื้อมมือไปปัดเส้นผมซอยยาวประบ่าที่ลงมาปรกหน้าไปเคลียด้านหลังอย่างทะนุถนอม ก่อนจะตวัดสายตามองท้องฟ้าเบื้องบนเงียบๆ ต่อไป

    เพราะอะไรตัวเขาเองก็ไม่เขาใจเหมือนกัน แต่ดูเหมือนนับวันเขาจะยิ่งวางตัวห่างเหินกับอัสรันมากขึ้นเรื่อยๆ จริงๆ แล้ว...เขาแทบจะทนฟังลักซ์กล่าวถึงคู่หมั้นของเธอไม่ได้เลยเสียด้วยซ้ำ ในตอนนั้นเองภาพไอดอลสาวน้อยหน้าหวานผมสีชมพูก็ผุดขึ้นมาในความคิด

    ทั้งหมดนี่เป็นเพราะลักซ์...ใช่...เขารู้...เขารู้มาตลอดว่าเกิดหลงรักคู่หมั้นของเพื่อนสนิทตัวเองเข้าให้แล้ว ผู้หญิงคนที่เขาสมควรที่จะปกป้อง...เขายังจำได้ดี ถึงตอนที่อัสรันเข้ามาขอร้องให้เขาช่วยดูแลลักซ์แทนเขา ซึ่งชายหนุ่มก็ตอบรับทันทีโดยไม่ตะขิดตะขวงใจ ...แต่ก็ไม่นึกว่าจะปล่อยให้ตัวเองถลำมาไกลถึงขนาดนี้....

    ลักซ์เป็นคนสวย และอ่อนโยนในขณะเดียวกัน รอยยิ้มหวานสดใสที่งดงามที่สุดมักจะระบายฉายอยู่บนริมฝีปากกลีบกุหลาบได้รูปเสมอ หากแต่เธอไม่ได้อ่อนแออย่างเช่นภาพลักษณ์ภายนอก ในช่วงสงครามที่ผ่านมา เธอนำกำลังเคลื่อนพลออกสู่สนามรบเพื่อสันติภาพ และจากเหตุการณ์นั้น ชีวิตจำนวนมากมายที่รอดพ้นจากภัยสงครามเพราะเธอ นอกจากนี้ลักซ์ยังเป็นกำลังสำคัญในการฟื้นฟูสภาพจิตใจของทหารหลายคน

    เธอนั้นช่างบอบบางและสดใสเหลือเกิน ไม่ว่าเธอจะปรากฏตัวที่ใดและเมื่อไหร่ โลกทั้งโลกก็พลันสว่างไสวขึ้นทันตา ผู้คนรอบข้างต่างก็เบิกบานใจคล้อยตามรอยยิ้มของเธอได้อย่างไม่ยากเย็นนัก

    ตลอดเวลาที่ผ่านมา เขาไม่เคยเห็นน้ำตาจากใบหน้างดงามราวรูปสลักนั้นเลยสักครั้ง เธอไม่เคยที่จะปรับทุกข์หรือแสดงออกมาให้ใครเห็น ลักซ์รู้วิธีที่จะจัดการกับสิ่งต่างๆ ได้ดีจริงๆ

    แต่ไม่ว่าเธอจะเป็นเทพธิดาที่ประเสริฐเลิศเลอสักเพียงใดก็ตาม เธอก็ยังเป็นลักซ์ ไคลน์...สาวน้อยจิตใจงดงามที่ตัดสินใจใช้ชีวิตเรียบง่ายอยู่ดูแลเหล่าเด็กกำพร้าเหล่านั้น

    ....และนี่ก็คือสิ่งที่ทำให้เขารักเธอ....

    แม้จะรู้ตัวดีว่าคงเป็นได้แค่ฝัน...ลักซ์เป็นคู่หมั้นของอัสรัน และอัสรันก็เป็นเพื่อนรักของเขา ที่สำคัญ เธอรักเขาและพร้อมที่จะใช้ชีวิตร่วมกับเขาในอนาคต...นี่ต่างหากคือความจริงที่เขาควรจะต้องยอมรับเสียที เป็นกำแพงขนาดใหญ่ที่ปิดกั้นตัวเขาให้ออกห่างนักร้องสาวผมสีชมพูผู้งดงามคนนั้น...ความจริงที่ทำให้เขาต้องปวดใจทุกครั้งที่เห็นเธอส่งรอยยิ้มหวานสดใสให้กับเขา

    เขารู้ดีว่าในสายตาเธอเขาคงจะเป็นได้แค่เพื่อน....ไม่มากไปกว่านั้น....

    นั่นคือเป็นความจริงอันขมขื่นที่เขาต้องทำใจยอมรับ...

    + + + + + +

    “คางาริ...คางาริ ตื่นได้แล้วค่ะ” ลักซ์กล่าวพลางเขย่าตัวสาวน้อยร่างบางเบาๆ

    หลังจากที่เปลือกตาอันหนักอึ้งขยับเปิดขึ้นอย่างยากลำบาก สิ่งแรกที่เธอเห็นก็คือนัยน์ตาสีฟ้าน้ำทะเลกระจ่างใสของไอดอลสาวสวยแห่ง Plant และนัยน์ตาสีม่วงลาเวนเดอร์อันอบอุ่นของคิระกำลังมองมาที่เธอพร้อมกับรอยยิ้ม

    หญิงสาวเปิดปากหาว พลางขยี้ตาไปมาสักพักก่อนเอ่ยถามงัวเงีย

    “อืมม มีอะไรเหรอ?”

    “นี่จวนจะค่ำแล้วนะคะ กลับกันเถอะค่ะ” ลักซ์เอ่ยตอบพร้อมรอยยิ้ม

    ใช้เวลาสักพักกะพริบตาถี่ๆ ก่อนทวนคำซ้ำ “ค่ำแล้วเหรอ?” เมื่อคางาริเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้าเบื้องบนก็เห็นเป็นตามคำกล่าวของเพื่อนสาวจริงๆ ท้องฟ้าสดใสเมื่อยามบ่ายบัดนี้แปรเปลี่ยนเป็นสีทองอมส้มยามอัสดงไปแล้ว

    จริงสิ....ชั้นหลับไปเป็นชั่วโมงแล้วนี่นา...

    ชายหนุ่มร่างสมส่วนอาสาช่วยพยุงเธอขึ้นมา ก่อนพูดแหย่เล่นอย่างอารมณ์ดี

    “นี่เธอตื่นแล้วหรือละเมออยู่กันแน่เนี่ย?” สิ้นคำหยอกกำปั้นแข็งๆ ก็ร่อนลงกลางกระหม่อมคนช่างเย้าทันที

    “นี่ชั้นดูเหมือนคนละเมอมากนักรึยังไงยะ” คางาริตอบกลับเสียงลอดไรฟัน ทำเอาคิระหัวเราะร่วน

    “ชั้นขอตัวก่อนก็แล้วกัน” เสียงทุ้มต่ำของประธานสภาเอ่ยขัดขึ้นมาเสียเฉยๆ เมื่อเธอหันไปตามเสียงก็เห็นร่างสูงๆ ของชายหนุ่มผมสีน้ำเงินกำลังเอนตัวพิงต้นไม้ขนาดใหญ่กลางสวนสาธารณะอยู่

    คิระหมุนตัวกลับไปหาเพื่อนรักของเขาก่อนดุนหลังหญิงสาวข้างกายไปข้างหน้าเบาๆ

    “งั้นนายก็ไปส่งลักซ์ด้วยเลยแล้วกัน อัสรัน เดี๋ยวชั้นจะไปส่งคางาริเอง”

    คำกล่าวที่เรียกสาวน้อยหน้าหวานให้หันกลับไปท้วงทันที “แต่เราไปด้วยกันก็ได้นี่คะ”

    คางาริส่ายหน้าปฏิเสธ “ชั้นกลับเองได้น่า”

    “ไม่ต้องเกรงใจหรอกน่า ยังไงผมก็ต้องไปซื้อผักมาทำอาหารเย็นอยู่แล้วล่ะ” ชายหนุ่มโคออดิเนเตอร์ตอบกลับทันควัน

    “คิระ เราไปด้วยกันก็ได้” อัสรันเอ่ยทักท้วงขึ้นอีกคนพลางตวัดนัยน์ตาสีมรกตคู่สวยมองหน้าเพื่อนรักนิ่ง ซึ่งคนถูกท้วงก็ยังคงยืนกรานปฏิเสธหนักแน่น

    “ไม่เป็นไรหรอก อัสรัน...นายไปส่งลักซ์ที่บ้านเถอะ คางาริไปกันได้แล้ว” ชายหนุ่มกล่าวตัดบทก่อนคว้าข้อมือสาวน้อยผมทองให้เดินตามมาด้วยกัน ลักซ์กำลังอ้าปากเตรียมจะประท้วงแต่ทว่ามือใหญ่ของคนมีศักดิ์เป็นคู่หมั้นกลับคว้าไหล่บอบบางไว้ได้ก่อน

    “กลับกันเถอะลักซ์ เดี๋ยวผมจะไปส่งเอง” คำกล่าวที่หญิงสาวจำต้องพยักหน้ารับอย่างเสียมิได้

    + + + + + +

    “ชั้นเดินกลับบ้านเองได้จริงๆ นะ คิระ” สาวน้อยผมทองยังไม่ยอมละความพยายามที่จะเดินกลับอาพาร์ทเม้นต์คนเดียวให้ได้ ขณะที่เธอและชายหนุ่มโคออดิเนเตอร์เดินเคียงคู่กันมาตามถนนสีหม่นๆ ของ Aprilius One

    “อย่าโง่ไปหน่อยเลยน่า อีกอย่างผมก็ต้องผ่านทางนั้นอยู่แล้วด้วย” คิระกล่าวยิ้มๆขณะซุกมือทั้งสองข้างลงในกระเป๋าเสื้อ

    หญิงสาวยักไหล่อย่างยอมแพ้ขณะที่เหลือบมองสามสมาชิกครอบครัวเดินสวนออกมาจากร้านสะดวกซื้อ

    “บ้านชั้นน่ะอยู่แค่หัวมุมถนนนี้เองนะ รู้ไหม?”

    “ก็ไม่เป็นไรหรอกน่า”

    “นายนี่หัวดื้อจริงๆ!” คำบ่นที่คนถูกติต้องหลุดหัวเราะออกมาเบาๆ

    “โอเค ผมยอมรับก็ได้ ถึงแม้ว่าเธอก็จะหัวดื้อพอๆ กันก็เถอะ”

    “ชั้นจะทำเป็นว่าไม่ได้ยินแล้วกันนะ” คางาริสวนตอบทันควัน ทั้งคู่ต้องหน้ากันอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะหลุดหัวเราะออกมาดังๆ อย่างอดไม่อยู่ จนคนตัวเล็กกว่าเอื้อมมือไปขยี้หัวคนข้างๆ อย่างหมั่นไส้

    “ให้ตายนายนี่ ฉลาดเป็นกรดแถมยังฝีปากร้ายเหลืออีกต่างหาก!”

    คิระหัวเราะน้อยๆ ก่อนเอื้อมมือไปปฏิบัติอย่างเดียวกันกับหัวสีทองฟูฟ่องของสาวน้อยคนข้างๆ

    “เธอก็เหมือนกันนั่นแหละ” ก่อนทั้งคู่จะหลุดหัวเราะออกมาพร้อมกัน

    คู่ชายหญิงเดินทอดน่องมาเรื่อยๆ จนในที่สุดก็มายืนหยุดอยู่ที่หน้าอาพาร์ทเมนต์สีขาวหลังใหญ่ ซึ่งเจ้าบ้านหมุนตัวหันมากล่าวเย้าเขาเบาๆ

    “ไม่แน่นา บางทีเราอาจจะเป็นฝาแฝดกันก็ได้ ก็เราชอบอะไรเหมือนๆ กัน แถมยังปากร้ายพอๆ กันด้วยนี่เนอะ”
    ชายหนุ่มหัวเราะอีกครั้งกับความคิดของสาวน้อยร่างบาง

    “เอ ผมชักไม่แน่ใจแล้วสิว่าจะถือว่านั่นเป็นคำชมหรือคำตำหนิดีนะ” สิ้นคำกล่าวคนพูดจากำกวมก็เขกกะโหลกคนพูดไม่เข้าหูอย่างหมั่นไส้ ซึ่งคิระก็ทำได้แต่ร้องโอดครวญพลางคลึงบริเวณถูกประทุษร้ายเงียบๆ จากนั้นไม่นานประตูบานใหญ่ก็เปิดออก เผยให้เห็นชายร่างยักษ์ผิวกร้านแดดออกมายืนต้อนรับ คิระจึงรีบก้มตัวลงโค้งอย่างสุภาพ

    “เอ่อ สวัสดีครับ” คิซากะพยักหน้ารับ ก่อนเอ่ยตอบกลับ

    “สวัสดีพ่อหนุ่ม”

    คำกล่าวทักที่คนฟังต้องเกาศีรษะดังแกร่กๆ เมื่อบรรยากาศหมองมัวชวนอึดอัดเริ่มโรยตัวขึ้นช้าๆ

    “เอ่อ...คือผมคงต้องขอตัวก่อน”

    “อ้าว จะไม่อยู่ทานอะไรหน่อยเหรอ?” คางาริเอ่ยท้วงขณะที่กำลังเปิดประตูเข้าไปในบ้าน ซึ่งชายหนุ่มก็ส่ายศีรษะปฏิเสธเช่นเดิม

    “ไม่ล่ะ ผมยังต้องกลับไปซื้อผักก่อน ราตรีสวัสดิ์นะคางาริ ราตรีสวัสดิ์ด้วยนะครับ” คิระกล่าวพร้อมรอยยิ้ม ก่อนจะหมุนตัวเดินจากไป

    “บายคิระ! แล้วเจอกันนะ!!” คางาริกล่าวลาพลางโบกมือในอากาศไหวๆ คำกล่าวที่ทำเอาคนได้ยินถึงกับชะงัก

    “คางาริ ผู้ชายคนเมื่อกี้ชื่ออะไรนะ?” คิซากะเอ่ยถามขึ้นในทันที ใบหน้าของบอดี้การ์ดหนุ่มกลับมาเคร่งเครียดราวกับจมอยู่ในความคิดอีกครั้ง

    “ใคร...หมอนั่นนะเหรอ? คิระน่ะ คิระ ยามาโตะ” เธอตอบกลับเรียบๆ ก่อนหมุนตัววิ่งเข้าไปในบ้านทันที

    “โอย ให้ตายวันนี้เหนื่อยชะมัดเล้ยยย!! คิซากะ ไม่เข้ามาล่ะ?”

    คิซากะยังคงยืนนิ่งอยู่กับที่ เฝ้ามองภาพแผ่นหลังชายหนุ่มโคออดิเนเตอร์ที่ค่อยๆ ลางเลือนหายไปช้าๆ นัยน์ตาคมเข้มหรี่ลงฉับพลันขณะหมุนตัวเดินตามหญิงสาวผู้สูงศักดิ์ไปเงียบๆ

    คิระ...คิระ ยามาโตะ.....หรือว่าคนๆ นั้น!!!???

    ดวงตาขึงเครียดเบิกกว้างขึ้นทันทีเมื่อความทรงจำในกาลเก่าผุดขึ้นมาอีกครา

    ใช่ ผู้ชายคนนั้น......จริงๆ หรือนี่!!??

    ---------------------------To Be Continued...
  10. kumi

    kumi Active Member

    EXP:
    805
    ถูกใจที่ได้รับ:
    0
    คะแนน Trophy:
    36
    Re: [G-Seed Fiction แปล] Princess' Sonata (กำลังจะลงตอนใหม่)

    Chapter 8 -- Game Over

    นรกจริงๆ......

    ไม่มีคำไหนจะอธิบายช่วงเวลาตลอดหลายวันที่เธอต้องผจญได้ดีไปกว่าคำๆ นี้อีกแล้ว...เวลาทุกนาทีและชั่วโมงผ่านพ้นไปได้อย่างเชื่องช้าเหลือเกินในความรู้สึกของสาวน้อยผมทองที่กำลังปั้นหน้าเคร่งอยู่บนโต๊ะไม้สีน้ำตาลเข้มที่รายล้อมไปด้วย....เอกสารงานหนาปึกๆ ที่ไม่รู้ว่าจะได้ฤกษ์ล้มลงมาทับตัวเธอเมื่อไหร่!!???

    นี่ชะตาชีวิตชั้นต้องมาจบลงเพราะเจ้ากองเอกสารบ้าๆ นี่รึเปล่านะ…?

    ความคิดชวนอกสั่นขวัญแขวงแล่นวูบขึ้นมาในบัดดล คางาริชักสีหน้าแหยครู่หนึ่งก่อนจะสะบัดหัวไล่มันออกไป นัยน์ตาสีอำพันคู่โตตวัดมองกองเอกสารบนโต๊ะที่ดูท่าจะไม่มีทางหมดง่ายๆ อย่างเหนื่อยหน่ายใจ

    ใช่แล้ว....งานบนโต๊ะเหล่านี้ส่วนใหญ่ล้วนเป็นรายงานสำคัญที่ต้องเสนอให้ประธานซาล่าเซ็นชื่ออนุมัติแทบทั้งนั้น ตามหน้าที่ของเลขาฯที่ดี เพราะฉะนั้น.................

    ก่อนหน้าจะส่งถึงเขา ก็ต้องส่งถึงเธอก่อน!!!!

    นี่ชั้นต้องอ่านเจ้ากระดาษปึกเบ้อเร่อนี่ทั้งหมดเลยรึยังไงเนี่ย!!!??


    “เฮ้อ” หญิงสาวถอนหายใจออกมาอย่างปลงๆ ก่อนจะก้มหน้างุดๆ ทำงานต่อไป

    ถ้าจะให้พูดถึงบรรยากาศรอบๆ สำนักงาน ZAFT ขณะนี้เธอแทบจะพูดได้เต็มปากทีเดียวว่ามัน ‘เงียบสงบ’ จริงๆ ตอนนี้บรรดาพนักงานในออฟฟิศส่วนใหญ่ก็เลิกหยิบเรื่องที่ว่าเธอเป็นเนเชอรัลแสนน่ารังเกียจมาพูดกันแล้ว ซึ่งนั่นก็เป็นเรื่องน่ายินดี.....เพราะคนส่วนใหญ่คงไม่อยากเจ็บเพราะโดนดัดเอ็นร้อยหวายอีกแล้วละมั้ง

    ตอนนี้คิซากะเองก็หางานที่เหมาะกับตัวเขาเองทำแก้เบื่อได้แล้ว งานนั้นก็ไม่ใช่งานเลิศหรูอะไรนักหรอก เป็นแค่งานช่างในบริษัทธรรมดาๆ เท่านั้นเอง แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ดูมีความสุขกับการลงไปคลุกคลีกับเครื่องยนต์ท่ามกลางแดดร้อนๆ มากกว่าการนั่งกลิ้งไปกลิ้งมาในบ้าน

    ส่วนอัสรัน หมอนั่นก็กำลังวุ่นๆ อยู่กับการรับมือพวกกองทัพโลกที่ชอบเสนอตารางนัดมาให้ไม่รู้จักหยุดหย่อน แถมไม่ใช่แค่นัดประชุมธรรมดาเสียด้วยสิ คราวที่แล้วเป็นงานปาร์ตี้ส่วนบุคคลที่ถูกยกขึ้นมาอ้างว่าเป็นการเชื่อมสัมพันธไมตรีอันดีงามระหว่างสองเผ่าพันธุ์ เฮอะ...ไร้สาระสิ้นดี! ชักพอเข้าใจความรู้สึกหมอนั่นที่จงเกลียดจงชังเนเชอรัลไร้สมองพวกนี้ขึ้นมาเสียแล้วสิ....

    แต่ให้หมอนั่นไปออกสังคมกับเขาบ้างก็ดูท่าจะดี เพราะนอกจากงานประชุมงี่เง่าแบบนั้นแล้ว ก่อนหน้านี้อัสรันแทบจะไม่ได้ลุกจากโต๊ะทำงานเลยก็ว่าได้ เขาใช้เวลาส่วนใหญ่ขลุกอยู่กับกองเอกสารเท่าภูเขาบนโต๊ะ(เหมือนที่ชั้นกำลังเจออยู่ขณะนี้) กลอกสายตาไล่อ่านรายละเอียดเรื่องการเจรจาสันติภาพกับ EA ว่าด้วยเรื่องสนธิสัญญาการระเบิดของ Junius Seven แทบจะทุกตัวอักษร

    ถึงแม้จะไม่ได้แสดงอาการอะไรออกมา เธอก็รู้ดีว่าเขาคงรู้สึกอ่อนไหวกับหัวข้อนี่มากพอดู แต่อาจจะเป็นเพราะศักดิ์ศรีประธานสภาสูงสุดของ PLANT มันค้ำคออยู่กระมัง ทำให้เขาไม่ยอมแสดงอารมณ์ออกมาให้เห็นมากนัก

    หลังจากปล่อยให้ตัวเองจมกับความคิดอยู่นานพอดู เลขานุการสาวก็เริ่มได้สติก่อนจะสะบัดหัวไล่ความคิดพรืดๆ แล้วลงมือทำงานตรงหน้าต่อทันที

    + + + + +

    สาวน้อยผมสีทองกำลังใช้เวลาว่างอันน้อยนิดที่มีอยู่ทำตามเป้าหมายที่ตั้งใจไว้อย่างของอย่างขะมักเขม้น...คางาริกำลังเจาะระบบฐานข้อมูลของ ZAFT อยู่ เพื่อสิ่งที่เธอเฝ้าฝันมาตลอด...เป้าหมายหลักในการมาเยือนที่นี่!

    ตลอดหลายวันที่ผ่านมาหญิงสาวทำได้เพียงแค่การวางแผนเพื่อเจาะระบบเข้าไปในคอมพิวเตอร์ส่วนตัวของประธานซาล่าเท่านั้น แต่คอมพิวเตอร์เครื่องนั้นเกิดพิเศษกว่าเครื่องอื่นตรงที่....ระบบภายนอกไม่สามารถแทรกซึมเข้าไปข้างในได้

    เพราะฉะนั้นจึงมีอยู่เพียงทางเดียว.....นั่นคือ เธอจะต้องลอบเข้าไปเปิดดูในออฟฟิศของเขาเท่านั้น!

    เนื่องด้วยวันนี้เป็นวันเสาร์ เช่นเดียวกับเสาร์ทั่วๆ ไปที่เธอมักจะทิ้งตัวนั่งลงบนม้านั่งตัวยาวบนสวนสาธารณะกลางใจเมืองเงียบๆ ในท่าปลายคางถูกวางไว้บนเข่าทั้งสองข้างที่ชันขึ้นมาชิดอก สายลมอ่อนๆ ยามบ่ายที่พัดเอื่อยๆ ทำให้เส้นผมสีทองยุ่งเหยิงไม่เป็นทรงปลิวไสวน้อยๆ ตามแรงลม

    วันนี้ร่างบางอยู่ในชุดเสื้อเชิร์ตสีขาวขุ่นๆ กางเกงผ้าใบเข้ากับรองเท้ารัดส้นสีเข้มที่เธอชอบใส่อยู่เป็นประจำได้อย่างดี นัยน์ตาสีน้ำผึ้งเหลือบไปมองสมุดโน้ตเล่มเล็กที่เธอเพิ่งอ่านข้อความข้างในจบ ความจริงแล้วพักหลังมานี้เธอชักรู้สึกว่าคิซากะมีท่าทีแปลกๆ ไป รู้สึกเหมือนกับว่าเขารู้อะไรบางอย่าง...ที่ไม่ต้องการจะบอกให้เธอรู้

    คิ้วบางได้รูปทั้งสองข้างขมวดเข้าหากันในทันที เธอรู้ดีว่าคิซากะกำลังวางแผนอะไรซักอย่างที่เกี่ยวข้องกับเธอแน่นอน ซึ่งมันไม่ยุติธรรมเลย! เรื่องของเธอแท้ๆ แล้วจะปิดบังไม่บอกให้เธอรู้ได้ยังไงกัน!!!

    ร่างบางขยับตัวลุกขึ้นยืดเส้นยืดสายเพื่อขับไล่ความเมื่อยขบสักพัก ก่อนจะสูดลมหายใจเข้าท้องช้าๆ พลางเหลือบตามองนาฬิกาเรือนยักษ์ซึ่งตีบอกเป็นเวลา 10 : 30 นาทีแล้ว

    คางาริถอนหายใจแผ่วเบา ขณะนัยน์ตาสีน้ำผึ้งคู่สวยถูกตวัดขึ้นทอดมองท้องฟ้าเบื้องบน

    ปุยเมฆสีขาวเหล่านั้น...ดูอิสระดีจัง สามารถล่องลอยไปที่ไหนก็ได้ดังใจนึก...ความจริง ชั้นเองก็อยากเป็นอย่างนั้นบ้าง....

    ไม่ได้!! อีกไม่กี่เดือนชั้นก็ต้องรับหน้าที่ดูแลประเทศแล้วนี่!!

    ความคิดค้านที่แล่นขึ้นมาทำให้ร่างบางต้องส่ายหัววืด

    ใช่...ชั้นต้องรับหน้าที่ทรงเกียรตินั้นก่อน....แล้วค่อยหาทางโยนมันทิ้งทีหลังแล้วกัน...

    เธอยิ้มให้กับความคิดนั้นในใจ แน่นอน...เธอไม่ยอมให้ฉายาเจ้าหญิงหัวดื้อนั้นสูญเปล่าอยู่แล้ว แต่ปัญหาที่เธอหนักอกหนักใจอยู่ตอนนี้ก็คือ จะเจาะระบบฐานข้อมูลของ ZAFT ในผ่านคอมพิวเตอร์ของอีตาซาล่านั่นยังไงต่างหาก

    เรื่องนี้ดูเหมือนว่าคิซากะเองก็จะวางแผนเตรียมเคลื่อนไหวไว้แล้ว...แล้วเธอจะยอมแพ้เขาได้ยังไงกัน!!!

    รอยยิ้มบางแห่งชัยชนะระบายฉายบนใบหน้าเนียนสวยทันที

    ใช่...เธอต้องหาวิธี...เธอจะลงมือภายในคืนนี้นั่นแหละ....ก่อนหน้าที่คิซากะจะรู้ตัว และสุดท้ายเธอก็จะเป็นผู้ชนะ!

    ความคิดที่ทำให้ร่างบางขยับรอยยิ้มไหววูบ แม้จะรู้แก่ใจดีว่ามันจะเป็นเพียงความเอาแต่ใจแบบเด็กๆ ก็ตาม แต่อย่างไรเสีย วันนี้ก็เป็นจังหวะที่ดีที่สุด เนื่องด้วยเหตุผลแรก เพราะวันนี้เป็นวันเสาร์ ทำให้พนักงานส่วนใหญ่ไม่ค่อยมีใครประจำอยู่ที่สำนักงาน ZAFT มากนัก และเหตุผลที่สอง เธอรู้มาว่าประธานซาล่ามีหมายกำหนดการจะกลับไปเยี่ยมท่านนายพลซาล่าที่ December City ในวันนี้ ดังนั้นความกังวลที่ว่าหมอนั่นโผล่พรวดมาจ๊ะเอ๋เธอตอนกำลังแฮคระบบข้อมูลนั้นโยนทิ้งไปได้เลย

    ระหว่างที่ร่างบางกำลังเพลินๆ กับการวางแผนอันยอดเยี่ยมในหัวสมองชั้นเลิศของเธออยู่นั้น เสียงทุ้มต่ำอันคุ้นเคยก็ได้เอ่ยทักขึ้นเสียก่อน

    “คางาริ?”

    คำสั้นๆ ที่ทำให้คนถูกเรียกชื่อชะงักในทันที หญิงสาวกะพริบตาถี่ๆ สองสามครั้งก่อนจะเบือนหน้าไปสบกับนัยน์ตาสีม่วงลาเวนเดอร์แฝงแววความเป็นมิตรของคิระ ยามาโตะที่กำลังโบกมือให้เธอด้วยรอยยิ้มน้อยๆ บนมุมปาก

    เช่นเดียวกับครั้งอื่นๆ วันนี้ชายหนุ่มก็อยู่ในชุดเสื้อเชิ้ตสีแดงเลือดหมูและกางเกงผ้าเรียบๆ สีดำดูง่ายๆ สบายๆ ประสาคนไม่ค่อยชอบแต่งตัวนักอย่างเช่นเคย

    “คิระ!”

    คางาริจัดแจงท่านั่งตัวเองสักพักก่อนจะขยับรอยยิ้มหวานทักทายบุรุษตรงหน้าด้วยน้ำเสียงสดใส แม้ในใจจะติดงงๆ อยู่ไม่น้อยว่าทำไมคนๆ นี้มักจะชอบโผล่มาตอนที่เธอนั่งเหม่อลอยทุกครั้งไปสิน่า...

    รอยยิ้มแหยปรากฏฉายอยู่บนใบหน้าคมคายวูบหนึ่ง ก่อนมือใหญ่จะเอื้อมไปเกาหัวสีน้ำตาลหม่นๆ ที่มักดูไม่เป็นทรงอยู่เสมออีกครั้ง จนคางาริเองก็ชักจะสงสัยเหมือนกันว่าท่านี้เป็นท่าประจำของหมอนี่ก่อนจะเริ่มพูดทุกครั้งเลยหรือเปล่า...?

    “อ่า...คือผมกำลังจะเดินกลับบ้านน่ะ แต่พอดีเห็นเธอเข้า ดูท่าทางลอยๆ แปลกๆ เลยกะจะเข้ามาถามดูว่า...เป็นอะไรรึเปล่า?” คำกล่าวที่ทำเอาใบหน้าเนียนขาวเริ่มซับสีโลหิตแดงระเรื่อขึ้นมาในทันใด แม้เธอแสร้งทำเป็นปกปิดก็ตามที

    โดยส่วนตัวแล้ว เธอเองก็ไม่ค่อยถูกกับเหล่าคนดัดแปลงพันธุกรรมมากมายนัก สำหรับคิระนั้นเป็นข้อยกเว้น เพราะในสายตาเธอแล้ว คิระเป็นโคออดิเนเตอร์ที่ใจดีและน่ารักที่สุดเท่าที่เธอเคยพบมา ส่วนลักซ์นั้น เธอเป็นกรณีพิเศษ เพราะคางาริรู้สึกว่าเจ้าหล่อนเปรียบเสมือนเทพธิดาที่ประเสริฐเกินกว่าจะนับเป็นคนธรรมดาแบบเราๆ เสียด้วยซ้ำไป

    “แล้วนายมาทำอะไรแถวนี้น่ะ” คิ้วเข้มถูกเลิกขึ้นทันทีเมื่อสิ้นคำถาม ก่อนถุงพลาสติกใสหลากหลายสีสันจะถูกชูขึ้นแทนคำตอบกลายๆ

    “มาซื้อของสำหรับอาหารเย็นน่ะ” ชายหนุ่มตอบสั้นก่อนจะทรุดตัวลงบนม้านั่งใกล้ๆ สาวน้อยผมทอง

    “วันนี้คางาริอยากกินอะไรเป็นพิเศษบ้างไหม?”

    “อืมม ถ้าเป็นไปได้ชั้นอยากจะกินอาหารเผ็ดๆ น่ะ...” เธอตอบพร้อมกับรอยยิ้มกว้าง

    “ชั้นชอบอาหารรสจัดที่สุดในโลกเลย!”

    ใช่...เธอชอบอาหารทุกชนิดที่รสชาติจัดจ้านเป็นที่สุดจริงๆ นั่นแหละ แม้ว่าจะเป็นสิ่งที่คิซากะมักจะย้ำนักย้ำหนาว่าสตรีที่ดีไม่ควรมีรสนิยมชอบทานของเผ็ดก็ตาม เขาให้เหตุผลว่ามันจะทำให้ภาพลักษณ์เธอดูก้าวร้าวไม่คู่ควรกับตำแหน่งเจ้าหญิง แต่จนถึงตอนนี้คางาริก็ยังไม่เข้าใจอยู่ดีว่าเรื่องอาหารกับการเป็นกุลสตรีที่ดีนั้นมันเกี่ยวข้องกันยังไง และอีกอย่าง...คิซากะก็ยังคงเป็นคิซากะ

    จนแล้วจนรอดก็ไม่เคยห้ามเธอไม่ให้ทำในสิ่งที่ชอบได้สักที...

    รอยยิ้มน้อยๆ บนมุมปากคนฟังเริ่มขยับแปรเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มกว้างขึ้นมาในทันใด นัยน์ตาคู่สวยเริ่มส่องประกายฉายแววถูกใจเล็กน้อย

    “จริงเหรอ? ถ้าอย่างนั้นเธอน่าจะลองทานอาหารฝีมือผมดูบ้างนะ!” คำชักชวนที่เรียกความสนใจคางาริได้ชะงัดนัก หญิงสาวหันขวับกลับไปจ้องหน้าคนพูดแทบจะทันที ก่อนจะเอ่ยถามด้วยสีหน้าสีตาตื่นเต้นเป็นที่สุด

    “ทำไมล่ะ? นายทำอร่อยรึไง??”

    สีหน้าเหรอหราที่เริ่มขึ้นสีเล็กน้อยของคิระ เรียกรอยยิ้มจากเธอได้อย่างไม่ยากเย็นนัก

    คนๆ นี้ดูน่ารักจริงๆ เวลาอายหน้าแดงแบบนี้

    “ผมไม่ได้อยากจะอวดตัวอะไรหรอกนะ แต่ว่า....อ่า เย็นนี้ผมกะว่าจะทำอาหารแนวนั้นอยู่พอดีเลย…” แต่แล้วคำพูดอึกอักก็ต้องชะงักเมื่อเขารู้สึกถึงแรงตีเบาๆ บนหน้าขา เมื่อหันกลับไปมองก็พบเพื่อนสาวตัวยุ่งกำลังฉีกยิ้มแก้มปริมองมาที่เขาด้วยแววตาเป็นประกาย

    “ถ้าอย่างนั้นนายก็ควรทำอาหารให้ชั้นลองชิมบ้างแล้วล่ะ ถ้าขืนนายแค่โม้ฟรีๆ ละก็...นายเจ็บตัวแน่!”

    คิระหัวเราะให้กับคำขู่นั้น ใจหนึ่งก็นึกขำกับวิธีการพูดจาของสาวน้อยร่างบางตรงหน้า ขณะที่อีกใจหนึ่งก็นึกหมั่นไส้ขึ้นมาตงิดๆ ชายหนุ่มระบายรอยยิ้มเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยชักชวนเสียงใส

    “อยากมาร่วมทานมื้อเย็นกับเราไหมล่ะ? ลักซ์จะต้องดีใจมากแน่ๆ เพราะดูเธอจะชอบใจคางาริมากนะ ตั้งแต่วันนั้นก็ยังพูดถึงให้ผมฟังอยู่บ่อยๆ เลย”

    สิ้นคำชม ดวงหน้าขาวก็เริ่มขึ้นสีชมพูปลั่ง พลางยกมือเล็กที่จู่ๆ ก็รู้สึกเกะกะขึ้นมาเสียเฉยๆ เกาหัวสีทองยุ่งเหยิงไม่เป็นระเบียบทันควัน

    ก็ทำไงได้ล่ะ...การที่ผู้หญิงอย่างลักซ์เกิดมาประทับใจสนใจในตัวเธอนั้น แค่นึกก็รู้สึกแปลกๆ แล้ว คิดว่า...คงเป็นความปลาบปลื้มใจในคำชมที่นานๆ จะมีสักทีละมั๊ง...

    “อ่า...ได้สิ” ระหว่างจะตกปากรับคำ แผนการในคืนนี้ก็เข้ามาขัดในสมองเสียก่อน หญิงสาวจึงรีบพูดปฏิเสธเป็นพัลวัน

    “อ๊ะไม่ได้! อ่า...ชั้นหมายถึงวันนี้คงไม่สะดวกน่ะ...เอาไว้คราวหน้าแล้วกันนะ...” คำพูดที่ทำเอารอยยิ้มคนฟังเจื่อนลงเล็กน้อย ก่อนจะตอบกลับเสียงอ้อมแอ้ม

    “อ่าไม่เป็นไร ไม่มีปัญหาหรอก”

    แล้วเรื่องนี้ก็ถูกพับเก็บไว้ ก่อนสองหนุ่มสาวจะเริ่มหาหัวข้อสนทนาใหม่ขึ้นมาเรื่อยๆ โดยรวมๆ แล้วส่วนใหญ่จะเกี่ยวกับเรื่องอาหารเผ็ดทั้งหลาย ผู้เชี่ยวชาญอย่างคางาริเริ่มสาธยายถึงพันธุ์ของพริกชนิดต่างๆ ที่ปลูกอยู่ในโลกและรสชาติของแต่ละชนิดอย่างเมามัน ขณะที่คิระเองก็อธิบายถึงกรรมวิธีการปลูกพริกบน PLANT ด้วยเทคโนโลยีอันทันสมัยให้หญิงสาวฟังเช่นกัน แม้ว่าสุดท้ายเธอจะทำปากยื่นปากยาวไม่ยอมรับมันก็ตามที

    “ยังไงชั้นก็คิดว่าพริกที่ปลูกด้วยกรรมวิธีธรรมชาติบนโลกคือสุดยอดอยู่ดีนั่นแหละ” ท่าทางเอาจริงเอาจังของเธอทำเอาชายหนุ่มหลุดหัวเราะพรืดอย่างฝืนไม่อยู่

    “ไม่รู้สินะ ผมเองก็ยังไม่เคยลงไปที่โลกเสียด้วยสิ” เขาพูดกลั้วหัวเราะก่อนจะตวัดดวงตาสีม่วงรัตนชาติขึ้นเหม่อมองท้องฟ้ากว้างไกลเบื้องบน

    “บางที...ที่นั่นอาจจะเป็นสรวงสวรรค์อันแสนวิเศษก็ได้นะ”

    หญิงสาวได้แต่นิ่งเงียบ ไม่ได้โต้ตอบอะไรเพียงแต่มองตามเขาไป พร้อมกับทิ้งตัวเองให้ตกอยู่ในห้วงแห่งความคิดคำนึงอีกครั้ง

    “รู้อะไรไหม...ความจริงแล้วทั้ง PLANT และโลกเอง ก็ไม่ได้แตกต่างอะไรกันมากนักหรอกนะ” แล้วความคิดของเธอก็ไปหยุดลงที่ ORB

    …..



    ‘คางาริ! มานี่สิ!! มาเล่นกัน!!!’
    เสียงเซ็งแซ่ของเหล่าเด็กน้อยที่กำลังวิ่งเล่นกันอยู่อย่างสนุกสนานแล่นเข้ามาในโสตประสาทความรู้สึกของเจ้าหญิงแห่งดินแดนโลก

    เด็กๆ เหล่านั้น...แม้จะเสียงดังไปหน่อย แต่ก็เต็มเปี่ยมไปด้วยพลังแห่งความสดใสที่ไม่ว่ามองเท่าไหร่ก็เห็นเพียงแต่ความบริสุทธิ์



    ..

    ‘คางาริ....พ่อชั้นถูกฆ่าตายเสียแล้วล่ะ....’

    ใช่ เธอยังจำเสียงนั้นได้ดี เสียงร้องไห้สะอึกสะอื้นของเหล่าเด็กๆ ที่เคยแจ่มใสเหล่านั้น...เด็กน้อยที่บัดนี้ไร้ซึ่งที่พักพิง เพราะสถานที่อันแสนอบอุ่นใจที่เขาเรียกว่าบ้านถูกทำลายไปพร้อมกับไฟสงครามเสียแล้ว...และที่เลวร้ายกว่านั้นก็คือ....บางส่วนสูญเสียสิ่งสำคัญที่สุดไปอย่างไม่มีวันหวนกลับ...สิ่งที่เรียกว่าครอบครัวและบุคคลอันเป็นที่รัก...

    ยิ่งคิดเธอก็ยิ่งรู้สึกคับแค้นใจ ทุกอย่างเกิดขึ้นเพราะสงครามงี่เง่าเมื่อสามปีก่อนนั้นแท้ๆ!

    “คางาริ?”

    เสียงเรียกของชายหนุ่มข้างกายทำเอาหญิงสาวหลุดออกจากภวังค์

    “หือ??” เธอเอ่ยกลับทั้งยังติดมึนงงอยู่หน่อยๆ เวลาผ่านไปสักพักก่อนที่เธอจะคลี่ยิ้มเจื่อนออกมาพลางแก้ตัวอ้อมแอ้ม

    “อ่าชั้น...เผลอตัวเหม่ออีกแล้วสินะ” รอยยิ้มอ่อนโยนปรากฏฉายอยู่บนใบหน้าขาวติดดูดีนั้น ก่อนเสียงทุ้มต่ำจะเอ่ยถามอย่างใจดี

    “แล้ว...คิดอะไรอยู่งั้นเหรอ?”

    “อ่า ไม่ใช่เรื่องสำคัญอะไรหรอก แค่คิดถึง...บ้านเท่านั้นละมั้ง” คางาริพูดพลางหลุบสายตาลงต่ำ ก่อนจะสะดุ้งน้อยๆ เมื่อรู้สึกถึงสัมผัสบางเบาที่แตะบนหน้าตัก

    “ไม่เป็นไรหรอกน่า..นะ” เสียงทุ้มนุ่มที่เอ่ยปลอบข้างหูทำเอาใบหน้าขาวซับสีเลือดแดงก่ำโดยที่เธอไม่มีปัญญาจะหลบซ่อนได้เลย นอกจากก้มหน้างุดๆ หลบสายตาเจือความอ่อนโยนที่มองมาเงียบๆ เท่านั้น พร้อมกับรอยยิ้มพึงใจที่แต้มริมฝีปากกลีบกุหลาบเบาบาง ก่อนหญิงสาวจะพยักหน้าช้าๆ แทนคำตอบรับ

    ชายหนุ่มอมยิ้มน้อยๆ กับภาพที่เห็นก่อนนัยน์ตาสีม่วงจะเบิกกว้างเมื่อเรื่องบางอย่างผุดขึ้นมาในหัว

    “ตายล่ะ ผมลืมซะสนิทเลย!! ลักซ์อยากได้แป้งสาลีด่วนมากถึงด่วนที่สุดเลยนี่นา!” คิระขยับตัวลุกขึ้นยืนแทบจะทันที มือกร้านคว้าหยิบถุงพลาสติกทั้งหมดที่กองรวมไว้แถวนั้นขึ้นพร้อมตั้งท่าเตรียมพร้อมจะวิ่งออกไป โดยไม่ลืมส่งสายตาเชิงขอโทษมายังคางาริ

    “อ่า ผม......” โดยไม่ต้องรอคำกล่าว หญิงสาวแตะไหล่คนตัวสูงกว่าเบาๆ เป็นเชิงสั่ง

    “ไปเถอะน่า นายไม่ควรจะให้ลักซ์รอนานนะ” คิระพยักหน้ารับก่อนจะรีบสาวเท้าวิ่งออกไปจากสวนสาธารณะ

    คางาริเฝ้ามองแผ่นหลังของชายหนุ่มร่างสมส่วนที่เลือนหายไปช้าๆ ด้วยรอยยิ้ม ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นการผ่อนลมหายใจออกมาเบาๆ ร่างบางทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ไม้ตัวเดิมพลางเหลือบสายตาขึ้นทอดมองท้องฟ้าสีครามเบื้องบนปล่อยให้ความคิดทั้งหมดกลับไปจดจ่อกับแผนการเดิมที่เธอตั้งใจจะลงมือในคืนนี้อีกครั้ง...

    + + + + + +

    คงเพราะความรู้สึกที่ถาโถมเข้าสู่จิตใจเขาตอนนี้มีมากเกินไป และยังหาเหตุผลมาอธิบายไม่ได้ เลยทำให้ประธานสภาสูงสุดแห่ง PLANT ตัดสินใจออกมาเดินเตร็ดเตร่อยู่บนถนน Aprilius ในยามนี้ การที่ร่างสูงที่อยู่ในชุดไปรเวทธรรมดาพร้อมด้วยแว่นกัดแดดสีดำสนิทนั้น ไม่ใช่เรื่องแปลกเลยสำหรับเขา...อัสรัน ซาล่าที่จำเป็นต้องปกปิดตัวเองอยู่ตลอดเวลา

    ถึงแม้ว่าอัสรันจะมีกิตติศัพท์โด่งดังเรื่องความเย็นชาที่อุณหภูมิติดลบเสียยิ่งกว่าดาวพลูโตก็ตาม แต่อย่างเสียเขาก็เคยเป็นคนที่มีความอ่อนโยนแฝงอยู่ภายใน เพียงแต่พยายามจะปกปิดมันไว้เท่านั้นเอง

    ความทรงจำอันอบอุ่นเมื่อวันวานยังคงตราตรึงอยู่ในใจเขาอยู่เสมอ เขายังคงจำได้ดี เมื่อตอนที่เขายังเป็นเด็ก อัสรันมักจะใช้เวลาส่วนใหญ่ปั่นจักรยานเยี่ยมชมร้านรวงต่างๆ ในตัวเมือง December City พร้อมกับลีนัวร์ ซาล่า..แม่ของเขาเป็นประจำ โดยมีร่างสูงๆ ของแพทริก ซาล่าตะโกนโหวกเหวกให้หยุดรอไล่หลัง ซึ่งพวกเขาก็ตอบรับด้วยการรีบปั่นจักรยานหนีให้เร็วขึ้น โดยไม่สนใจในสิ่งที่ประธานสภา ZAFT เลย

    ใช่...เหตุการณ์เหล่านั้น บัดนี้ก็กลายเป็นแค่ความทรงจำ...

    ชายหนุ่มยักไหล่สะบัดไล่ความคิดฟุ้งซ่านออกไป ก่อนกวาดนัยน์ตาสีมรกตคู่สวยพิจารณาถนนรอบด้านใหม่อีกครั้ง การระลึกถึงความทรงจำในวัยเด็กล้วนเป็นเรื่องเจ็บปวดสำหรับเขา ถึงแม้เวลาจะผ่านมาเนิ่นนานแล้วก็ตาม แต่เขาก็ยังทำใจยอมรับการตายของบุพาการีคนสำคัญยิ่งของเขาไม่ได้เสียที

    ถนน Aprilius city ที่ทอดยาวไกลออกไปสุดลูกหูลูกตานั้นต่างประดับประดาด้วยแสงไฟสว่างสดใส เต็มไปด้วยชีวิตชีวา เหล่าวัยรุ่นอายุรุ่นราวคราวเดียวกับเขาต่างก็วิ่งหยอกล้อกันเป็นกลุ่มๆ อย่างสนุกสนาน ดูมีความสุขกับการใช้ชีวิตอย่างอิสระตามใจ หลายๆ ครั้งที่อัสรันอดรู้สึกอิจฉาเด็กเหล่านั้นไม่ได้...เพราะเมื่อเขาอายุประมาณเด็กพวกนี้ก็ต้องถูกส่งไปรบในแนวหน้าเสียแล้ว เพื่อปฏิบัติภารกิจที่สำคัญยิ่ง คือ...การปกป้องบ้านเกิดด้วยชีวิต...

    และเพียงแค่ไม่กี่ปี...เขาก็ต้องปกครองประเทศที่เขาเคยปกป้องไว้ด้วยชีวิตอีกเช่นกัน...

    พระเจ้าช่างเล่นตลกให้เขาผูกผันอยู่เพื่อประเทศชาติจริงนะ...

    ร่างสูงถอนหายใจแผ่วเบา พลางสาวเท้าเดินต่อไป ก่อนที่จะหยุดนิ่งที่หน้าร้านไอศกรีม...ความจริงเขาเองก็ไม่ใช่คนชอบขนมหวานนัก แต่นานๆ กินทีคงไม่เป็นไรหรอกมั้ง...

    และหลังจากนั้นไม่นาน เขาก็เพิ่งรู้สึกตัวว่าขาทั้งสองข้างนำพาตัวเองให้เดินหลุดเข้ามาอยู่ในสวนสาธารณะเสียแล้ว

    ในตอนแรกเขากะจะหมุนตัว 180 องศาเพื่อที่จะเดินข้ามถนนไปฝั่งตรงข้ามอยู่แล้วทีเดียว ถ้าประสาทหูอันยอดเยี่ยมของเขาไม่ได้ยินเสียงอันแสนคุ้นเคยเข้าเสียก่อน

    “คางาริ?”

    ชายหนุ่มสะดุ้งโหยงทันทีเมื่อได้ยินชื่อนั้น ก่อนร่างสูงจะกระโดดวืดไปหลบอยู่หลังต้นไม้ต้นใหญ่พลางเอี้ยวตัวเหลือบมองไปยังต้นตอของเสียงอย่างอยากรู้อยากเห็น...แล้วสิ่งที่แล่นเข้าคลองจักษุก็คือภาพเพื่อนรักกับเลขาส่วนตัวของเขากำลังพูดคุยกันอย่างสนุกสนานตรงม้านั่งกลางสวนสาธารณะ

    ใบหน้าคมคายก้มโน้มต่ำลงมายิ่งขึ้น พยายามเงี่ยหูเพื่อที่จะฟังบทสนทนานั้นให้ได้ถนัด โดยที่แผ่นหลังยังคงแนบสนิทกับต้นไม้ต้นใหญ่ที่ไม่ไกลจากม้านั่งนั้นมากนัก (ซึ่งเขาเองก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่ามีเหตุผลอะไรทำไมต้องหลบด้วย) ประธานหนุ่มยืนนิ่งเก็บรายละเอียดบทสนทนาของหนุ่มสาวทั้งคู่โดยไม่ขาดตกซักอย่าง

    อาหารรสจัดงั้นเหรอ...คิดพลางชักสีหน้าแหย เพราะตัวเขาเองไม่ใช่คนที่โปรดอาหารประเภทนี้มากนัก....ถ้าจะพูดให้ถูก...เขากินของแบบนี้ไม่ได้เลยมากกว่า…

    เสียงหยอกล้อพูดคุย และสีหน้าเอาจริงเอาจังของสาวน้อยผมทองขณะโต้คารมกับชายหนุ่มผมสีน้ำตาลอย่างเมามันทำเอาเขารู้สึกสะกิดใจแปลกๆ อย่างบอกไม่ถูก จนในที่สุดชายหนุ่มก็กระตุกคิ้วเข้มขมวดเข้าหากัน เมื่อความรู้สึกหงุดหงิดประหลาดเริ่มคุกรุ่นขึ้นมาในใจ

    คิระ...นายชักจะยุ่มย่ามกับเลขาฯ ส่วนตัวของชั้นมากเกินไปหน่อยแล้วมั๊ง..!!

    ไม่ใช่ว่าเขาจะไม่รู้จักนิสัยเพื่อนรักของเขา...แต่อัสรันรู้จักดีทีเดียว…

    คิระอ่อนโยนเกินไป!!

    จริงอยู่ที่มันอาจจะดูงี่เง่าไปบ้างที่เขา..ประธานสภาสูงสุดแห่ง PLANT ผู้ที่ทำงานอย่างหนักเพื่อการสมานสัมพันธ์อันดีระหว่างเนเชอรัลในทางการเมืองจะจงเกลียดจงชังคนเหล่านี้เข้ากระดูกดำแบบนี้ ไม่ใช่ว่าเขาไม่พยายามทำความเข้าใจหรอกนะ...ตลอดหลายปีที่ผ่านมา เขาพยายามแล้ว...เขาเคยแม้กระทั่งหวังลมๆ แล้งๆ ว่าวันหนึ่ง ความรู้สึกรังเกียจเนเชอรัลนี้จะเลือนหายไปกับกาลเวลา...วันหนึ่งที่เขาจะสามารถเป็นได้เหมือนลักซ์และคิระ ที่สามารถพูดคุยกับเหล่าเนเชอรัลได้โดยไม่รู้สึกตะขิดตะขวงใจ

    ความจริงเขาก็ทำได้ดีมากแล้วในช่วงระยะหลังที่ผ่านมา อัสรันสามารถพูดคุยกับเหล่าเนเชอรัลได้โดยลดทอนสายตาดูถูกดูแคลน และคำพูดเชือดเฉือนบาดใจลงไปได้บ้าง...แต่...ขอยกเว้นแม่เลขาฯ สาวของเขาไว้สักคนแล้วกัน...เพราะสำหรับเขาแล้ว เธอคนนี้พิเศษกว่าคนอื่น...
    นัยน์ตาสีมรกตจับจ้องอยู่ที่ภาพเบื้องหน้าไม่วางตา ภาพที่เพื่อนรักส่งรอยยิ้มให้หญิงสาวผมทองที่ไม่นานก็คลี่ยิ้มตอบกลับมา

    รอยยิ้มที่จริงใจและอ่อนหวานที่เขาไม่เคยได้รับเลยแม้สักครั้ง...แต่เธอกลับยิ้มให้หมอนั่น...ง่ายๆ เลยอย่างนั้นหรือ??

    เจ็บ....

    เป็นความรู้สึกที่เขาก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าเกิดขึ้นได้ยังไง แต่ตอนนี้เขากลับรู้สึกบีบรัดแปลกๆ ในอก...เจ็บเข้าไปถึงในหัวใจ ทั้งที่เขาเองก็ไม่ได้มีบาดแผลหรือได้รับบาดเจ็บที่ไหนสักหน่อย ครั้งหนึ่ง...เขาก็เคยรู้สึกแบบนี้มาก่อน นานมาแล้ว...เมื่อตอนที่พ่อของเขาเริ่มเอาแต่ขลุกตัวอยู่กับงาน โดยละทิ้งครอบครัวไว้เบื้องหลัง ตอนนั้นเขายังเด็กเกินกว่าที่จะเข้าใจอะไรได้ มีหลายครั้งที่เขาแอบไปร้องไห้ และทุกครั้งแม่มักจะพูดปลอบเขาอยู่ข้างๆ เสมอ...

    ‘อัสรัน ที่คุณพ่อทำงานหนักก็เพื่อพวกเราทุกคนนะจ๊ะ ดังนั้นอย่าเกลียดคุณพ่อเลยนะ เราควรนึกถึงจิตใจท่านบ้าง อย่ารู้สึกอิจฉาที่ว่าพ่อรักงานมากกว่าพวกเรา เพราะว่า.....ยังมีคนที่ต้องการเขามากกว่าที่เราต้องการนะ’

    คำพูดปลอบโยนเมื่อสมัยอดีตดังสะท้อนอยู่ในหัวของเขาครั้งแล้วครั้งเล่า ชายหนุ่มนิ่งเงียบไปพักหนึ่ง ก่อนนัยน์ตาคู่สวยจะเบิกกว้างเมื่อคำๆ หนึ่งสะกิดใจเขาอย่างแรง

    อิจฉา...งั้นเหรอ?

    จริงอยู่...บางทีเขาอาจจะอิจฉาจริงๆ ก็ได้...แต่ทำไมล่ะ!? เขาอิจฉาที่เพื่อนและคู่หมั้นของเขาต่างทำดีกับเนเชอรัลงั้นหรือ? ไอ้พวกเนเชอรัล ข้าแต่พระเจ้า! เขาเคยสาบานต่อหน้าหลุมศพท่านแม่มาแล้ว ว่าอย่างไรเสียเขาก็จะไม่มีวันยกโทษให้เหล่ามนุษย์โสมมนี่เด็ดขาด!!! ดังนั้น นี่คงไม่ใช่เหตุผลที่ทำให้เขานึกอิจฉาขึ้นมาได้หรอก...

    บางทีเขาอาจอิจฉาหล่อน...ใช่...อิจฉาในอิสระที่เธอมี อิสระที่สามารถทำทุกสิ่งทุกอย่างได้ตามที่เธอต้องการ อิจฉาที่เธอมีเพื่อน...แม้ว่าความสามารถของเธอไม่ได้โดดเด่นอะไรมากมาย แต่ยังไงเสียเธอก็ยังมีเพื่อนที่รักและหวังดีต่อเธออย่างจริงใจ..นึกอิจฉาเธอที่มีชีวิตปกติสุข

    สิ่งที่อัสรัน ซาล่าไม่เคยมีและไม่มีวันที่จะได้มา...

    + + + + + +

    นัยน์ตาสีน้ำผึ้งเหลือบมองนาฬิกาเรือนใหญ่ด้านนอกอาคาร ZAFT อีกครั้งด้วยความรู้สึกหวาดหวั่น

    ตอนนี้เป็นเวลา 20 : 00 นาฬิกา

    หญิงสาวสูดลมหายใจเข้าปอดช้าๆ หมายจะให้ระบบประสาทที่ตึงเครียดทั่วร่างได้ผ่อนคลาย ขณะนี้ร่างบางอยู่ในชุดรัดกุมสีเขียวที่ช่วยให้เธอพรางตัวเข้ากับต้นไม้โดยรอบได้อย่างดี สวมทับด้วยเสื้อเทรนซ์โค้ดยาวอีกชั้น รองเท้าบูท ถุงมือหนังและหน้ากากสีดำสนิทที่ถูกเตรียมพร้อมเพื่อปฏิบัติภารกิจนี้โดยเฉพาะ

    ครั้งหนึ่งมิลลี่เคยบอกเธอว่าชุดนี้เป็นชุดยูนิฟอร์มทั่วไปของทหาร PLANT เธอจึงไม่ลังเลเลยที่จะแอบฉวยติดมือมาด้วย อย่างน้อยคนที่อาจจะพบเห็นเธอจะได้ไม่นึกว่าเธอเป็นผู้หญิง...

    คางาริกระชับอุปกรณ์ในมือแน่น คอมพิวเตอร์พกพาขนาดเล็ก ดิสก์เก็บข้อมูล ไฟฉายและปืนพกที่เตรียมพร้อมมาเรียบร้อย
    สาวน้อยหน้าหวานระบายลมหายใจออก พลางใช้มือสองข้างรวบผมสีทองยาวประบ่าขึ้นไปมัดไว้อย่างหลวมๆ ก่อนสวมหน้ากากคลุมทับอีกชั้น

    ทุกอย่างต้องไม่มีคำว่าพลาด!

    ความจริงกว่าเธอจะหลบคิซากะหนีออกมาได้ก็แทบแย่ ตลอดช่วงบ่ายที่ผ่านมาบอดี้การ์ดหนุ่มเข้ามาเช็คที่ห้องของเธอเป็นระยะๆ นัยน์ตาคมเข้มฉายแววตึงเครียดประหลาดตลอดเวลาจนหญิงสาวอดไม่ได้ที่จะรู้สึกระแวงลึกๆ ในใจ

    แม้ในช่วงเวลาอาหารเย็น เขาก็ยังคงตามติดเธอหนึบไม่ปล่อย ชายหนุ่มสอดส่องสายตาอย่างระแวดระวังผิดปกติเสียจนเธอนึกกลัวว่าเขารู้ในสิ่งที่เธอคิดจะทำแล้วด้วยซ้ำ!! (คิดพลางกลืนน้ำลายเหนียวหนืดลงคอ ขืนคิซากะรู้เข้า หมอนั่นคงต้องพังประตูเข้ามาจับตัวเธอมัดผูกติดกับเสาเตียงเป็นการกันทำอะไรห่ามๆ เป็นแน่แท้) แม้กระทั่งก่อนจะออกไปข้างนอก เขายังไม่ลืมจะทิ้งโน้ตตัวเบ้อเร่อเขียนกำชับเธอไม่ให้ทำอะไรโง่ๆ อย่างเช่นเคยอีก

    ชัดเลย...คิซากะต้องวางแผนอะไรไว้แน่ๆ...และเธอก็ไม่มีความอดทนพอที่จะรอฟังเฉลยเสียด้วยสิ...

    เธอต้องค้นหาคำตอบด้วยตัวเอง!


    หลังจากเสียเวลาทั้งวันนั่งวางแผนในห้องอยู่นาน คางาริก็เกิดหมดความอดทนในการคิดแผนซับซ้อนขึ้นมาเสียก่อน เธอจึงวางแค่แผนการง่ายๆ ดังนี้ :

    อย่างแรก ต้องแอบเข้าไปในสำนักงาน ZAFT ให้ได้ก่อน แล้วค่อยหาทางหลบเข้าไปในห้องทำงานของประธานซาล่า เปิดคอมพิวเตอร์ ค้นหาข้อมูลเกี่ยวกับ Orb เซฟใส่ในดิกส์ ทำลายหลักฐานทั้งหมดทิ้งเสียแล้วก็ชิ่ง!!

    แค่นี้เอง...ง่ายจะตายไป...

    แม้จะพยายามบอกตัวเองเช่นนั้นแต่ความวิตกก็ไม่ได้คลายหายไปจากใบหน้าอ่อนเยาว์นั้นเลย หญิงสาวครางเบาๆ ก่อนทรุดตัวลงนั่งโดยใช้ต้นไม้ต้นใหญ่หน้าสำนักงานเป็นเครื่องกำบัง

    มันเป็นเรื่องที่งี่เง่าสิ้นดี...นี่เธอคิดจะแอบลอบเข้าไปในอาคารโดยปราศจากคนดูต้นทางได้ยังไงกัน!!??

    บางที....ถ้าบอกคิซากะอยู่ด้วยน่าจะช่วยอะไรได้เยอะ...

    ความวิตกในใจทำเอาร่างบางเริ่มสะท้านไปทั้งร่าง อาจมีอะไรเกิดขึ้นได้ตลอดเวลา...บางที เธออาจถูกจับได้ทั้งที่ยังไม่ทันถึงประตูด้วยซ้ำ...คิดแล้วร่างทั้งร่างก็หนาวยะเยือก

    นี่เจ้าหญิงแห่ง Orb เกิดขี้ขลาดขึ้นมาอีกแล้วรึไง?

    เสียงแผ่วเบาที่ดังก้องในหัวทำเอาคิ้วเรียวบางขมวดเข้าหากัน

    ไม่...ชั้นไม่ได้ขี้ขลาดสักหน่อย...

    เกิดรู้สึกกลัวพวกโคออดิเนเตอร์ขึ้นมารึยังไง เจ้าหญิง...?

    คราวนี้นัยน์ตาเหลืองอำพันถึงกับเบิกกว้าง

    เจ้าความคิดบ้าๆ นี่กล้าดียังไงมาดูถูกเธอ!!?? คนอย่างชั้น! คางาริ ยูละ อัสฮาคนนี้ ไม่เคยกลัวโคออดิเนเตอร์ หน้าไหนทั้งนั้น!! และชั้นก็ไม่ได้อ่อนแอด้วย!! เรื่องขี้ขลาดเหรอ...เฮอะ! ลืมเสียเถอะ!

    เมื่อตัดสินใจได้เรียบร้อย ร่างบางก็ผุดลุกขึ้นแทบจะทันที หญิงสาวกวาดตามองไปรอบๆ อย่างระแวดระวังเพื่อความไม่ประมาท มือเรียวเล็กกำอัญมณีสีแดงรอบคอเธอแน่น คางาริหลับตา สูดลมหายใจเข้าอย่างลึกที่สุด ก่อนจะแฝงร่างกลืนไปกับเงามืดเข้าไปในอาคารสูงเสียดฟ้าอย่างเงียบกริบ

    อย่างไรเสียเธอก็จะต้องเข้าไปในสำนักงานให้ได้ แม้จะต้องผจญกับบรรยากาศเงียบงันชวนอึดอัดใจก็ตามที

    + + + + + +

    เหนือความคาดหมาย...ไม่เคยคิดเลยว่า การลอบเข้ามาในสำนักงาน ZAFT นั้น....มันจะง่ายดายขนาดนี้!!

    หญิงสาวเลือกที่จะใช้ประตูฉุกเฉินด้านหลังตึกสูงเสียดฟ้าซึ่งเป็นทางเข้าที่คนไม่ค่อยผ่านมากนักเข้ามาในอาคารเรียบร้อยแล้ว เรื่องแปลกประหลาดอีกเรื่องก็คือประตูทางเข้าที่ควรจะลงกลอนแน่นหนากลับเปิดออกได้อย่างง่ายดาย

    มือเรียวคว้าลูกบิดประตูแน่น ความเย็นของโลหะซึมเข้าสู่ผิวบอบบางช้าๆ หญิงสาวหลับตาแน่น เพียงแค่เสียงคลิกเดียว ประตูบานใหญ่ถูกเปิดออกและปิดลงอย่างแผ่วเบา

    กึก..

    กึก..


    เสียงรองเท้าบูทหนังส่งเสียงสะท้อนกับแผ่นหินขัดเย็บเฉียบ ทำเอาคางาริอดไม่ได้ที่จะรู้สึกขนลุก เธอเกลียดสถานที่นี้ตอนกลางคืน เกลียดบรรยากาศวังเวงนี่จริงๆ แม้ว่าเธอพยายามจะไม่ยอมรับมันก็ตามที

    และคางาริก็ยังเป็นคางาริ...เธอไม่ใช่พวกขี้ขลาดอยู่แล้ว...

    ความมืดมิดยามค่ำคืนทำให้เฉลียงทางเดินที่เธอคุ้นเคยในยามทิวาดูหม่นหมองไปอย่างเห็นได้ชัด กลิ่นอายแปลกๆ เริ่มโชยมาจากทุกสารทิศ เม็ดเหงื่อเริ่มซึมตามไรผมและผิวหน้าขาวเนียน มือเรียวเล็กกระชับปืนแน่นขณะกวาดนัยน์ตาสีอำพันมองไปทั่วอย่างระแวดระวัง กลัวว่าตามซอกหลืบมืดมิดเหล่านั้นจะปรากฏร่างทหารยามพุ่งเข้ามาหมายปลิดชีวิตเธอ

    พอตระหนักถึงความจริงบางอย่าง ร่างทั้งร่างก็พลันเย็นเฉียบขึ้นมาทันที

    ทำไม...ทำไมถึงไม่มีทหารยามอยู่เลยล่ะ!!??

    เสียงหัวใจเริ่มเต้นถี่ระรัวราวกับมีคนตีกลองศึกอยู่ในอกจนเธอนึกวิตกว่าคนภายนอกอาคาร ZAFT อาจจะได้ยินเสียงหัวใจเธอเต้นก็ได้! สภาพจิตใจตอนนี้ตึงเครียดจวนจะระเบิดอยู่รอมร่อ ลมหายใจเริ่มถี่กระชั้นเพราะความกลัวเริ่มเกาะกุมทุกอณูร่างกาย คางาริบีบไฟฉายในมือเบาๆ พยายามอย่างยิ่งที่จะไม่ให้มันจะร่วงหลุดมือไป

    เธอกวาดตามองรอบๆ อย่างระแวดระวัง ตอนนี้เธอรู้สึกราวกับว่าถูกสายตาของใครบางคนจ้องมองอยู่ตลอดเวลา ราวกับเสียงหัวเราะเบาๆ เริ่มลอยมากระทบโสตประสาททั้งสองข้างและวนเวียนอยู่ในสมองเธอ

    ถ้าถอยกลับไปตอนนี้ เธออาจจะมีชีวิตรอด!

    หญิงสาวเอี้ยวตัวมองข้ามไหล่ตัวเอง พยายามจะหาประตูบานเก่าที่เธอเปิดเข้ามา แต่สิ่งที่มองเห็นมีเพียงแค่ความมืดมน ถ้าหากเธอยังฝืนเดินต่อไป....เธอไม่รู้จริงๆ ว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับเธอบ้าง...

    อะไรกันๆ เจ้าหญิงผู้แสนห้าวหาญแห่ง Orb รู้สึกกลัวแล้วรึไง?

    เสียงเล็กๆ น่ารำคาญดังขึ้นในหัวของเธออีกครั้ง คิ้วเรียวบางมุ่นเข้าหากัน

    นี่ชั้นคิดอะไรอยู่เนี่ย!!

    เธอนึกเกลียดตัวเองขึ้นมาทันที เกลียดตัวเองที่กลัวและวิตกเกินไปจนสร้างภาพหลอนหลอกตาตัวเองขึ้นมา ร่างบางสูดลมหายใจเข้าและออกช้าๆ พยายามเรียกสติตัวเองกลับคืน ก่อนขาสองข้างจะก้าวเดินต่อไปอย่างมั่นคง

    เส้นทางไปยังห้องทำงานของประธานซาล่าดูแตกต่างจากวันปกติในยามกลางวันมาก คางาริพยายามปัดความคิดด้านลบทั้งหมดออกไปโดยการพิจารณารายละเอียดต่างๆ ของตึกในยามกลางคืนแทน เธอสังเกตเห็นแม้กระทั่งโต๊ะทำงานของมิลลี่ที่มักเต็มไปด้วยกองเอกสาร บัดนี้กลับสะอาดเรียบร้อยไร้ที่ติ ทำเอาเธอหลุดหัวเราะคิกไม่ได้

    ยังไงซะมิลลี่ก็ยังเป็นคนรับผิดชอบมากๆ อยู่ดีในสายตาเธอ

    การเดินทางของเธอราบรื่นมาตลอดจนกระทั่งขาสองข้างนำพาเธอมายังประตูกลบานใหญ่ สาวน้อยผมทองกลืนน้ำลายหนืดคอลงไปช้าๆ ก่อนจะเอื้อมมือไปหยิบคีย์การ์ดสีดำสนิทออกมาจากกระเป๋าเสื้อ

    คีย์การ์ดปลอมอันนี้เป็นอภินันทนาการจากคิซากะ เป็นของที่เจ้าตัวโอ้อวดเหลือเกินว่าสามารถเปิดได้ทุกประตูเพียงการรูดแค่ครั้งเดียว ชายหนุ่มมอบของสิ่งนี้ให้เธอเมื่อนานมาแล้ว โดยกำชับว่าให้ใช้ในยามจำเป็น (คล้ายๆถูกลักพาตัว หรืออะไรประมาณนั้น)

    ความจริงเธอเองก็ไม่นึกว่าไอ้เจ้าแผ่นบางๆ สีหม่นๆ นี่มันจะมีคุณค่ามากนักหรอก จนกระทั่งตอนนี้...

    มือเล็กกระชับการ์ดในมือแน่นและรูดลงกับเครื่องตรวจสอบหน้าประตูแผ่วเบา พริบตาเดียว! ประตูกลไฟฟ้าเลื่อนเปิดออกในทันใด! หญิงสาวผ่อนลมหายใจช้าๆ ก่อนจะมุ่งหน้าไปยังโต๊ะทำงานกลางห้องอันแสนอึมครึมอย่างเงียบกริบ

    ห้องทำงานของเขายังคงเหมือนกับตอนที่เธอเข้ามาวางเอกสารเมื่อวานไม่มีผิด โต๊ะไม้โอ๊กตัวใหญ่ดูมีราคา รวมทั้งเก้าอี้บุนวมสีดำสนิทนั่นด้วย เพียงแต่เวลากลางคืนทำให้ห้องนี้ดูขมุกขมัวและน่ากลัวกว่าเดิมมากนัก จะมีก็เพียงแต่แสงสว่างน้อยๆ จากดวงจันทร์สีเงินยวงที่ส่องประกายผ่านทางหน้าต่างฝรั่งเศสบานใหญ่หลังโต๊ะราคาแพงเท่านั้นที่ทำให้ห้องนี้คลายความมืดมิดลงได้บ้าง แม้จะน้อยนิดแต่ก็เพียงพอสำหรับเธอที่จะทำภารกิจให้ลุล่วง

    คางาริฉวยหยิบคอมพิวเตอร์เครื่องเล็กและเปิดเครือข่ายรับส่งข้อมูลในทันที รอยยิ้มบางแตะแต้มมุมปากเมื่อผลออกมาเป็นที่น่าพอใจ ร่างบางทรุดตัวนั่งลงบนเก้าอี้บุนวมนั้นช้าๆ ก่อนกดสตาร์ทเครื่องคอมพิวเตอร์และพิมพ์รหัสผ่านอย่างเบามือ

    รหัส : himenosonata

    ความรู้สึกไม่สบายใจเริ่มก่อตัวขึ้นอีกครั้ง เธอรู้สึกได้จริงๆ ราวกับว่ามีใครบางคนกำลังจ้องมองเธอจากข้างหลังอยู่ตลอดเวลา หญิงสาวพยายามจะสงบสติอารมณ์ให้จดจ่ออยู่กับงานตรงหน้าอีกครั้ง แต่แล้วหางตาก็เหลือบไปสะดุดกับสิ่งๆ หนึ่งเข้า

    มันเป็นรูปถ่ายเล็กๆ ที่บรรจุใส่กรอบไม้อย่างดีวางตั้งไว้อยู่บนมุมโต๊ะ สำหรับคางาริแล้วมันเป็นภาพครอบครัวที่แสนสมบูรณ์แบบเลยทีเดียว หญิงสาวที่ยืนอยู่ทางขวาของรูปช่างงดงามอย่างไร้ที่ติ เรือนผมสีม่วงอมน้ำเงินถูกซอยสไลด์สั้นล้อมกรอบใบหน้าขาวอมชมพูดูอ่อนเยาว์ นัยน์ตาสีเขียวมรกตแฝงประกายอ่อนโยนในแววตา โดยไม่ต้องสงสัย...ผู้หญิงในรูปนี้คงต้องเป็นลีนัวร์ ซาล่าอย่างแน่นอน

    เมื่อได้เห็นรูปถ่ายเต็มๆ เช่นนี้ทำให้คางาริรู้สึกถึงความคล้ายคลึงระหว่างผู้หญิงคนนี้กับสาวน้อยร่างเล็กในบ้านเด็กกำพร้า ส่วนผู้ชายที่ยืนขนาบข้าง ใบหน้ากร้านคมเข้มด้วยริ้วรอยแห่งวัยรับกับเส้นผมสีน้ำตาลแซมด้วยสีขาวที่เพิ่มขึ้นตามกาลเวลา ดวงตาเยือกเย็น สงบนิ่งทำให้ชายคนนี้ดูน่าเกรงขามอย่างบอกไม่ถูก ร่างสูงใหญ่ที่อยู่ในชุดยูนิฟอร์มสีม่วงของ ZAFT ...ชุดเดียวกับที่ประธานซาล่าสวมใส่อยู่ในปัจจุบัน

    โดยไม่ต้องเดา ชายคนนี้คงจะเป็นพ่อของเขา... เธอนึกในใจพลางพยักหน้าหงึกหงัก

    ชักเข้าใจแล้วสิว่าหมอนั่นเอาท่าทางมาดมาก และความมั่นใจมากมายนั่นมาจากไหน

    ตรงกลางระหว่างบุคคลทั้งสองนั้นมีเด็กชายตัวเล็กๆ ยืนอยู่ เด็กชายเจ้าของเรือนผมเล็กละเอียดสีน้ำเงินเข้มและนัยน์ตาสีมรกตอันแสนคุ้นเคย...เด็กชายอัสรัน ซาล่าในวัย 9 ขวบด้วยสีหน้าเช่นเดียวกับรูปถ่ายที่คิระเคยให้เธอดูก่อนหน้านี้ ใบหน้าสดใสอ่อนเยาว์แต่งแต้มด้วยรอยยิ้มกว้าง และนัยน์ตาส่องประกายจรัสเจิดจ้า

    แม้จะเห็นรูปกันชัดๆ อยู่แล้วก็ตาม แต่เธอเองก็ไม่ค่อยอยากจะเชื่อเลยว่าผู้ชายที่เห็นอยู่ในรูปนี้จะใช่คนๆ เดียวกับอัสรัน ซาล่าจริงๆ

    เสียงร้องเบาๆ ดังขึ้นจากเครื่องคอมพิวเตอร์ เรียกสติเธอให้กลับมาสู่ความเป็นจริงอีกครั้ง ขณะนี้บนหน้าจอปรากฏข้อความดาวน์โหลดข้อมูลเสร็จสิ้น คางาริจัดการเชื่อมต่อ Laptop ตัวบางของเธอเข้ากับเครื่องคอมเครื่องใหญ่ เธอกวาดตาอ่านรายละเอียดแทบทุกตัวอักษร ขณะที่นิ้วมือทั้งสิบนิ้วจัดแจงป้อนรหัสเข้าเครื่องโดยสายตาไม่หลุดจากหน้าจอเลยซักนิด

    หลังจากนั้นไม่นาน เธอก็พบข้อมูลที่ต้องการ รอยยิ้มพึงใจปรากฏขึ้นบนใบหน้าเนียนสวย มือเรียวคว้าแผ่นดิสก์เตรียมบันทึกข้อมูลทันที แต่ทว่า...

    เส้นผมเล็กละเอียดสีทองที่รวบไว้ลวกๆ สะบัดปลิวน้อยๆ ตามแรงสายลมเย็นๆ ที่โชยมาจากด้านหลัง แม้จะเป็นเพียงสายลมเบาบางแต่ก็ทำเอาร่างบางถึงกับชาไปทั้งร่าง

    ทำไมล่ะ...? ในเมื่อหน้าต่างมันปิดอยู่นี่นา แล้วทำไม...ทำไมถึงมีลมได้ล่ะ…!!??

    คางาริรู้สึกราวกับว่าหัวใจเธอได้หยุดเต้นไปแล้ว! ลมหายใจหยุดชะงักทันที เมื่อรู้สึกถึงวัตถุเย็นๆ แหลมคมถูกยกขึ้นมาทาบทับที่ต้นคอแน่นเสียจนเธอหายใจไม่ออก!!

    มีด…!?

    ความคิดที่วูบเข้ามาในสมองทำเอาร่างกายไร้ซึ่งเรี่ยวแรงในบัดดล แขนขาทั้งสองข้างเกร็งแน่นด้วยความกลัวจับขั้วหัวใจ แต่สิ่งที่เลวร้ายที่สุดมันหลังจากนี้ต่างหาก....

    “เกมส์จบแล้ว” เสียงแหบพร่าอันเย็นเยียบทำเอานัยน์ตาคู่โตเบิกกว้าง! คำกล่าวนั้นสะท้อนดังก้องในโสตประสาทไม่รู้จักจบ

    เธอรู้สึกราวกับสติหลุดลอยไปเมื่อสิ้นเสียงทรงอำนาจของอัสรัน ซาล่า

    -------------------------To Be Continued...
  11. ShadowKung

    ShadowKung New Member

    EXP:
    58
    ถูกใจที่ได้รับ:
    0
    คะแนน Trophy:
    0
    Re: [G-Seed Fiction แปล] Princess' Sonata (กำลังจะลงตอนใหม่)

    ในวงเล็บถูกสุดๆ เลยอ่ะ 55555

    สมัยก่อนภาษาอังกฤษยังอ่อนอยู่อ่ะ ตอนนี้ดีขึ้นมานิดนึง....=w= (มันเข้าไปหมวดเรท M ทุกวันเลยไอนี่อ่ะ555)
  12. aunna

    aunna New Member

    EXP:
    18
    ถูกใจที่ได้รับ:
    0
    คะแนน Trophy:
    0
    Re: [G-Seed Fiction แปล] Princess' Sonata (กำลังจะลงตอนใหม่)

    เห็นด้วยเจ้าค่ะ (ฮา)

    แต่ยังไงก็แล้วแต่ คุมิจังไม่ใช่คนเดียวที่ภาษาอังกฤษอ่อนลง = ="

    รู้สึกเหมือนตัวเองเน่าๆ เหมือนกัน
  13. kumi

    kumi Active Member

    EXP:
    805
    ถูกใจที่ได้รับ:
    0
    คะแนน Trophy:
    36
    Re: [G-Seed Fiction แปล] Princess' Sonata (กำลังจะลงตอนใหม่)

    Chapter 9 -- หนีความตาย

    ชายหนุ่มยืนนิ่งเฝ้ามองภาพชัตเตอร์สีขาวที่มุ่งหน้าไปสู่ December City ลอยออกไปจากท่าอวกาศยานอย่างช้าๆ ด้วยรอยยิ้ม ก่อนร่างสูงจะหมุนตัวกลับขึ้นรถแท็กซี่ที่จอดรอไว้

    จริงอยู่ที่วันนี้เขาตั้งใจจะกลับบ้านไปพบท่านพ่อ...นานพอดูแล้ว เมื่อนึกถึงครั้งล่าสุดที่อัสรันได้พูดคุยกับชายหนุ่มสูงวัยคนนั้น พร้อมๆ กับจิบชาฝรั่งรสดีจนหมดไปประมาณสองสามถ้วย แต่พอก้าวเข้ามาในเขตสถานี จู่ๆ บางสิ่งในใจบอกกับเขาว่า December City ไม่ใช่สถานที่เขาต้องการจะไป ประธานสภาหนุ่มเลือกที่จะเชื่อสัญชาตญาณตนเอง เขาตัดสินใจเปลี่ยนเส้นทางกลับไปยังสถานที่ๆ เขาคุ้นเคยดีที่สุด.....

    ตึกสำนักงาน ZAFT

    อัสรันผ่อนลมหายใจแผ่วเบา จากการฝึกทหารอันยาวนาน ทำให้เขามั่นใจในลางสังหรณ์ของเขาดี ครั้งนี้ก็เช่นกัน ชายหนุ่มนั่งนิ่งมองภาพริมทางของถนนอันคุ้นเคยที่ทอดยาวไปยังตึกสูงระฟ้าขนาดใหญ่เบื้องหน้า

    พระจันทร์สีเหลืองนวลที่ลอยเด่นอยู่บนฟ้าฟากยามราตรี ทอทอดรัศมีสีเงินอ่อนละมุนลงสู่พื้นคอนกรีตเย็นเยียบเบื้องล่างให้สะท้อนเป็นแสงแวววับ แล้วแท็กซี่สีดำมันปลาบก็ชะลอหยุดจอดเมื่อได้มาถึงที่หมาย หลังจากจ่ายค่าโดยสารเสร็จเรียบร้อย ประธานหนุ่มก็สาวเท้าเดินตรงเข้าไปยังอาคารเบื้องหน้าอย่างเงียบกริบพร้อมกับตวัดนัยน์ตาคมเข้มกวาดมองทัศนียภาพรอบด้าน ร่างสูงสาวเท้าผ่านความมืดมนไปอย่างรวดเร็ว เพราะโคออดิเนเตอร์สามารถปรับสายตาให้ชินกับความมืดทันที ดังนั้นไฟฉายส่องทางจึงไม่จำเป็นสำหรับเขา

    หลังจากเดินมาสักพักหนึ่ง ชายหนุ่มก็เข้ามาถึงระบบรักษาความปลอดภัยของตัวอาคาร และก็สังเกตได้ถึงความเงียบที่ผิดปกติ อัสรันยกมือกร้านขึ้นสับสวิสต์ไฟ คิ้วเข้มก็มุ่นเข้าหากันทันที เมื่อเห็นภาพ รปภ. ระดับห้าดาวที่ควรจะเดินลาดตระเวนตรวจตามปกติกำลังหลับสนิทในสภาพถูกมัดมือมัดเท้าด้วยเชือกเส้นหนา

    หมดสภาพ...

    ชายหนุ่มคิดในใจพลางส่ายหน้าวืดๆ ก่อนจะกวาดตาพิจารณาสภาพรอบด้าน

    นี่กล้องวงจรปิดก็ถูกตัดเหรอเนี่ย...

    อัสรันรู้ทันทีว่าเหตุการณ์ผิดปกติกำลังเกิดขึ้น ประธานสภาหนุ่มตวัดมองเหล่ายามไร้ประโยชน์ด้วยสายตาสมเพช ก่อนร่างสูงจะก้มลงคว้ามีดสั้นเข้ากระเป๋าเสื้อแล้วหมุนตัวมุ่งหน้าไปยังออฟฟิศส่วนตัวทันที

    มันไม่ใช่เรื่องที่เดายากเย็นอะไรนัก...ถ้าหากมีไอ้บ้าที่ไหนซักคนลงทุนถึงขนาดบุกสำนักงาน ZAFT ละก็ เป้าหมายของพวกมันต้องเป็นข้อมูลลับในแฟ้มงานที่เก็บไว้ในออฟฟิศของประธานสภาอยู่แล้ว แน่นอนว่าห้องทำงานของเขาต้องมีระบบการรักษาความปลอดภัยระดับสุดยอด แต่ถึงอย่างนั้นเจ้าคนๆ นี้ก็เจาะระบบเข้าไปทำลายฐานข้อมูลนิรภัยในสำนักงานให้มันรวนเสียป่นปี้เลยทีเดียว

    จะเช็คความเคลื่อนไหวก็ทำไม่ได้ จะป้องกันก็ยังไม่ได้อีก...

    รอยยิ้มเหี้ยมเกรียมปรากฏขึ้นบนใบหน้าคมคายทันที

    เจ้าหมอนี่...ฝีมือไม่ใช่เล่นเลยนี่

    ชายหนุ่มอาศัยความคุ้นเคยแอบลอบเข้ามาในห้องทำงานส่วนตัวได้อย่างไม่ยากเย็นนัก นัยน์ตาเฉี่ยวคมกวาดมองไปรอบด้านอย่างระแวดระวัง เมื่อไม่พบสิ่งใดผิดปกติ อัสรันจึงตัดสินใจใช้ความมืดเป็นเครื่องกำบังตัวให้กลมกลืนไปกับตู้ไม้ขนาดเล็กริมห้อง นั่งเฝ้าอดใจรออย่างเงียบๆ
    บางสิ่งบางอย่างบอกเขาว่าผู้กระทำการอุกอาจคนนี้จะต้องมาที่นี่ในไม่ช้า....

    และก็เป็นอีกครั้ง ที่ลางสังหรณ์ของเขาถูกต้อง....

    + + + + + +

    “เกมส์จบแล้ว” เสียงแหบพร่าอันเย็นเยียบของอัสรัน ซาล่าดังขึ้นมาในบัดดล

    คำพูดแสนสั้นที่แทบทำสมองของเธอระเบิดออกเสียเดี๋ยวนั้น! ภาพการถูกลงทัณฑ์สารพัดวิธีแล่นเข้ามาในหัวอย่างช้าๆ ภาพแล้วภาพเล่า ตอนนี้คางาริไม่รู้จริงๆ ว่าควรจะทำอย่างไรต่อไป เธอไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเรื่องนี้มันเกิดขึ้นได้ยังไง!? ไม่รู้แม้กระทั่งจะคาดหวังอะไรต่อจากนี้ไปดี...

    หญิงสาวรู้สึกขนลุกซู่ขึ้นมาอีกครั้งเมื่อวัตถุมีคมทาบทับหนักขึ้นบนลำคอบอบบาง แม้จะไม่มากถึงขนาดเรียกเลือด แต่ก็ทำให้เธออยากจะกรี๊ดออกมาดังๆ ซักสามสี่ครั้ง ตอนนี้เธอคิดแม้กระทั่งละทิ้งศักดิ์ศรีค้ำคอก้มลงกราบขออภัยให้บุรุษจอมเลือดเย็นที่เธอเกลียดแสนเกลียดคนนี้ไว้ชีวิตเธอซะ ไม่ก็อยากให้เธอสะดุ้งตื่นเร็วๆ จากฝันร้ายบ้าๆ นี่เสียที!!

    ใช่...เธอหวังเพียงว่าเรื่องราวเหล่านี้เป็นเพียงแค่ความฝัน...

    “ยืนขึ้น” ชายหนุ่มออกคำสั่งด้วยน้ำเสียงทรงอำนาจ

    ร่างบางรู้สึกราวกับหัวใจที่เต้นระรัวจะในอกจะหลุดกระเด็นออกมาข้างนอก! มันเต้นเร็วเกินกว่าที่เธอจะหาคำมาบรรยายได้ พร้อมๆ กับลมหายใจที่เริ่มถี่กระชั้น แม้เธอจะพยายามทำท่าทีให้สงบก็ตามที คางาริรวบมือเรียวเล็กที่สั่นระริกเข้าหากัน เธอหลับตาแน่น ก่อนจะค่อยๆ พยุงตัวลุกขึ้นช้าๆ

    รอยยิ้มพึงใจปรากฏขึ้นบนใบหน้าคมเข้มทันทีเมื่อเห็นถึงความว่าง่ายของบุรุษปริศนาตรงหน้า โลหะสีเงินวาววับยังคงทาบทับอยู่บนลำคอขาวผ่อง ก่อนจะออกแรงเหวี่ยงร่างเล็กจนแผ่นหลังกระแทกเข้ากับกำแพงอย่างแรง! มือใหญ่คว้าไหล่บอบบางไว้แน่นโดยที่มืออีกข้างยังคงกำมีดไว้ไม่ปล่อย

    ในยามนี้คางาริรู้สึกขอบคุณพระผู้เป็นเจ้าจริงๆ ที่อย่างน้อยหน้ากากสีดำนี่ยังพอปิดบังตัวตนที่แท้จริงของเธอได้บ้าง สังเกตได้จากสีหน้าของอัสรันที่ไม่เปลี่ยนไปเลยสักนิด แสดงว่าตอนนี้เขายังไม่รู้ว่าเธอคือใคร...

    แต่ก็อีกไม่นานนักหรอก.....

    “บอกมา ใครสั่งให้นายทำเรื่องแบบนี้?” ชายหนุ่มตะคอกถาม ใบหน้าขึงเครียดขณะที่อยู่ห่างจากหน้าเธอเพียงไม่กี่นิ้วเท่านั้น
    คางาริรู้สึกราวกับว่าตัวเธอนั้นช่างเล็กและบอบบางเหลือเกินเมื่ออยู่ต่อหน้าสายตาที่ดูเหมือนจะทะลุทะลวงทุกสิ่งทุกอย่างได้ของเขา นัยน์ตาสีมรกตสบตาสีอำพันนิ่ง ราวกับต้องการล้วงลึกไปถึงคำตอบที่ซ่อนอยู่ภายใน

    ด้วยสายตาที่แสนเย็นชาและไร้อารมณ์…

    สายตาที่พร้อมจะเข่นฆ่าทุกอย่าง.....ทุกที่.....และทุกเวลา!


    หญิงสาวเบือนสายตาเสมองไปทางอื่น ความรู้สึกกลัวจับขั้วหัวใจทำให้เธอรู้สึกอยากร้องไห้ขึ้นมาเสียเดี๋ยวนั้น เธอรู้ตัวดี ว่าอย่างไรเสียเธอคงไม่รอด… เพราะในเวลานี้ ไม่มีทางออกแม้แต่ทางเดียว

    และถึงแม้จะมี...เขาก็คงไม่ปล่อยให้เธอได้ไขว่คว้ามัน...

    คิ้วเข้มข้างหนึ่งถูกกระตุกขึ้นช้าๆ ชายหนุ่มรู้ดีว่าบุรุษผู้อุกอาจคนนี้คงกำลังวิงวอนร้องขอชีวิตต่อพระผู้เป็นเจ้าอยู่ รอยยิ้มแห่งชัยชนะปรากฏบนดวงหน้าเกลี้ยงเกลาวูบหนึ่ง เขารู้ดี...สถานการณ์นี้เขากำลังเป็นต่อ...แต่ถึงยังไงเขาก็ยังหัวเสียอยู่ดี...ก็เจ้าบ้านี่ยังไม่ยอมปริปากพูดอะไรสักคำ!

    คางเล็กๆ ของเธอถูกมือกร้านของคนตรงหน้าเชิดขึ้นให้สบตา ก่อนคำพูดขู่เข็ญด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบจะตามมา

    “ตอบชั้นมา” คำสั่งสั้นที่ทำเอาร่างบางถึงกับสะท้านไปทั้งร่าง

    เธอไม่กล้าตอบจริงๆ ...เธอกลัว...กลัวว่าถ้าหากเธอพูดออกไป เขาจะจำเสียงของเธอได้...

    คิดสิ คางาริ คิด!!

    แม้ในใจจะพร่ำร้องอย่างนั้น แต่ดูเหมือนสมองจะหยุดการทำงานเอาเสียดื้อๆ

    อัสรันกระชับใบมีดในมือให้แน่นขึ้นก่อนจะก้มตัวลงมาจนเธอรู้สึกได้ถึงลมหายใจอุ่นๆ ที่เข้ามาปะทะข้างหู เรียกความรู้สึกเสียวซ่านขนลุกไปทั่วสันหลัง

    “ตอบชั้นมา หรือไม่อย่างนั้น...นายอาจจะต้องเสียใจ”

    คางาริพยายามเบียดตัวแนบชิดกำแพงมากขึ้น พยายามอย่างยิ่งที่จะหลบจากสายตาคมกริบคู่นั้น เม็ดเหงื่อเริ่มผุดซึมตามไรผม น้ำลายเริ่มเหนียวหนืดคอทั่วไปหมด อีกทั้งยังความรู้สึกแปลกๆ ที่เธอไม่แน่ใจว่าใช่ความกังวลรึเปล่าทำให้ท้องของเธอรู้สึกปั่นป่วนประหลาด

    เธอใกล้กับเขาเกินไป....ใกล้มากเสียจนเธอเริ่มรู้สึกหายใจไม่สะดวก...

    “ตอบมา!”

    “ชั้น....” หญิงสาวเอ่ยคำพูดตะกุกตะกัก น้ำเสียงของเธอแหบพร่า ขณะที่ลมหายใจเริ่มติดขัด สิ่งที่เธอทำได้ตอนนี้มีเพียงอย่างเดียว...คือสวดภาวนาเท่านั้น…

    อัสรันตวัดสายตามองเธอแว่บหนึ่ง ก่อนกล่าวตัดบท

    “แล้วเราจะได้เห็นกัน หลังจากชั้นเรียกตำ-”

    บึ้ม!!!

    เสียงระเบิดที่ดังออกมาจากนอกหน้าต่างทำเอาประธานหนุ่มถึงกับหยุดชะงัก คางาริอาศัยจังหวะนั้นเอี้ยวตัวหลบและออกแรงทั้งหมดที่มีชกชายหนุ่มเต็มแรง! ทำเอาอัสรันถึงกับก้มลงไปกุมท้องด้วยสีหน้าเจ็บปวด

    โดยไม่เสียเวลาคิดแม้สักนาที คางาริพุ่งตัวไปยังหน้าต่างบานใหญ่ข้างๆ มือเรียวเล็กสองข้างคว้าด้ามจับเปิดออก ปล่อยให้สายลมกรรโชกยามค่ำคืนลอยมาปะทะใบหน้าวูบหนึ่ง

    ห้องทำงานของอัสรันตั้งอยู่บนชั้น 7 ถ้ากระโดดลงไปสุ่มสี่สุ่มห้าละก็ เธออาจจะตายก็ได้...

    แต่ความกังวลเรื่องนั้นกลับไม่มีอยู่ในสมองเธอตอนนี้เลยสักนิด!!

    เมื่อฟื้นจากการโจมตีแล้ว มือใหญ่ก็เอื้อมหมายจะคว้าตัวบุคคลปริศนาคนนั้น แต่คราวนี้หญิงสาวกลับไหวตัวทัน ร่างบางหมุนตัวเตะจุดยุทธศาสตร์สำคัญกลางหว่างขาทันทีโดยไม่เสียเวลาชั่งใจ!

    ในครั้งแรกคางาริถึงกับหลุดอุทานเสียงหลง หญิงสาวเอื้อมมือคว้าขอบหน้าต่างแน่น เขาเกือบจะจับตัวเธอได้อยู่แล้วเชียว ถ้าหากเธอไม่หมุนตัวถีบส่งไปเสียก่อน! แต่ถึงอย่างนั้นเธอก็ไม่เสียใจกับสิ่งที่เธอทำลงไปเมื่อครู่หรอก...หมอนี่สมควรโดนแล้ว!! คิดพลางนึกขอบคุณคิซากะที่ส่งเสียให้เธอร่ำเรียนศิลปะห้องกันตัวทุกแขนง อย่างน้อยมันก็มีประโยชน์จริงๆ ในยามจำเป็น

    นัยน์ตาสีน้ำผึ้งเหลือบมองภาพเบื้องล่างผ่านหน้าต่างสูง 7 ชั้นเห็นเพียงพื้นคอนกรีตหนาลิบๆ คางาริพยายามข่มความรู้สึกกลัวที่แล่นปราดเข้ามาในจิตใจ

    ตอนนี้ชายหนุ่มได้แต่นั่งกัดฟันกรอดอย่างขุ่นเคืองเมื่อความเจ็บปวดที่มีเริ่มทำให้ร่างกายชาไปทั้งร่างจนยากแม้เพียงแค่ลุกขึ้นยืน

    เจ้าผู้บุรุกนี่แข็งแกร่งเกินกว่าคิดไว้...

    อัสรันพยายามทรงกายลุกขึ้นยืน กวาดมือเปะปะไปจนพบลิ้นชัก เขาเปิดมันออกและกระชับปืนพกสีดำสนิทมาไว้ในมือ อดีตเอสไพลอตหนุ่มใช้เวลาเพียงเสี้ยววินาทีในการเล็งเป้า ก่อนมือกร้านจะกดเหนี่ยวไก...!

    ภาพที่แล่นปราดเข้าคลองจักษุเสมือนกับภาพสโลว์โมชั่น คางาริกำลังเตรียมตัวจะกระโดดลงไปพอดี แต่เกิดฉุกใจนึกเครื่องคอมพิวเตอร์ขึ้นมาเสียก่อนจึงเอี้ยวตัวกลับไป ทำให้กระสุนเฉียดผ่านตัวเธอไปแค่เพียงไม่กี่นิ้วเท่านั้น!!

    ความจริงเธอเองก็คงได้รับบาดเจ็บไม่น้อยจากรอยถากของกระสุน ถ้าไม่ได้สิ่งหนึ่งช่วยไว้เสียก่อน...จี้ห้อยคอสีแดงสดของเธอนั่นเอง...
    หญิงสาวนิ่งอึ้งค้างขณะจ้องมองภาพเครื่องประดับชิ้นสำคัญที่สุดของเธอแตกออกเป็นสองเสี่ยง ชิ้นหนึ่งยังคงผูกติดกับเชือกห้อยคล้องลำคอระหง แต่ทว่าอีกชิ้นกลับทิ้งตัวร่วงหล่นลงบนพื้นพรมหนานุ่มตรงหน้า

    แม้ในใจจะรู้สึกเสียดาย แต่เจ้าหญิงคนสำคัญก็เลือกชีวิตตัวเองไว้ก่อน

    อีตานี่...ยิงปืนแม่นชะมัดเลย... ความคิดที่ผุดขึ้นในใจเงียบๆ

    นี่ถ้าหากชั้นไม่เอี้ยวตัวหลบละก็...คงถูกยิงทะลุหัวใจไปแล้ว


    ความคิดที่ทำเอาใบหน้านวลซีดเผือก ก่อนตัดสินใจทิ้งข้อมูลทุกอย่างไว้เบื้องหลังแล้วกระโดดลงจากหน้าต่างหลบหนีไป!

    + + + + + +

    อัสรันถึงกับลืมตัวผ่อนลมหายใจเฮือกเมื่อเห็นว่ากระสุนที่ยิงไปพลาดเป้า แต่พอเตรียมจะเหนี่ยวไกอีกครั้ง เป้าหมายก็กระโดดหายไปแล้ว!!
    ชายหนุ่มวางกระบอกปืนสีดำสนิทกลับเข้าไปในลิ้นชักอีกครั้ง ก่อนมือใหญ่จะคว้าโทรศัพท์มือถือเพื่อกดเลขหมายติดต่อสถานีตำรวจ พลางสาวเท้าไปที่หน้าต่างสไตล์ฝรั่งเศสเบื้องหน้า

    เจ้าคนบุรุกนั่นงี่เง่าสิ้นดีที่คิดว่าการกระโดดลงไปจากหน้าต่างบานนี้จะช่วยให้รอดได้...โดยไม่ต้องสงสัย หากจะมองทัศนียภาพผ่านทางกระจกแก้วบานใสตรงนี้ก็จะเห็นสวนดอกไม้แสนสวยสำหรับไว้จัดงานเลี้ยงภายในสำนักงานที่มักจะมีมาอยู่เนืองๆ จริงอยู่ที่สภาพรกทึบของต้นไม้และใบหน้าเหล่านั้นจะช่วยพรางตาได้เป็นอย่างดี แต่...ระยะทางจากจุดนี้จนถึงข้างล่างก็น่าดูใช่เล่น...

    รอยยิ้มบางขยับฉายบนใบหน้าคมคาย ก่อนร่างสูงจะชะโงกหน้าลงไปยังพื้นเบื้องล่าง หมายจะมองหาตัวผู้โชคร้ายคนนั้น แต่เขาก็ต้องประหลาดใจ...เมื่อสิ่งที่แล่นเข้าคลองจักษุมีเพียงความว่างเปล่า

    หมอนั่นหายไป...อย่างไร้ร่องรอย

    อัสรันถึงกับกัดฟันกรอดพลางกำหมัดแน่น พยายามระงับโทสะที่ท่วมท้น แต่แล้วสายตาก็ปราดไปสะดุดเข้ากับสิ่งๆ หนึ่ง...เครื่อง laptop นั่นเอง...
    ประธานหนุ่มขยับรอยยิ้มขึ้นมาอีกครั้ง นี่อาจจะเป็นหลักฐานสำคัญที่จะสาวไปถึงตัวหมอนั่นก็ได้ เขาเดินสาวเท้ายาวๆ ไปยังเป้าหมายด้วยความเงียบกริบ แต่แล้วขาเจ้ากรรมก็เกินไปสะดุดสิ่งๆ หนึ่งเข้า ด้วยความสงสัย ร่างสูงก้มลงหยิบเจ้าสิ่งนั้นขึ้นมาพิจารณา ภายใต้แสงสลัวของพระจันทร์ยามค่ำคืน

    มันเป็นแค่เศษเสี้ยวของเครื่องประดับชนิดหนึ่งซึ่งน่าจะเป็นอัญมณี สีแดงอมส้มของมันส่องประกายล้อแสงสีเงินยามค่ำคืนดูสวยงาม แล้วเขาก็ตระหนักได้...กระสุนของเขาไม่ได้พลาดเลยแม้แต่น้อย เพียงแต่มันเฉียดไปที่จี้ห้อยคอของผู้บุรุกแทนที่จะแทงทะลุหัวใจเท่านั้น...

    นับว่านายยังดวงดีใช้ได้... คิดในใจพลางกำเศษผลึกนั้นไว้แน่น ก่อนมือกร้านจะค่อยๆ หย่อนชิ้นส่วนเครื่องประดับนั้นลงในกระเป๋าเสื้อเบาๆ

    แล้วเราจะได้เห็นดีกัน!


    อัสรันตั้งปนิธานในใจก่อนจะวกความสนใจกลับมาที่เครื่องคอมพิวเตอร์เล็กบางตรงหน้าอีกครั้ง ชายหนุ่มเตรียมจะสาวเท้าเข้าไปใกล้แต่ก็ต้องชะงักเมื่อเสียงสัญญาณเล็กแหลมแว่วเข้ามาในโสตประสาทเขาเสียก่อน

    นัยน์ตาสีมรกตเบิกกว้างฉับพลัน! อดีตทหารระดับสูงถึงกับก้าวกระโดดถอยห่างพลางก้มตัวลงแนบชิดกับพื้นให้มากที่สุด เพียงไม่กี่วินาทีต่อมา แสงสว่างจ้าสีทองชวนแสบตาพร้อมกับเสียงกัมปนาทดังก้องก็ปรากฏขึ้น!

    บรึ้ม!!!

    สิ้นเสียงระเบิดก็ทิ้งไว้เพียงแค่ควันเขม่าสีเทาหม่นๆ ซึ่งกระจายฟุ้งไปรอบห้อง โต๊ะไม้โอ้คเนื้อดียังคงสั่นไหวไปมาตามแรงอัดของอากาศ
    เมื่อฝุ่นควันจางลง สิ่งที่ปรากฏต่อสายตาเขาก็มีเพียงแค่ซากปรักของเครื่องคอมพิวเตอร์ตัวเก่าเท่านั้น...

    + + + + + +

    “คางาริ! นี่ท่านรู้ตัวรึเปล่าว่าทำอะไรลงไป!!!!”

    เสียงตวาดแผดดังลั่นไปทั่วอพาร์ตเม้นต์หลังเล็กๆ ของเจ้าหญิงผู้สูงศักดิ์แห่ง ORB ที่กำลังชักใบหน้าหงิกงออย่างเสียมิได้ ตอนนี้ท่วงท่าภูมิฐาน สงบเสงี่ยม เปี่ยมด้วยความเข้าใจของบอดี้การ์ดหนุ่มของเธอราวกับว่าจะสลายไปกับอากาศธาตุเสียแล้ว นัยน์ตาสีเหล็กบัดนี้เครียดเขม็ง ริมฝีปากหนาขบเม้มแน่นจนเห็นเป็นเส้นบาง ร่างกำยำของชายวัยปลายยี่สิบกระเพื่อมขึ้นลงช้าๆ อย่างพยายามสะกดกลั้นอารมณ์ ผิดกับมือสองข้างที่กำหมัดแน่นอย่างเต็มไปโทสะ จนคางาริอดเสียวไม่ได้ว่าเล็บแข็งๆ นั่นจะจิกเข้าไปในเนื้อจนเลือดไหลรึเปล่า

    เมื่อตอนที่เธอตัดสินใจกระโดดลงมาจากหน้าต่าง เธอรู้ตัวดีว่าคงเป็นวาระสุดท้ายของชีวิตเธอเป็นแน่แท้ นี่เธอต้องมาจากไปโดยที่ยังไม่ได้กล่าวคำอำลากับใครเลยหรือ? ทั้งเพื่อนๆ บนโลก...ลักซ์...เจ้าฮาโล่สีชมพู...เหล่าเด็กตัวน้อยๆ ที่บ้านเด็กกำพร้า...คิซากะ...คิระ...Orb…

    นัยน์ตาสีน้ำผึ้งปรือลงอย่างช้าๆ ยอมรับในชะตากรรมที่จะเกิดขึ้นในอีกชั่วอึดใจ แต่แล้วเปลือกตาที่ปิดลงพลันต้องเบิกกว้างอีกครั้งเมื่อรู้สึกได้ถึงอ้อมแขนแข็งแกร่งที่โอบรับเธอไว้ก่อนจะร่วงหล่นลงสู่พื้น คางาริรู้สึกได้ถึงขอบตาที่เริ่มชื้นและร้อนผ่าวทันทีที่ได้เห็นใบหน้าเคร่งเครียดของคิซากะ

    ชายหนุ่มค่อยๆ บรรจงวางเธอลงบนรถมันปลาบสีดำสนิทที่จอดไว้นอกอาคารช้าๆ ราวกับตัวเธอจะบุบสลายก็มิปาน ก่อนมือหนาจะเอื้อมไปกดปุ่มเล็กๆ ใกล้ตัว หลังจากนั้นไม่นาน เสียงระเบิดกัมปนาทกึกก้องก็ดังขึ้นพร้อมกับกลุ่มควันที่พวยพุ่งออกมาจากห้องประธานซาล่า

    ภาพที่เกิดขึ้นมันรวดเร็วเสียจนเธอตั้งตัวไม่ทัน ทำได้แค่ยืนตาค้างอ้าปากหวอด้วยความตกใจเท่านั้น

    นี่นาย...วางแผนไว้อย่างนี้ตั้งแต่แรกแล้วเหรอเนี่ย!?

    “คิซา-”

    “เรื่องนั้นเก็บไว้พูดกันทีหลังเถอะ” ปิดท้ายด้วยคำตัดบทสนทนาห้วนได้ใจความ

    ความจริงเธอน่าจะรู้ตั้งแต่แรกว่าบอดี้การ์ดคนนี้ต้องสะกดกลั้นอารมณ์โกรธมากมายแค่ไหนตลอดทางที่พาเ