[ประกวดฟิคสั้น] คำขอสุดท้าย

กระทู้จากหมวด 'ประกวดเรื่องสั้นครั้งที่ 4 "ขอบคุณ"' โดย tagate, 30 พฤศจิกายน 2010.

  1. tagate

    tagate ตามล่าเธอสุดปลายฟ้า

    EXP:
    78
    ถูกใจที่ได้รับ:
    3
    คะแนน Trophy:
    18
    ท้องฟ้ายามดึกในค่ำคืนเดือนมืดที่ไร้ซึ่งแสงจันทร์ออกจะดูมืดครึ้มเป็นพิเศษ แม้จะมีแสงจากดวงดาวระยิบระยับก็ไม่สามารถช่วยอะไรได้มาก แต่ทว่า ในบ้านหลังหนึ่งกลับดูอึมครึมยิ่งกว่านั้นมาก

    แอ๊ด....

    เสียงเปิดประตูดังขึ้นพร้อมกับแสงไฟจากหลอดนีออนที่ติดอยู่บนเพดานสาดส่องเข้ามาในห้องที่มืดมิด สภาพที่ย้อนแสงนั้นทำให้ไม่สามารถเห็นใบหน้าผู้ที่เปิดประตูเข้ามาได้ชัดนัก แต่ก็พอจะเห็นเค้าโครงได้ว่าเป็นเด็กหนุ่มราวๆม.ปลาย

    “ส้ม.. ยังไม่นอนอีกหรือ?” เสียงทุ้มนิดๆดังขึ้นจากทางเด็กหนุ่ม

    “....” คำตอบที่ได้มีเพียงความเงียบสงัด แต่แสงจางๆจากดวงดาวที่สาดส่องเข้ามาทางหน้าต่างก็พอจะทำให้เห็นร่างของเด็กสาวตัวเล็กๆที่นั่งเหม่อมองออกไปข้างนอกอยู่บนเตียงติดหน้าต่างนั้นได้

    “ส้ม?” เด็กหนุ่มเรียกหาอีกครา แต่ก็เช่นเดิม คำตอบที่ได้ มีเพียงความเงียบสงัด เด็กหนุ่มจึงเดินเข้าไปในห้องเพื่อที่จะเปิดไฟ

    “อย่าเปิดไฟนะ” เสียงแหลมๆดังขึ้นมาจากร่างเล็กๆตรงหน้าต่าง ทำให้เด็กหนุ่มชะงัก

    “ส้ม ยังไม่นอน ทำไมไม่ตอบรับพี่ล่ะ”

    “....” คำตอบก็ยังคงเป็นความเงียบเช่นเดิม

    “ส้ม..” เด็กหนุ่มเรียกชื่อน้องสาวของตนอีกครั้ง พร้อมทั้งเดินเข้าไปหา

    “อย่าเข้ามานะ ไอ้ฆาตกร!” ส้มตะโกนลั่น ซึ่งนั่นก็ทำให้เด็กหนุ่มชะงักอีกครา

    “ไม่ใช่นะส้ม นั่นมันเป็นอุบัติเหตุ..” เด็กหนุ่มแก้ตัวเสียงอ่อย จริงอยู่ที่เป็นความผิดของเขาที่ลงไปว่ายน้ำในแม่น้ำทั้งๆที่ไม่ได้วอร์มอัพร่างกายจนเป็นตะคริวเกือบจะจมน้ำตาย และก็จริงอยู่ที่พ่อของพวกเขาโดดลงไปช่วยจนเด็กหนุ่มรอดมาได้ แต่กลับเป็นตะคริวจนจมน้ำตายแทน แต่ทั้งหมดนั่นก็เป็นอุบัติเหตุทั้งนั้น

    “ไม่ใช่อะไรล่ะ! พ่อกับแม่ก็บอกแล้วว่าอย่าลงไปเล่นน้ำ แล้วลงไปทำไม! เพราะพี่ พ่อถึงได้ตาย ฆาตกรๆ!!” ส้มตะโกนลั่นบ้านซึ่งขณะนี้มีเพียงสองพี่น้องอยู่ด้วยกัน เนื่องจากแม่ของพวกเขายังต้องจัดการสิ่งต่างๆอยู่ที่วัด

    “ส้ม! พี่บอกแล้วใช่ไหมว่ามันเป็นอุบัติเหตุ! พี่ก็ไม่อยากให้มันเกิดขึ้นหรอกนะ!!” เด็กหนุ่มโต้ตอบ “เข้าใจหน่อยเถอะ พี่ไม่ได้อยากให้มันเป็นอย่างนี้เลยจริงๆ!!”

    “ไม่ฟัง! ออกไปนะ ฆาตกร!!” ส้มร้องโวยวายเสียงดังลั่น มือก็หยิบหมอนและหมอนข้างขว้างใส่เด็กหนุ่มจนต้องปัดป้องเป็นพัลวัน

    เด็กหนุ่มฉวยโอกาสที่ส้มของขาดมือไม่มีอะไรจะปาเข้าประชิดตัวจับแขนของเด็กสาวไว้ได้ข้างหนึ่ง แสงที่สาดส่องเข้ามาทางหน้าต่างทำให้เห็นใบหน้าที่เปื้อนคราบน้ำตาของทั้งสองได้ชัดเจนขึ้น

    “ปล่อยฉันนะ ไอ้ฆาตกร!” ส้มสะบัดแขนอย่างแรง แต่ก็ไม่สามารถสะบัดหลุดจากมือของเด็กหนุ่มได้

    “ไม่ จนกว่าส้มจะเข้าใจพี่ พี่บอกแล้วไง ว่ามันเป็นอุบัติ..”

    เพี๊ยะ!!

    เสียงฝ่ามือของส้มกระทบกับใบหน้าของเด็กหนุ่มดังลั่น ศีรษะของเด็กหนุ่มถึงกับหันไปตามแรงตบนั้น รอยผื่นแดงรูปฝ่ามือปรากฏเด่นชัดบนใบหน้าของเด็กหนุ่มพร้อมๆกับความเจ็บปวด ทั้งความเจ็บปวดทางกายจากแรงตบที่โดนไป และทั้งความเจ็บปวดทางใจที่โดนน้องสาวที่ตนรักและเอ็นดูตบเข้าใส่ทำให้มือที่เด็กหนุ่มกุมแขนของส้มอ่อนแรงลงจนเด็กสาวสะบัดหลุดออกไปได้

    “อย่ามายุ่งกับฉันนะ ไอ้ฆาตกร” ส้มตะคอกใส่ ก่อนที่จะหันหน้าไปทางประตูที่เปิดอ้าอยู่แล้ววิ่งออกไป

    “จะไปไหนน่ะส้ม!” เด็กหนุ่มตะโกนถาม หลังจากรวบรวมสติกลับมาได้ และวิ่งไล่ตามออกไป

    ทั้งสองวิ่งออกมาจากตัวบ้านในสภาพไม่ใส่รองเท้า จะเพราะความมึนที่โดนส้มตบหรือความรู้สึกผิดที่อยู่ในใจลึกๆก็ไม่ทราบได้ เด็กหนุ่มวิ่งตามเด็กสาวไม่ทัน ทั้งๆที่ส้มก็ใช่ว่าจะวิ่งได้เร็ว ส้มวิ่งไปจนถึงประตูรั้วก่อนจะเปิดประตูเล็กออกและปิดใส่หน้าจนเด็กหนุ่มเกือบจะชนเข้ากลับประตู ก่อนจะวิ่งไปทางวัดประจำตำบล

    “ส้ม รอก่อน จะไปไหนน่ะ” เด็กหนุ่มเปิดประตูออกและวิ่งตามเด็กสาวซึ่งวิ่งนำลิ่วไปแล้ว “จะไปวัดเหรอ อย่างน้อยก็ไปใส่รองเท้าก่อนสิ”

    “อย่าตามมานะ!” ส้มหันหน้ากลับมาตะคอกใส่พี่ชาย ก่อนที่จะวิ่งลงบนถนน เพื่อข้ามไปยังฝั่งตรงข้าม หวังว่าจะพ้นจากพี่ชายของตน แต่ก็เหมือนกับฟ้าไม่เป็นใจ ส้มสะดุดล้มลงบนกลางถนน จนขาเคล็ด

    แล้วก็เหมือนกับเคราะห์ซ้ำกรรมซัด ทั้งๆที่ถนนสายนี้ปรกติแทบจะไม่มีรถวิ่งผ่าน แม้จะเป็นเส้นทางลัดเชื่อมสองจังหวัดก็ตาม แต่ค่ำคืนนี้กลับมีรถบรรทุกคันหนึ่งวิ่งเข้ามา แถมยังวิ่งตรงมายังจุดที่ส้มล้มอยู่อย่างรวดเร็วอีกด้วย

    ส้มพยายามดันตัวลุกขึ้นยืน ก่อนจะก้าวกระเผลกๆ เพื่อข้ามไปยังทางเท้าข้างหน้าให้ได้ แต่นั่นดูเหมือนจะไม่ทันการ รถบรรทุกยังคงวิ่งตรงมาที่ส้มอย่างไม่มีทีท่าว่าจะหักหลบหรือชะลอรถลงเลย ความกลัวเริ่มเกาะกุมจิตใจของส้มมากขึ้นตามระยะห่างของรถบรรทุกที่ประชิดเข้ามาเรื่อยๆ ส้มขยับตัวแทบไม่ออกแล้ว จนในที่สุด

    “พี่ดำ! ช่วยด้วย!!” ส้มตะโกนขอความช่วยเหลือจากพี่ชายเสียงดังลั่น ในขณะที่รถบรรทุกก็ประชิดตัวซะแล้ว

    “ส้ม!!”

    พลั่ก..

    โครม!!

    ตุ๊บ!

    ส้มล้มลงตามแรงผลักของดำจนพ้นระยะเฉี่ยวของรถบรรทุกเพียงไม่กี่เซ็นต์ แต่นั่นก็เฉพาะตัวส้ม ส่วนร่างของเด็กหนุ่มนั้นถูกชนเข้าเต็มแรงต่อหน้าต่อตาของเด็กสาว ก่อนที่จะลอยกระเด็นตามแรงชนของรถบรรทุกไปตกห่างออกไป ในขณะที่รถบรรทุกเองก็หลุดเส้นทางเข้าชนต้นไม้แน่นิ่งไปด้วยเช่นกัน

    ส้มลุกขึ้นเดินกระโผลกกระเผลกไปทางร่างของเด็กหนุ่ม ตอนนี้ส้มไม่รู้สึกปวดขาข้างที่เคล็ดแล้ว มีเพียงสิ่งเดียวที่ส้มรู้คือต้องเดินไปหาดำให้ได้ในตอนนี้

    “ไม่นะ..” ส้มโอดครวญ เมื่อได้เห็นดำซึ่งนอนแน่นิ่งอยู่ในสภาพแขนขาหักเลือดท่วมไปทั้งตัว ส้มทรุดตัวลงก่อนจะจับมือของดำที่ไร้ซึ่งการตอบสนองแล้วขึ้นมากุมไว้ “พี่ดำ.. ฟื้นสิ..” แน่นอน ไม่มีการตอบสนองใดๆจากร่างโชกเลือดนั้น....

    “ไม่!!!!” ส้มกระโกนออกมาสุดเสียง ก่อนที่จะหมดสติลงไป

    ----------------

    ท่ามกลางความมืดมิดที่ปกคลุมอยู่โดยรอบ ส้มนั่งคุกเข่าอยู่ โดยมีดำซึ่งร่างกายดูเลือนรางยืนอยู่ตรงหน้า

    “ขอโทษนะคะ พี่ เพราะหนูแท้ๆ พี่ก็เลย..” ส้มก้มหน้าพูดไปสะอึกสะอื้นไป

    “ไม่เป็นไรหรอกส้ม พี่ทำตัวเองนะ” ดำตอบ ก่อนจะจับหัวของส้ม แต่ทว่า มือนั้นกลับทะลุร่างของส้มไป ซึ่งนั่นยิ่งทำให้ส้มเสียใจมากขึ้น ดำจึงต้องเปลี่ยนมาเป็นลูบไล้ตามเส้นผมของส้มแทน

    “ก็เหมือนกับที่พ่อช่วยพี่เอาไว้ พี่ก็ช่วยน้องเอาไว้ ไม่ใช่ว่าพี่ตายเพราะส้มหรอก ดังนั้น ส้มไม่จำเป็นต้องขอโทษหรอกนะ” ในที่สุด ดำก็ได้โอกาสพูดสิ่งที่ตนตั้งใจจะพูดซักที “รู้ใช่ไหม ว่าส้มควรพูดอะไรกับพี่”

    ส้มยกมือขึ้นมาเช็ดน้ำตา ก่อนที่จะเงยหน้าขึ้นมองหน้าพี่ชายของตน

    “ขอบคุณค่ะ พี่ดำ”

    “เอาล่ะ ฝากดูแลแม่ด้วยนะ”

    แล้วทุกอย่างก็สว่างจ้า....

    ----------------

    ส้มค่อยๆลืมตาขึ้นมาช้าๆ สิ่งแรกที่เห็นก็คือเพดานสีขาว ต่อมาก็คือหน้าของแม่ที่เต็มไปด้วยน้ำตา

    “ส้มฟื้นแล้ว! แม่.. แม่.. ฮือ....” แม่ฟุบหน้าลงร้องให้บนตัวของส้มอย่างไม่แคร์สายตาคนอื่น

    “ส้มจะไม่ทิ้งแม่ไปใช่ไหม?” แม่เงยหน้าขึ้นมาพูดกับส้ม

    “จ๊ะ หนูจะไม่ทิ้งแม่ไปไหนแน่” ส้มตอบ ก่อนจะมองออกไปที่นอกหน้าต่าง

    ----------------

    ‘ขอบคุณค่ะพี่ดำ ที่ยกโทษให้หนูในสิ่งที่หนูกระทำต่อพี่’

    ‘ขอบคุณสำหรับการช่วยชีวิตหนู’

    ‘และก็ ขอบคุณค่ะพี่ ที่ทำให้หนูรู้ว่าควรจะทำอะไร’

    ----------------

    มีความรู้สึกว่ามันไม่เกี่ยวข้องกับหัวข้อซักเท่าไหร่ ออกแนวแถๆตอนจบซะด้วยซ้ำ ขอโทษด้วยนะครับ ผมไม่ถนัดแนวนี้จริงๆ
  2. train

    train Member

    EXP:
    498
    ถูกใจที่ได้รับ:
    0
    คะแนน Trophy:
    16
    ความรู้สึกแว่บแรกคือ...สั้นมาก!!! =[]=!?

    ด้านภาษาบรรยายได้ดีฮะ อ่านแล้วไหลลื่นเรื่อยๆ
    จนแทบไม่รู้สึกถึงธีม... (อีกแล้วตรู orz )

    อ่านเนื้อเรื่องแล้วแอบรู้สึกว่ายังกะอยากให้เรื่องนี้ไม่มีโชคร้าย (ฮา)
    สุดท้ายก็สูญเสียทั้งพ่อและพี่ชาย

    สู้ๆคร้าบตาเกตุ *-*/

Share This Page